- | 08-11-2011 | 21:20
- | 08-11-2011 | 21:19
Burn out en overspannen
Praathoek voor mensen die overspannen zijn!
- Beheerder: stes
- Thema's en emoties: gezondheid, gestresst
Met...
- 18 volgers
- 2 blogs
- 8 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (53.553x) overspannen - deel 3
- Meeste reacties (772) overspannen - deel 3
Dit onderwerp heeft 106 reacties, en bestaat uit 5 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 5.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 15-06-2011 15:58. \t\t
Kamp jij ook met Burnout/Overspannenheid?
- Plien, Missy, Muisje, Mennolover en alle anderen... Misschien dat we hier verder kunnen schrijven??
- Print deze pagina
106 reacties op onderwerp
- Hoi Urs... Net pas thuis eigenlijk dus.. Super vervelend. En het single zijn kan ik over meepraten hoor. Ik ben nu ruim anderhalf jaar onderweg om weer helemaal te reintegreren (gaat nu eindelijk wat beter), maar ik heb heeeeel diep gezeten. Maar, ik HAD toen een partner, en die liet mij vallen omdat hij er niet mee om kon gaan.... Dus dan maar liever alleen hoor!!! Niet iedere partner blijft ook zo leuk tegen je als je alleen maar moe bent en niets wilt..
Wat voor soort werk doe je?
De beste tips die ik je kan geven, en die ik gaandeweg heb moeten leren is: luister gewoon ENORM goed naar je eigen lijf. Ik ben na vier maanden thuis weer gaan werken (startende met 2 x 4 uur), maar zelfs toen dacht ik 'nou ik doe het maar, maar eigenlijk ben ik nog te moe'. Ik ben steeds pas gaan opbouwen als ik écht energie overhield, en tot die tijd niets doen... Ik heb anderhalf jaar therapie gehad, en daarin ook best diep gegaan, tot de kern gekomen, dus dat lucht nu langzaam wel op. En tot slot ben ik op advies van een in burnout gespeciliseerde professor gaan sporten... heeeeel veel gaan sporten.. Hoe moe ik ook was... In het begin vijf, zes keer in de week.. met het lood in mijn schoenen.. maar na een week of vijf voelde ik een omslag... toen ging het steeds beter.. Nu sport ik nog vier keer in de week, maar dat heeft mij zeker gered!
Nou, ik kan nog wel heel veel meer vertellen, maar ik weet niet waar je behoefte aan hebt om te horen. En denk nu eerst maar helemaal aan jezelf... En doe elke dag iets wat je leuk vindt. Al is het maar iets heel kleins...
Sterkte voor nu... - Hey wat fijn, een nieuw iemand die reageert.
Van mij nu maar ff een kort berichtje. Heb eigenlijk ook niet zoveel nieuws. Ben de afgelopen week niet echt lekker in orde. Allemaal vage klachten, niet doodziek, maar ook totaal niet lekker. Heb ook al een week last van de rechterkant van mijn nek en daardoor ook continu hoofdpijn. Word er echt een beetje gek van.
Hopelijk snel even een langer berichtje van mij. - Hoi allemaal,
Mag ik hier met jullie mee praten?
Ik weet pas sinds vorige week dat ik een burnout heb, terwijl ik me al een jaar niet goed voel. Dit heb ik ook al verschillende keren aangegeven, thuis, op mijn werk, bij de dokter. Maar eerst moest ik echt instorten voor er iets mee gedaan wordt.
Ik herken zoveel dingen als je gaat lezen over burnout. Ik dacht werkelijk dat ik gek aan het worden was.
Groetjes Lejori - Allereerst welkom Urs08 en Lejori! Fijn dat we nu met wat meer mensen kunnen praten, dan kun je meer ervaringen lezen.
Ik ben maar eens met de pijn in mijn nek naar de huisarts geweest. Even voelen... Blijkt dat ik teveel spanning op mijn schouder- en nekspieren heb staan, daar komt dus de pijn (waarschijnlijk) vandaan. Kan wel tot 6 weken duren. Heel fijn! Krijg nu wel pijnstillers, dus hopelijk trekt het wel een beetje weg. Spanning jaja en dat terwijl ik me nu een stuk beter voel. Of het zijn spanningen omdat ik geen nieuwe baan kan vinden, wat dat is wel enorm frustrerend. Elke dag het hele internet afzoeken en gewoon geen vacatures kunnen vinden. Elke keer als ik een brief kan schrijven heb ik weer een beetje hoop, maar er zijn maar zo weinig vacatures dat ik ook niet zo regelmatig een brief kan sturen. Ik wil zo graag dit jaar nog een nieuwe baan, ik wil echt weer aan het werk. Januari zit ik alweer een jaar thuis, dat wil ik niet. (maar ja ik heb niets te willen)
@Stes, hoe gaat het je nieuwe baan? Bevalt het een beetje? Dat tijdelijke maakt niet uit. Het belangrijkste nu is dat je een positieve ervaring op gaat doen wat betreft het werken! Dus ik hoop echt voor je dat je nu een beetje op je plek zit.
Bij het UWV zitten inderdaad lastige mensen. Ik mocht toch ook niet in de ziektewet. Omdat ik niet zwaar depressief was, maar er juist zin in had om te veranderen en een beter leven wou. En WW is ook geen ramp hoor, zit ik nu ook in. Gelukkig heb ik van mijn begeleider de tijd gekregen om eerst rustig aan te doen en te bedenken wat ik wil, functie, uren dat soort dingen. Vrijdag moet ik er weer heen. Ben benieuwd.
Maar goed, ik ben in ieder geval heel hard voor je aan het duimen dat je het nu beter naar je zin hebt op het werk. Want dat kan natuurlijk maar 1 effect hebben en dat is dat je jezelf ook beter voelt!
@Urs08 Ben je inmiddels bij een psycholoog geweest? Hoe is het gegaan? Het begin is heel zwaar. Ik had zelf een beetje het idee dat ik het maar uit moest zoeken. Een huisarts kan wel zeggen dat je beter met iemand kan gaan praten, maar dan... Gelukkig heb ik destijds toch nog de energie gevonden om op internet te gaan zoeken en ben zelf bij Haptotherapie uitgekomen. Natuurlijk werkt niet voor iedereen hetzelfde, maar dit heeft mij echt geholpen.
Ik kan me voorstellen dat het zwaar is als je single bent, maar een relatie is ook niet alles, helemaal niet als je naar Stes kijkt. Ik heb zelf wel een relatie en als ik nu terugkijk op het afgelopen jaar dan is het een wonder dat we nog bij elkaar zijn. Ik heb dus gewoon de allerliefste vriend van de heeeele wereld haha. Hij heeft het echt niet makkelijk gehad met mij. Maar daarnaast was het voor mezelf ook lastig, want aan het begin had ik echt nergens energie voor en voelde me toen zo schuldig naar hem toe. Hij was gewoon fulltime aan het werk en moest daarnaast thuis ook heel veel doen. En ik, ik lag de hele dagen languit op de bank. Maar gelukkig was hij heel begripvol, maar nu is hij ook wel heel erg blij dat het weer beter gaat haha. Sterkte meid.
@Lejori Natuurlijk mag je met ons meepraten! Het toegeven aan een burnout is heel zwaar. Klinkt misschien hard, maar volgens mij moet je ook echt zelf eerst instorten voordat je doorhebt hoe ernstig het is. Het gaf mij juist ook de kracht om zo niet door te willen gaan en echt te willen veranderen. Maar gek ben je niet hoor! Altijd naar jezelf en naar je lichaam blijven luisteren. Helemaal ook de komende tijd, want er zijn veel mensen die denken dat ze het beter weter en voor jou willen bepalen wat je wel en niet kan. Maar er is er toch maar 1 die dat aan kan geven en dat ben je zelf! Hoe gaat het nu dan met je? Inmiddels al bij de huisarts en/of een psycholoog of iets geweest? Jij ook sterkte!
@iedereen Het kan soms veel energie kosten om hier een stukje te schrijven, maar het kan je vaak heel goed doen. Vooral ook omdat je reacties krijgt van mensen die er ervaring mee hebben en je echt begrijpen! - Hoi Missy,
Dank je wel voor je welkom. Het is inderdaad fijn te praten met mensen die weten wat je doormaakt. Ik praat er thuis wel over maar ze begrijpen het niet echt. Hoewel ze heel lief voor me zijn.
Ik voel me al een jaar niet goed in mijn vel, maar natuurlijk liep ik gewoon door, want met mij is niets aan de hand. Tot een maand of drie geleden ik naar de huisarts toe ging. Ik was zo ontzettend moe, ik wist niet meer hoe ik de dag door moest komen. Ik moest eerst bloed prikken. Bleek mijn bloed niet in orde, al mijn bloedwaardes waren niet goed, maar dat kon ook een virus zijn dus een paar weken later weer prikken. Toen leek het erop dat het zich verbeterde maar nog steeds was het niet goed. Over twee maanden moet ik weer prikken En ik werd maar moeier en moeier. Ik dacht dat het niet mogelijk was maar mijn dochter zei op een gegeven moment mam je sleept ze zelf voor. Doe er eens iets aan. Ok maar wat? Er waren problemen geweest met mijn zoon, hij heeft adhd. Op mijn werk aangegeven dat het niet goed ging met mij. Maar ik ging nog wel door. Dacht je dat ik hulp vroeg? Welnee ik moest dat allemaal zelf kunnen. Tot ik een gesprek kreeg met mijn teamleidster. Zij vertelde mij dat mijn werk hard achteruit ging en ik moest veranderen anders werd ik overgeplaatst. Daar heb ik een week meegelopen en toen ben ik naar haar toe gegaan. We hebben een heel vervelend gesprek gehad en ik ben naar huis gegaan. Twee dagen later, vorige week dus, ben ik compleet ingestort. Drie dagen heb ik niet anders gedaan dan huilen. Mijn leidinggevende belde, dit is iemand anders dan waar ik dat gesprek mee gehad heb. Ik kon niet praten omdat ik alleen maar huilde. Mijn dochter heeft de telefoon overgenomen. Mijn leidinggevende zei dat ik naar de huisarts moest en hulp nodig had. Dit heb ik de volgende dag gedaan en die heeft burnout geconstateerd. accepteren doe ik het nog niet want ik denk nog steeds dat het volgende week ofzo wel over is. Maar ik blijf emotioneel en ben zo ontzettend moe. Ik wil alleen nog maar op de bank zitten. Ik wil geen mensen zien, ik wil gewoon rust.
Morgen moet ik een gesprek hebben met mijn leidinggevende. Ik denk over het gesprek met mijn teamleidster, die zal dat wel doorverteld hebben wat ik allemaal gezegd heb. Maar ik weet niet of ik dat wel aankan. Ik ben zo bang dat ik weer instort.
Ik vind het heel erg dat ik zo ben, normaal ben ik altijd zo sterk. Op het moment zie ik overal zo tegenop, zelfs tegen boodschappen doen.
Herkennen jullie dit? Uit jullie verhalen te lezen zitten jullie al langer in dit proces.
Dank jullie wel voor het lezen van mijn verhaal, het is fijn als je het ergens kwijt kunt.
groetjes Lejori - Hallo Allemaal,
Ik ben geweest waar jullie nu zijn. Heb 9 jaar geleden een burnout gehad na mijn studie (was toen 23) Ik wilde namelijk mijn opleiding in 4 jaar halen, Ik was net 3 weken bezig met mijn eerste baan toen mijn lichaam stop zei.
Ik kreeg allerlei klachten, waaronder een extreme eczeemuitbarsting.
Ik wil jullie niet ontmoedigen, maar ik heb 2 jaar thuisgezeten, daarna ben ik via reintegratie weer begonnen met werken. eerst voor 20 uur, dat vond ik toen al gigantisch veel. en zo langzamerhand opgebouwd. ik werk nu 32 uur, heb in een vorige baan ook al 40 uur gewerkt, maar dat is voor mij gewoon teveel. ik heb ook tijd voor mezelf nodig. (haha wie heeft dat niet)
Ik ken ook het gedoe met het UWV, de bedrijfsarts wilde bij mij toen niet erkennen dat ik een burnout had. Al wist ik wel beter..
Sinds 2004, 2005 gaat het weer stukken beter met me. Ik heb nog wel zo af en toe in drukke weken dat ik dan even te druk in mijn hoofd wordt, dan ga ik veel praten (mijn familie noemt me dan juffrouw mier haha) maar ja dat lijkt me beter dan alles op te kroppen.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte!
Groetjes
Bianca - Hey Mika, bedankt voor je reactie!
Ik ben zelf inmiddels ook bijna twee jaar verder van mijn eerste ziekmelding, en ook nu werk ik pas 20 uur... Ik moet nog terug naar 32 uur... maar langzaamaan gaat dat vast lukken... Ik denk dat het in het begin van het proces moeilijk te zien en aanvaarden is dat het zo lang moet duren... maar het is de realiteit... Het is vaak meer de omgeving die je onder druk zet, of het niet begrijpt.. Maar blijkbaar moet je zover komen dat je zelf steeds weet wat wel en niet goed voor je is, en dat je die grenzen bewaakt.. Ik ben ook eindelijk een beetje op weg..
Leuk dat je je verhaal met ons deelde! - Goedemorgen! Hoe gaat het nu met jullie allemaal?
Ik hoop dat jullie misschien wat tips voor me hebben... Hier gaat het dus eigenlijk wel goed en ben dus hard op zoek naar een baan, maar helaas wil dat momenteel niet echt lukken. Momenteel begint het geen ritme hebben me echt op te breken. Ik kan wel 's ochtends tegelijk met mijn vriend opstaan, maar voor mijn gevoel duurt de dag dan zo ontzettend lang. Dus dan blijf ik maar nog even liggen. Maar dan... ook dan verveel ik me kapot. Ik kan wel elke dag het huis grondig gaan poetsen, maar daar word je ook niet echt vrolijk van, krijg er niet echt positieve energie van
. Hebben jullie misschien tips voor mij? - Hoi,
Na wat zoeken op internet ben ik hier terecht gekomen.
Ik ben 34 jaar,werk fulltime,heb een relatie maar woon nog niet samen.
Sinds een aantal maanden ben ik moe, en als ik zo terug kijk eigenlijk al het hele jaar.
Ik ben futloos,heb nergens zin in.
Ik heb het altijd koud.
Ik erger me aan alles,dingen waar ik me voorheen nooit aan ergerde.
Ik loop overal op te schelden en te mopperen.
Geluiden irriteren me mateloos,het lijkt wel of ik alles harder hoor.
Ik slaap verschrikkelijk slecht ,ik kom hooguit aan 4 uur slaap per nacht.
Ik heb moeite met inslapen,en ik word vaak wakker 'snachts.
Vervolgens ben ik altijd een uur tot 2 uur eerder wakker voordat de wekker gaat.
Ik heb regelmatig verlof opgenomen om een dagje bij te tanken,wat eigenlijk niet lukt.
Mijn nek ,schouders en rug doen zeer.
Ik kan me nergens toe zetten,zelf de kleinste dingen zie ik tegenop.
Zoals mijn haar verven,make up opdoen.
Laat ik dan maar niet beginnen over huishoudelijke dingen.
Sociale contacten vermijd ik,puur omdat er er geen zin en energie voor heb.
Ik ben naar de huisarts gegaan en die zegt dat ik depressief ben.
Hier had ik echter niet aan gedacht,ik zat meer in de richting van een burnout te denken.
Ik ben wel eens somber,maar ik loop geen hele dagen met een zwaarmoedig gevoel rond.
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Ik ben nu sinds 3 dagen thuis,eerst vanwege hoofdpijn,wat ik regelmatig heb, en de intentie om de dag erna weer te beginnen.
Ik kan mij er alleen niet meer toe zetten,ik wil alleen maar slapen,omdat ik zo moe ben.
Terwijl slapen eigenlijk niet lukt 's nachts,merk ik dat ik smorgens vaak wel in slaap val.
Vervolgens voel ik me rot omdat ik weer eens ziek thuis zit en eigenlijk niet ziek ben.
Daar wordt ik weer onrustig van omdat ik het gevoel heb dat collega's denken dat ik me aanstel,wat misschien helemaal niet zo is.
Ik heb voor a.s woensdag een afspraak gemaakt bij de bedrijfsarts,eens kijken wat hij er van vindt.
Ben ook bang dat ik dichtklap als ik er ben,of alleen maar moet huilen.
Ik heb gewoon het gevoel dat wat ik ook doe het niks oplevert.
Ik werk fulltime,kan nooit met vakantie omdat daar het geld niet voor is,ook leuke dingen doen schiet er bij in omdat er altijd wel rekeningen zijn die betaald moeten worden.
Ik woon absoluut niet naar mijn zin,het is hier heel klein,ik wil graag gaan samenwonen maar dat kan hier niet.
Het is er koud en klam.
Ik kan het niet verkopen op het moment vanwege de crisis en omdat ik er toch al een schuld aan overhou.
Vervolgens heb ik een vereniging van eigenaren die altijd maar geld willen zien,en dan heb ik het over een paar duizend euro.
Het werk wat ik doe is altijd hetzelfde,en ik heb het gevoel dat ze alleen maar zien wat je niet doet ipv wat je wel allemaal doet.
Ziek zijn is iets voor watjes,zoals mijn teamleider daar over denkt.
Hij werkt tenslotte altijd door ook al heeft hij migraine of een hernia.
Griep heeft hij nooit en als hij het heeft blijft hij 1 dag thuis.
Daarnaast is er vorig jaar bij mijn moeder darmkanker geconstateerd,wat gelukkig allemaal goed is afgelopen.
Dit heeft ook een behoorlijke impact gehad op mij.
Het erge is dat ik niet materialistisch over wil komen,ik heb tenslotte alles wat een mens nodig heeft.
Waarom voel ik me dan zo ellendig?
- Hoi Mirrie,
Sorry dat ik zo laat reageer maar ik ben vaak zo moe dat ik niet meer achter de computer kruip.
Wat jij daar neerschrijft herken ik zo erg.
Ik ben sinds 6 weken thuis van een burnout. Al die dingen die jij schrijft over moe zijn en het niet kunnen slapen, hoofdpijn, dat gemopper, je ergeren aan dingen waar je eerst niet warm of koud van werd. Alles herken ik.
Ik ben naar mijn huisarts gegaan en die heeft me doorverwezen naar een sociaal psychologisch verpleegkundige. Van mijn werk uit ga ik naar een bedrijfsmaatschappelijk werk, ik kom bij de bedrijfsarts en blijf onder controle van de huisarts. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn klachten serieus genomen worden, maar ik kwam dan ook nooit bij de arts. Ik aanvaard alle hulp die er geboden wordt maar het kost me wel veel energie.
Deze mensen relativeren wel veel voor mij, iets wat ik zelf niet kan op dit moment.
Op mijn werk vinden ze het vervelend dat ik ziek thuis ben want dat kost geld en inspanning, ik heb dan ook zo min mogelijk contact met mijn werk.
Wat de spver, de huisarts enzo mij vertellen is dat ik te weinig naar mezelf luister en maar door ga ook al gaat het even niet, op een gegeven moment kan je lichaam dat niet meer aan, en je geest ook niet, vandaar die vermoeidheid. Wat ik nu moet doen is dat wat ik wil en niet wat een ander wil.
Ik moet nu weer 2 x 2 uur gaan werken maar ik merk dat ik daar nog niet aan toe ben, mijn vermoeidheid wordt weer erger. Veel klachten komen terug of verergeren zich. Dat komt omdat ik nog niet toe ben aan werken maar wel ga omdat het moet van een ander. Stom he? Maar ik heb de energie niet om er tegenin te gaan.
Wat ik hier mee wil zeggen is zoek hulp ga naar de huisarts of de bedrijfsarts, alleen zijn bedrijfsartsen geneigd je snel weer aan het werk te zetten omdat het anders te veel kost. Maar alleen kom je er niet uit, daar heb je de energie niet voor.
Heb je thuis iemand die je begrijpt want dat is ook belangrijk. Dat met je moeder heeft zeker veel impact en dat moet je een plekje zien te geven, maar ook dat lukt niet alleen omdat je zo moe bent. Je zit in een negatieve spiraal en daar moet je uit. Daar heb je hulp bij nodig. Mij helpen die gesprekken in ieder geval. Het is al goed dat je je ziek gemeld hebt en nu eens aan jezelf denkt, dat is de eerste stap naar verbetering.
Ik wens je veel sterkte.
groetjes Lejori - Hallo dames!
Hoe gaat het met iedereen? Hier ff een dipje. Heb er geen zin meer in. Ben zo actief met het solliciteren, maar alleen maar teleurstelling na teleurstelling. Dalijk komt het punt dat ik geen recht meer heb op mijn ww-uitkering en wat dan? Ik heb echt geen zin in de feestdagen, het nieuwe jaar. Bah bah bah, ik wil alleen een baan!
(sorry moest ff zeuren)
Liefs Missy - Hey Missy, ik wist niet eens dat dat ophield, die WW (ondanks je inspanningen). En dan? Bijstand? Probeer het in ieder geval zo min mogelijk op jezelf te betrekken, want de werkloosheid is nu op zijn dieptepunt, en daar kun je gewoon niet zoveel aan doen.
Ik heb inmiddels de keuring bij het UWV achter de rug. Ik moet zeggen dat ik wel een heel aardige arts trof, maar zoals verwacht ben ik natuurlijk helemaal goed gekeurd om te werken. Toch moet je dat hele proces doorlopen, dat vind ik onvoorstelbaar hoor, maar goed. Ik moet ook nog voor een arbeidsdeskundig adviseur opnieuw komen geloof ik, het zal allemaal wel..
Ik heb dus per 1 januari zicht op een nieuwe functie, dus ik ben dolgelukkig. Ik werk nu 24 uur, en moet dus nog uitreintegreren naar 32. Daar krijg ik nog 2 maanden voor. Dat moet wel lukken. Soms heb ik wel paniekaanvallen in mijn koppie, zo van 'als ik maar niet weer een burnout krijg', 'als ik maar niet terugval' , etc etc.. maar het is gelukkig nog net in balans allemaal.
Vervelend in ieder geval Missy!! December is nu eenmaal echt de slechtste maand om te solliciteren, wie weet wat het nieuwe jaar brengt. Ik duim voor je!!! - Een ww uitkering is maar tijdelijk. Om de hoogte en duur van de uitkering te bepalen wordt gekeken naar je dienstverleden. Ik heb tot half juli in de ziektewet gezeten en vanaf toen ww. Ik heb nog tot half april recht op de ww. Daarna krijg ik niets meer. Bijstand krijg ik ook niet, omdat ik samenwoon en mijn vriend teveel verdiend. Ik weet wel dat ik niet moet klagen, er zijn genoeg mensen die het met nog minder moeten doen. Maar het is best een impact als je gezamelijke inkomsten ineens worden gehalveerd. Je gaat toch naar je inkomen leven.
Stes, dat reintegreren gaat je gewoon lukken in die 2 maanden! Probeer je er niet te druk om te maken. En ze kennen je verleden op het werk. Als je zometeen 32 uur werkt en je hebt het gevoel dat het minder gaat, plan dan in overleg een vrij dag in. En dan natuurlijk wel op zo'n dag gewoon lekker even rust nemen!
Heb jij eigenlijk momenteel nog therapie? Ik ga nu nog ongeveer 1 keer in de 6 weken naar haptotherapie. Ik mocht van haar zelf weten of ik nog door wou gaan. In principe ben ik 'genezen', maar ik noem het zelf maar een onderhoudsbeurt. Ik ga daar toch nog steeds telkens weg met het gevoel dat ik weer iets nieuws heb geleerd. Zolang ik dat gevoel nog heb blijf ik zeker gaan. En een voordeel, het nieuwe jaar begint weer, dus kan ik de rekeningen weer declareren! haha
Hebben jullie nog leuke plannen voor de feestdagen? - Hoi Stes.. Je zult je mij wel niet meer herinneren maar ik heb ook mee geschreven toen het niet goed ging en jij hebt me daarin heel erg gesteunt.Ik schaam me dan ook diep dat ik al heel lang (toen het forum veranderde en ik er niets meer van snapte)niet meer naar je geinformeert heb.Ik lees net dat het nog steeds niet 100% gaat met je..vind ik echt rot voor je!Wat kan het allemaal lang duren he..hopelijk maken we dit nooit meer mee.Ik wens je veel sterkte en zal proberen hier weer af en toe mee te komen schrijven (of mensen een hart onder de riem komen steken)Met mij gaat het weer helemaal goed en ik ben zelf ook erg verandert.Voor mij is die burn out een wijze les geweest..hoe hard dan ook.veel sterkte verder..natuurlijk ook voor alle andere burn outers..xxx
- Ik kan mij jou ZEKER nog wel herinneren hoor!! En heel goed om te horen dat het zo goed met je gaat!!! Ik ga later mailen hoe het met mij gaat, ik ben erg moe de laatste dagen, want zo slecht gaat het niet hoor... Het gaat redelijk goed zelfs!
Dus later meer, en goed om te weten 'dat je er nog bent'! - Hoi Stes,hoe gaat het nu met je??
- Drama's op mijn werk.. Ben helemaal dooooodmoe. Ik schrijf - echt beloofd - echt binnenkort meer. Ben nu net pas thuis, en moet nog eten en douchen...
Tot snel! - doe je wel voorzichtig dat je niet terug valt straks door alle drukte! tot snel en hou je rustig..
- Hallo dames, hoe gaat het met jullie?
Vanaf hier eindelijk goed nieuws! Ik kan een hoofdstuk gaan afsluiten en met een nieuwe beginnen. Ik heb eindelijk een nieuwe baan gevonden. Ik ga 32 uur werken en heb de woensdag vrij. Daar heb ik bewust voor gekozen zodat ik tussendoor ff een momentje rust had. Mijn burnout kwam tijdens het gesprek ter sprake en ze reageerden zo relaxed! Ze vroegen zelfs of ik niet eventueel wou starten met minder uur, dat we een weg moeten vinden zodat ik het goed kan volhouden, dat ik op tijd moet aangeven als het niet goed. Oh zo fijn. Dan is voor mij in ieder geval die drempel weg als ik een keer zou moeten aangeven dat ik een stapje terug moet doen. Er is gewoon echt begrip voor de situatie. Ik kreeg zelfs van de directeur 2 boekjes mee die ik zou kunnen lezen haha.
Oh ik ben zo blij! Nu nog heel even genieten en woensdag ga ik beginnen! - Een nieuwe lotgenoot???
Wat een herkenning hier.
Na aan lange aanloop bereikte bij mij in maart 2008 het punt dat werken niet meer ging en kon. De laatste intimidatie was de bewuste druppel.
In de eerste week van mijn ziekmelding werd ik "overgeplaatst" (kortom uit mijn functie gezet). Bedrijfsarts was nog niet eens gesproken.
Bedrijfsarts 1 was gewoon een hufter. Jij gaat gewoon werken.
Niet meer weten wat ik nog moest doen, het huilen bleef maar onophoudelijk doorgaan, ik was helemaal van de kaart, en ben toen naar de huisarts gegaan omdat ik niet wist wat ik anders moest of kon doen.
Via de huisarts doorverwezen naar een psycholoog. Met fysiotherapie was ik overigens al bezig vanwege de spanningsgerelateerde klachten.Met medewerking en hulp van de huisarts werd de werkgever duidelijk dat ik echt niet kon werken zoals de bedrijfsarts voorstelde.
Na de wachttijd bij de psycholoog terecht gekomen. Onder tussen bleef mijn baas eisen stellen. Direct naar het eerste gesprek met mijn psycholoog zijn met de eisen van mijn baas korte metten gemaakt. Ik moest 2x per week bij hem aanschuiven. Overigens dan heb ik het dus over mijn baas die ik gekregen had in mijn eerste week van ziek zijn.
Van de psycholoog moest ik ook opnieuw naar de bedrijfsarts gaan. Dat kwam als een hel op me af door de eerdere ervaringen. Maar thanks god die man had vakantie en ik kwam bij zijn plaatsvervanger. Er waren inmiddels 2 maanden overheen sinds mijn eerste bezoek. En deze bedrijfsarts nummer 2 gaf mij wel het vertrouwen op een goed herstel. Bizaar genoeg gaf deze bedrijfsarts dus aan dat ik nog zeker 2 maanden niet mocht gaan werken en daarna mondjesmaat zou moeten opbouwen. Bizaar gezien de conclusies van arts nummer 1.
Ik ben daarna ook bij deze bedrijfsarts gebleven, maar dat gaf wel ook weer nieuwe problemen op de werkvloer, omdat ik niet met de "bedrijf" bedrijfsarts van doen had.
Helaas heeft mijn werkgever het contract met die bedrijfsvereniging beëindigd en een eigen dienst aangetrokken.
Bedrijfsarts 3 dus waar ik mee in aanraking kom.
Het werk bleek nooit meegaand. Er is nog steeds een conflict. In sommige verhalen hoor je duidelijkheid dat een werkgever het contract beëindigd. Bij mij was het uiteindelijk zover dat mijn behandelaars psycholoog en maatschappelijk werk aangaven dat ik echt niet meer kon werken.... maar het werk vond dat ik moest werken. Zij betalen mijn loon en dan heeft men recht op productie van mij.
Ging ik me conformeren aan het advies van mijn behandelaars, zou mijn werkgever niets meer voor mij doen en zou het over en uit zijn (na de rechtbank, omdat ik een vast contract heb).
Wat deed ik... in overleg met rechtsbijstand, behandelaars blijven werken....omdat ik single ben, verantwoordelijk ben voor mijn eigen inkomen, ontslag nemen ook geen optie was, en ik ook niet opgewassen meer was tegen een eventuele ontslagprocedure, ik bleef het proberen.
Men ging er vanuit dat dit snel spaak zou lopen, maar inmiddels zijn we alweer 6 maanden verder. Buiten mijn werk had ik eerder nog hobbies, inmiddels waren die allemaal al weggeebd omdat ik het niet meer kon opbrengen na een werkdag... Het enige wat nog overeind bleef was uitgaan in het weekend. Heerlijk die afleiding en heerlijk om aandacht te krijgen, om je even geliefd te voelen, al is het vaak ook een bepaalde schijn. Ik kon er echt naar uitkijken om even lekker te swingen, lekker voor een paar uurtjes een "no worries life " te hebben.
Inmiddels lukt dat ook niet meer. Het enige was er nog overbleef was werken.
Nu ben ik weer ziek met lichamelijke klachten die maar niet overgaan. En ondertussen blijft mijn baas me "achtervolgen". Ik wordt daar helemaal gestoord van en kan de rust die ik zo koester en zo graag willen hebben helemaal niet vinden.
Overdag ben ik compleet uitgeput, doodmoe. S'-avonds lig ik uren en uren wakker...
Deze horror is voorlopig nog niet over..... want ik voorstel nog met de vraag hoe verder, zo kan het niet meer. - Hallo Allemaal,
Mag ik me bij jullie aansluiten?
Ik heb niet alles terug gelezen,maar leer jullie nog wel kennen.
Zal in het kort iets over mezelf vertellen.
Ben 38,samenwonend en sinds 3 jaar gescheiden(exman ging vreemd en maakt op dit moment nog steeds mijn leven en van de kids tot een hel)
Ben augustus vorig jaar thuis komen te zitten omdat ik overspannen ben.
Ben op zoek naar een goede psych,maar hoor donderdag of deze mij wat kan bieden,anders een ander zoeken.
Kids staan onder ots en dat verterkt mijn angst dat ze uit huis gehaald worden.
Heb 2 kids met beperking en ex doet er alles aan om de kids bij mij weg te halen(denk dat hij wraak wil)
Verder kan ik er niet veel over vertellen,alles wat hem ter oren komt gaat hij tegen mij gebruiken.
Maar nu het probleem waar ik tegenaan loop.
Mijn ex was (achteraf gezien)niet te vertrouwen)nu heb ik sinds 3 jaar een vriend die ook een verleden heeft en bezig is met schuldhulpverlening,moet nog bijna 2 jaar),maar las op zijn hyves dat hij tegen vrouwen(die hij niet of nauwelijks kent)dat hij ze lief aardig en knap vindt.
Ik heb nog nooit gemerkt dat hij echt iets met ze doet(relatie of sex),maar hij gaat(nu minder dan eerst)nog wel eens wat bijklussen bij mensen.
Nu ben ik toch wel bang dat hij mij bedriegt.
Heb het er met hem over gehad en hij erkent dat het voor mij moeilijk is zoiets te lezen,maar dat dat een geintje was/is.
Nu zou ik eens willen weten wat jullie daarvan vinden?
Reageer ik overdreven en KAN er idd niets aan de hand zijn of moet ik alert blijven?
(mijn kids zien hem als papa en als onze relatie uit gaat,waar dan ook door,verlie ik niet alleen iemand waar ik veel van houd,maar verliezen mijn kids ook een echte pappa) - ..zuske wijzigde dit bericht op 20-02-2011 12:56 met 187%: verkeerde posting
- jjzuske wijzigde dit bericht op 20-02-2011 12:55 met 99%: foutief
- Er is hier al een tijd niet gereageerd maar ik zou graag mijn verhaal willen doen.
Ik vind het nogal lastig om te bepalen of ik wel of geen burn-out heb, misschien omdat ik er niet aan wil of omdat ik het zielig en zwak vind klinken...
Ik ben eind twintig, woon samen en dat gaat goed. Ik heb een fantastische vriend en een heerlijk huis en lieve vriendinnen waar ik leuke dingen mee onderneem. So far so good.
Ik heb een veeleisende baan waarbij ik al gedurende een langere periode gebukt ga onder de sfeer die er hangt. Daarnaast heb ik 2 functies wat me eigenlijk veel te zwaar valt. (kan moeilijk nee zeggen en neem altijd teveel hooi op mijn vork) Ik ben erg teleurgesteld in mezelf dat alles me zoveel moeite en energie kost. Daarbij is er vorig jaar bij mijn moeder kanker geconstateert wat veel verdriet, enorm veel stress en ellende met zich meebracht. DAarbovenop kwam nog dat mijn relatie met mijn moeder enorm moeizaam is. Maar ik houd wel veel van d'r hoor :)
Ik doe voor mijn gevoel veel om mezelf te ontwikkelen en niet "gek" te worden in deze chaos. Ik heb een meditatie workshop gedaan, probeer dingen te doen die ik leuk vind, volg ik assertiviteitstrainingen, en heb ik een tijdje bij de psycholoog gelopen om te proberen grip te krijgen op de situatie. loop bij een fysiotherapeut en chiropractor...
Ik heb veel lichamelijke klachten door de stress, wat zich uit in dat ik vaak door mijn rug ga, hoofdpijn, heel erg moe.
Wat mij beweegt om nu een bericht te plaatsen is dat ik nu een week vrij ben maar alleen maar kan denken aan wat ik allemaal moet. Ik moet zoveel. En het is me teveel. Ik moet veel huilen en de kleinste dingen kosten me zoveel energie. Ik ben erg prikkelbaar en wil eigenlijk niets meer.
Ik weet eigenlijk niet zo goed meer hoe nu verder...Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken
Dit onderwerp heeft 106 reacties, en bestaat uit 5 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 5.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 15-06-2011 15:58. \t\t
Kamp jij ook met Burnout/Overspannenheid?
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- elyria heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen16-05-2012 | 13:17
- geral73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-03-2012 | 11:17
- ikke1977 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen15-11-2011 | 10:06
- maryG heeft een blog geschreven in Burn out en overspannen08-11-2011 | 21:13
- maryG heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 13:15
- stephan heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen26-10-2011 | 12:23
- stephan heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 11:45
- jelle31 heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen04-10-2011 | 09:25
- jolliepop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen13-07-2011 | 11:46
- REW heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen29-06-2011 | 11:27
Wie hier?
Er is niemand online!