Kamp jij ook met Burnout/Overspannenheid? - Burn out en overspannen - Flaironline

1. Geplaatst door stes | 19-03-2009, 19:12 | 16658x gelezen | 106 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 697 berichten

   ---

   Plien, Missy, Muisje, Mennolover en alle anderen... Misschien dat we hier verder kunnen schrijven??

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

106 reacties op onderwerp

Pagina's:

Vorige 1 2 3 4 5 Laatste

1. missyou schreef | 14-01-2010, 19:30

   ---

   

   • Profiel
   • 130 berichten

   ---

   doe je wel voorzichtig dat je niet terug valt straks door alle drukte! tot snel en hou je rustig..

   ---

   ---

2. xxxmissyxxx schreef | 16-01-2010, 08:55

   ---

   

   • Profiel
   • 54 berichten

   ---

   Hallo dames, hoe gaat het met jullie?
   
   Vanaf hier eindelijk goed nieuws! Ik kan een hoofdstuk gaan afsluiten en met een nieuwe beginnen. Ik heb eindelijk een nieuwe baan gevonden. Ik ga 32 uur werken en heb de woensdag vrij. Daar heb ik bewust voor gekozen zodat ik tussendoor ff een momentje rust had. Mijn burnout kwam tijdens het gesprek ter sprake en ze reageerden zo relaxed! Ze vroegen zelfs of ik niet eventueel wou starten met minder uur, dat we een weg moeten vinden zodat ik het goed kan volhouden, dat ik op tijd moet aangeven als het niet goed. Oh zo fijn. Dan is voor mij in ieder geval die drempel weg als ik een keer zou moeten aangeven dat ik een stapje terug moet doen. Er is gewoon echt begrip voor de situatie. Ik kreeg zelfs van de directeur 2 boekjes mee die ik zou kunnen lezen haha.
   
   Oh ik ben zo blij! Nu nog heel even genieten en woensdag ga ik beginnen!

   ---

   ---

3. zuske schreef | 05-02-2010, 12:41

   ---

   

   • Profiel
   • 13 berichten

   ---

   Een nieuwe lotgenoot???
   Wat een herkenning hier.
   Na aan lange aanloop bereikte bij mij in maart 2008 het punt dat werken niet meer ging en kon. De laatste intimidatie was de bewuste druppel.
   In de eerste week van mijn ziekmelding werd ik "overgeplaatst" (kortom uit mijn functie gezet). Bedrijfsarts was nog niet eens gesproken.
   
   Bedrijfsarts 1 was gewoon een hufter. Jij gaat gewoon werken.
   Niet meer weten wat ik nog moest doen, het huilen bleef maar onophoudelijk doorgaan, ik was helemaal van de kaart, en ben toen naar de huisarts gegaan omdat ik niet wist wat ik anders moest of kon doen.
   Via de huisarts doorverwezen naar een psycholoog. Met fysiotherapie was ik overigens al bezig vanwege de spanningsgerelateerde klachten.Met medewerking en hulp van de huisarts werd de werkgever duidelijk dat ik echt niet kon werken zoals de bedrijfsarts voorstelde.
   
   Na de wachttijd bij de psycholoog terecht gekomen. Onder tussen bleef mijn baas eisen stellen. Direct naar het eerste gesprek met mijn psycholoog zijn met de eisen van mijn baas korte metten gemaakt. Ik moest 2x per week bij hem aanschuiven. Overigens dan heb ik het dus over mijn baas die ik gekregen had in mijn eerste week van ziek zijn.
   
   Van de psycholoog moest ik ook opnieuw naar de bedrijfsarts gaan. Dat kwam als een hel op me af door de eerdere ervaringen. Maar thanks god die man had vakantie en ik kwam bij zijn plaatsvervanger. Er waren inmiddels 2 maanden overheen sinds mijn eerste bezoek. En deze bedrijfsarts nummer 2 gaf mij wel het vertrouwen op een goed herstel. Bizaar genoeg gaf deze bedrijfsarts dus aan dat ik nog zeker 2 maanden niet mocht gaan werken en daarna mondjesmaat zou moeten opbouwen. Bizaar gezien de conclusies van arts nummer 1.
   Ik ben daarna ook bij deze bedrijfsarts gebleven, maar dat gaf wel ook weer nieuwe problemen op de werkvloer, omdat ik niet met de "bedrijf" bedrijfsarts van doen had.
   
   Helaas heeft mijn werkgever het contract met die bedrijfsvereniging beëindigd en een eigen dienst aangetrokken.
   
   Bedrijfsarts 3 dus waar ik mee in aanraking kom.
   Het werk bleek nooit meegaand. Er is nog steeds een conflict. In sommige verhalen hoor je duidelijkheid dat een werkgever het contract beëindigd. Bij mij was het uiteindelijk zover dat mijn behandelaars psycholoog en maatschappelijk werk aangaven dat ik echt niet meer kon werken.... maar het werk vond dat ik moest werken. Zij betalen mijn loon en dan heeft men recht op productie van mij.
   Ging ik me conformeren aan het advies van mijn behandelaars, zou mijn werkgever niets meer voor mij doen en zou het over en uit zijn (na de rechtbank, omdat ik een vast contract heb).
   
   Wat deed ik... in overleg met rechtsbijstand, behandelaars blijven werken....omdat ik single ben, verantwoordelijk ben voor mijn eigen inkomen, ontslag nemen ook geen optie was, en ik ook niet opgewassen meer was tegen een eventuele ontslagprocedure, ik bleef het proberen.
   Men ging er vanuit dat dit snel spaak zou lopen, maar inmiddels zijn we alweer 6 maanden verder. Buiten mijn werk had ik eerder nog hobbies, inmiddels waren die allemaal al weggeebd omdat ik het niet meer kon opbrengen na een werkdag... Het enige wat nog overeind bleef was uitgaan in het weekend. Heerlijk die afleiding en heerlijk om aandacht te krijgen, om je even geliefd te voelen, al is het vaak ook een bepaalde schijn. Ik kon er echt naar uitkijken om even lekker te swingen, lekker voor een paar uurtjes een  "no worries life " te hebben.
   
   Inmiddels lukt dat ook niet meer. Het enige was er nog overbleef was werken.
   Nu ben ik weer ziek met lichamelijke klachten die maar niet overgaan. En ondertussen blijft mijn baas me "achtervolgen". Ik wordt daar helemaal gestoord van en kan de rust die ik zo koester en zo graag willen hebben helemaal niet vinden.
   Overdag ben ik compleet uitgeput, doodmoe. S'-avonds lig ik uren en uren wakker...
   
   Deze horror is voorlopig nog niet over..... want ik voorstel nog met de vraag hoe verder, zo kan het niet meer.

   ---

   ---

4. mopje123 schreef | 31-01-2011, 14:21

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

   Hallo Allemaal,
   
   Mag ik me bij jullie aansluiten?
   Ik heb niet alles terug gelezen,maar leer jullie nog wel kennen.
   Zal in het kort iets over mezelf vertellen.
   Ben 38,samenwonend en sinds 3 jaar gescheiden(exman ging vreemd en maakt op dit moment nog steeds mijn leven en van de kids tot een hel)
   Ben augustus vorig jaar thuis komen te zitten omdat ik overspannen ben.
   Ben op zoek naar een goede psych,maar hoor donderdag of deze mij wat kan bieden,anders een ander zoeken.
   Kids staan onder ots en dat verterkt mijn angst dat ze uit huis gehaald worden.
   Heb 2 kids met beperking en ex doet er alles aan om de kids bij mij weg te halen(denk dat hij wraak wil)
   Verder kan ik er niet veel over vertellen,alles wat hem ter oren komt gaat hij tegen mij gebruiken.
   Maar nu het probleem waar ik tegenaan loop.
   Mijn ex was (achteraf gezien)niet te vertrouwen)nu heb ik sinds 3 jaar een vriend die ook een verleden heeft en bezig is met schuldhulpverlening,moet nog bijna 2 jaar),maar las op zijn hyves dat hij tegen vrouwen(die hij niet of nauwelijks kent)dat hij ze lief aardig en knap vindt.
   Ik heb nog nooit gemerkt dat hij echt iets met ze doet(relatie of sex),maar hij gaat(nu minder dan eerst)nog wel eens wat bijklussen bij mensen.
   Nu ben ik toch wel bang dat hij mij bedriegt.
   Heb het er met hem over gehad en hij erkent dat het voor mij moeilijk is zoiets te lezen,maar dat dat een geintje was/is.
   
   Nu zou ik eens willen weten wat jullie daarvan vinden?
   Reageer ik overdreven en KAN er idd niets aan de hand zijn of moet ik alert blijven?
   (mijn kids zien hem als papa en als onze relatie uit gaat,waar dan ook door,verlie ik niet alleen iemand waar ik veel van houd,maar verliezen mijn kids ook een echte pappa)

   ---

   ---

5. zuske schreef | 20-02-2011, 12:43

   ---

   

   • Profiel
   • 13 berichten

   ---

   ..

   ---

   zuske wijzigde dit bericht op 20-02-2011 12:56 met 187%: verkeerde posting

   ---

6. zuske schreef | 20-02-2011, 12:54

   ---

   

   • Profiel
   • 13 berichten

   ---

   jj

   ---

   zuske wijzigde dit bericht op 20-02-2011 12:55 met 99%: foutief

   ---

7. evita12 schreef | 15-06-2011, 15:58

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   Er is hier al een tijd niet gereageerd maar ik zou graag mijn verhaal willen doen.
   Ik vind het nogal lastig om te bepalen of ik wel of geen burn-out heb, misschien omdat ik er niet aan wil of omdat ik het zielig en zwak vind klinken...
   
   Ik ben eind twintig, woon samen en dat gaat goed. Ik heb een fantastische vriend en een heerlijk huis en lieve vriendinnen waar ik leuke dingen mee onderneem. So far so good.
   
   Ik heb een veeleisende baan waarbij ik al gedurende een langere periode gebukt ga onder de sfeer die er hangt. Daarnaast heb ik 2 functies wat me eigenlijk veel te zwaar valt. (kan moeilijk nee zeggen en neem altijd teveel hooi op mijn vork) Ik ben erg teleurgesteld in mezelf dat alles me zoveel moeite en energie kost. Daarbij is er vorig jaar bij mijn moeder kanker geconstateert wat veel verdriet, enorm veel stress en ellende met zich meebracht. DAarbovenop kwam nog dat mijn relatie met mijn moeder enorm moeizaam is. Maar ik houd wel veel van d'r hoor :)
   
   Ik doe voor mijn gevoel veel om mezelf te ontwikkelen en niet  "gek" te worden in deze chaos. Ik heb een meditatie workshop gedaan, probeer dingen te doen die ik leuk vind, volg ik assertiviteitstrainingen, en heb ik een tijdje bij de psycholoog gelopen om te proberen grip te krijgen op de situatie. loop bij een fysiotherapeut en chiropractor...
   Ik heb veel lichamelijke klachten door de stress, wat zich uit in dat ik vaak door mijn rug ga, hoofdpijn, heel erg moe.
   
   Wat mij beweegt om nu een bericht te plaatsen is dat ik nu een week vrij ben maar alleen maar kan denken aan wat ik allemaal moet. Ik moet zoveel. En het is me teveel. Ik moet veel huilen en de kleinste dingen kosten me zoveel energie. Ik ben erg prikkelbaar en wil eigenlijk niets meer.
   
   Ik weet eigenlijk niet zo goed meer hoe nu verder...

   ---

   Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

   ---

Pagina's:

Vorige 1 2 3 4 5 Laatste