- | 08-11-2011 | 21:20
- | 08-11-2011 | 21:19
Burn out en overspannen
Praathoek voor mensen die overspannen zijn!
- Beheerder: stes
- Thema's en emoties: gezondheid, gestresst
Met...
- 18 volgers
- 2 blogs
- 8 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (53.553x) overspannen - deel 3
- Meeste reacties (772) overspannen - deel 3
Dit onderwerp heeft 106 reacties, en bestaat uit 5 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 5.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 15-06-2011 15:58. \t\t
Kamp jij ook met Burnout/Overspannenheid?
- Plien, Missy, Muisje, Mennolover en alle anderen... Misschien dat we hier verder kunnen schrijven??
- Print deze pagina
106 reacties op onderwerp
- Zo wat is er een hoop veranderd. Het was wel ff zoeken, maar ik heb het gevonden! Kunnen we hier lekker verder kletsen.
Hoe is het met jullie dan? Ik heb een paar dagen met griep plat gelegen, maar gaat nu gelukkig wel iets beter. Eerst maar even mijn reactie plaatsen en zien hoe alles werkt. Dan kletsen we weer verder! - Ik ben nog zoekende, hoe het allemaal werkt hier.
![[:$]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-10.gif)
Leuk dat jullie weer starten!genovere.web-log.nl - Hi! Goed dat jullie het beiden al gevonden hebben!! Ik vind het forum een lichtelijk drama!! ha ha.. Daar raak je toch overspannen van??!!1
![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
Ik ben lekker een klein weekje vrij.. en dan nog met deze zon!! hmmm... genieten! - Hallo,
Vroeg me af of jullie het verhaal in de Flair van komende week hebben gelezen, was voor mij in ieder geval heel herkenbaar! Had ook nooit verwacht dat het mij zou overkomen, maar de mensen in mijn omgeving hadden het wel zien aankomen. Was een compleet wrak, mn bed uitkomen was een ramp, eten ook, duizelig, hartkloppingen etc. etc. Maar met behulp van een psycholoog ben ik inmiddels weer behoorlijk opgekrabbeld. Heb geleerd om "nee" te leren zeggen en mijn eigen grenzen te stellen, ook dat ik mezelf op de 1e plek moet zetten en niet de ander. De meeste mensen in mijn omgeving juichen dit van harte toe, maar er zijn er ook een aantal die vinden dat ik egoistisch geworden ben omdat ik eerst van alles voor ze deed, maar nu dus niet meer, naja, dat is hun probleem en niet het mijne. Denk in ieder geval meer aan mezelf en geniet nu des te meer van het leven. Men zegt dat vrouwen die een burn-out hebben gehad de meest sterke vrouwen zijn. Weet eerlijk gezegd niet wat ik hier van moet denken maar er zal wel een kern van waarheid in zitten.
Groeten! - Hallo dames,
Hoe gaat? Allemaal goed het weekend door gekomen? Lekker he dat zonnetje! Alleen jammer dat het nu alweer regent. Als je lekker naar buiten kan, geeft je al zoveel extra energie.
Hier gaat het wat beter. De energie komt weer een beetje tevoorschijn, alleen moet ik opletten dat ik dan weer niet teveel ga doen. Van de week heb ik weer gesprek met het werk, misschien dat dan nu het verlossende woord komt of mijn contract wordt verlengd of niet.
De gesprekken met de therapeut gaan ook goed. Als we even de spreekwoordelijke emmer erbij pakken is het bij mij zo dat die of leeg is of overloopt. Als ik me goed voel heb ik het idee dat ik alles aankan, maar weet mijn grens niet, met het gevolg dat deze dan eigenlijk elke keer weer overloopt. Ik moet nu dus leren om er telkens een beetje in te laten lopen en bij bijvoorbeeld de helft al aan de rem te trekken. Dus bij elke beetje dat in de emmer gaat stilstaan hoeveel er in de emmer zit. Vermoeiend, maar dat stilstaan moet nu, zodat het langzamerhand vanzelf kan gaan...
Iedereen veel sterkte gewenst in deze regenachtige week. Dat de zon maar snel weer mag schijnen! - Nou, het gesprek met mijn leidinggevende verliep best lekker. Lekker gekletst. Toch uiteindelijk zelf maar naar het contract gevraagd, omdat ze er zelf niets over zei. Ze heeft niet direct gezegd dat deze niet verlengd wordt, maar ze zei wel dat als ik dan niet aan het werk ben de kans groot is dat de baas geen nieuw contract maakt. Ze zei het niet op een pushende manier hoor, ze zei dat ik aan mezelf moet denken enzo. Maar goed, mijn contract loopt over een maand af en zit nu nog volledig thuis, dus over een maand ben ik echt nog niet fulltime aan het werk. Dus conclusie voor mezelf... mijn contract wordt niet verlengd.
Pff waar moet ik nu beginnen... hoe moet ik het nu aan gaan pakken? - Hallo allemaal,
Jullie hebben lang niets van me gehoord. Reden, het gaat hier helemaal niet goed. Ik dacht dat het wat beter ging (hoewel ik niet de puf had om achter de pc te gaan zitten).
Niet dus. Ik zit nu zo ongeveer huilend achter de computer. Vooral ook omdat ik me er eindelijk toe had gezet om iets van me te laten horen en dan is dit forum zo.. aaaarrrggghhhh
Niet echt bevordelijk zeg maar.
Het ging met mij na mijn vakantie niet beter en ook niet slechter.. ik sukkelde voort. Werkte 4 uur per dag en daarna 5, maar dat was teveel. De tweede week 5 uur heb ik me een dag ziek gemeld.. dag rust. Toen de week erop weer 5 ipv de 6 uur per dag die moesten... Ik kon het niet. Ik zei dat ik pas 6 uur wilde werken als ik daar aan toe was (bedankt daarvoor, dat had een van jullie aan me geschreven).
En toen ik weer een week verder was en bij de psycholoog was zei die dat ik me weer volledig ziek moest melden. Ik heb volgens haar een zware burn-out. Zo zie je ze niet vaak op mijn leeftijd (32). Als ik niet heel snel mijn leven drastisch zou veranderen zou ik depressief worden.
Lekker.... dus ik zit weer thuis (dieper in de put dan de eerste keer en nu ben ik een half jaar verder).
Ik voel me tja.. ik weet niet. De ene keer gaat het helemaal niet, zoals nu, ik jank en typ tegelijk... en de andere keer denk ik wat moet ik dan aan mijn leven veranderen???
Vandaag was ik weer bij de psych. Ze was trots op me dat ik me weer ziek had gemeld en ook dat ik nu 3x in de week (mijn werkdagen) in de sportclub zit. Sportclub met sauna, relaxruimte, bubbelbad, etc... dus ontspannen kan ik er ook. Maar kan me er nog niet toe zetten. Gelukkig wel al 3x gesport!!!
Maar wat moet ik verder doen? Hoe moet ik mijn leven veranderen?? En hoe kom ik hier nu weer vanaf?? Mijn leven gaat door, mijn kids van net 3 en bijna 5 blijven aandacht vragen... veel relax tijd heb ik niet...
Ze zei dat ik zoveel mogelijk moet ontspannen, zoveel mogelijk hulp moet vragen (de vader van mijn kids (michiel) helpt echt heel erg veel sinds de psych me weer heeft laten stoppen met werken.. hij is er meer van geschrokken dat ik een zware burn-out heb dan ik) en dat ik zoveel mogelijk dingen moet doen die ik leuk vind... alleen weet ik niet echt meer wat ik leuk vind...
Nouja... ik doe mijn best... maar ik weet het niet...
Zo gaat het dus met mij... niet dus..
Hanneke - Hoi Hanneke,
Wat rot voor je dat het niet zo lekker gaat. Het is vast best moeilijk geweest om je weer volledig ziek te melden, maar erg goed van je! Je moet aan jezelf denken en aan je eigen gezondheid. Je moet echt eerst aan jezelf werken voordat je weer kunt functioneren in het bedrijfsleven.
Je zegt dat je zoveel mogelijk leuke dingen moet doen. Toen ik ziek werd dacht ik dat ook, maar het kostte me zoveel moeite. Heb het er toen met mijn therapeut over gehad. Ze vroeg aan me van wie ik dat moest. Ja van mezelf en iedereen zegt altijd dat je dat goed doet. Maar volgens haar zou dat niet werken. Zodra je iets MOET kost het je veel negatieve energie, althans zo was het bij mij omdat het me zoveel energie kostte om me er toe te zetten. De activiteit was dan misschien wel leuk, maar als je dan later een 'rekensommetje' maakt bleek dat de negatieve energie meer aanwezig was dan de positieve, dus het leverde me uiteindelijk niet iets positiefs op. Ze zei dat vanzelf het moment kwam dat ik weer iets WILDE doen en dat het dan wel positieve energie op zou leveren. Ik geloofde het niet zo, maar nu is gebleken dat het toch waar is. Doordat ik nu dingen kan doen omdat ik er zelf voor kies is het zoveel leuker dan omdat het moest. Je kunt er dan echt veel meer plezier door beleven! Ennn... als je je beter voelt is het je ook weer duidelijker welke dingen je leuk vindt, nu is het moeilijk je iets voor te stellen waar je plezier aan kan beleven.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik wens je heel veel sterkte!
Liefs Missy - Hoi Missy,
Ik vond het niet zo heel erg moeilijk om me ziek te melden omdat ik niet die beslissing heb genomen. Als de psycholoog me niet 4x had gezegd dat ik beter kon stoppen met werken had ik het niet gedaan. Maar omdat zij zo aandrong had ik het idee dat het van haar moest en kon ik de "schuld" haar toewijzen toen ik mijn werk belde.
Gistereren moest ik bij de arboarts zijn. Nou, over 4 weken moet ik weer werken. Beginnen met 2x2 uur, dan 3x2 dan 3x3, 3x4, 3x5, 3x6, 3x8.... ik heb me zo druk lopen maken dat ik naar die vent toe moest, en toen ook nog eens dat hij dit zei. Aaarghh.. Ik weet niet wat een arboarts moet doen, maar mij wordt altijd alleen maar meegedeeld wanneer ik weer moet werken.
Maargoed, nu loop ik me weer druk te maken. Morgen naar de psycholoog en die moet ik morgen vertellen hoe het bij de arbo was... ben benieuwd wat zij zegt. Ik hoop echt niet dat ik over 4 weken weer moet werken, ik zie het echt niet zitten. Nouja, morgen kijken wat de psych zegt. Zij kent deze arboarts en is niet echt over hem te spreken omdat hij niet kijkt wat je mankeert maar dus alleen maar zegt wanneer je weer moet werken... Ik houd erover op... Morgen hoor ik het wel.
Ik heb een energiebalans moeten maken. Neem een A4-tje. Leg het "landscape" neer en zet een streep in het midden. Vervolgens schrijf je aan de ene kant dingen die energie kosten en aan de andere kant dingen die energie geven.
Op dit moment heb ik aan de energie-geef kant: in de zon zitten, in de tuin werken, thee drinken.
En aan de kost-energie kant: de was doen, vaatwasser uitruimen, eten koken, voor de kinderen zorgen, leuke dingen doen met de kinderen, veel mensen om me heen, werken, lezen, en vast nog meer. Alles wat ik bedenkt moet ik erop schrijven.
Uiteindelijk komen er wel weer meer dingen die energie opleveren... maar die zijn er nu nog niet. Die komen wel, dat geloof ik zeker. Dat is ook wat jij schrijft. Uiteindelijk komt dat wel. Daar geloof ik wel in alleen kan ik het nu niet zo goed geloven.
Nouja, morgen zie ik wel. Ik hoop morgen te laten weten hoe het was. Anders zsm dat ik er energie voor heb.
Groetjes,
Hanneke - Oja, nog even over die energie balans. Als ik dus op een dag bv 2 dingen heb gedaan van de kost ernergie kant, dan mag ik die dag niets meer doen van de kost energie kant maar nog wel van de geeft energie kant. Met andere woorden, ik moet het evenwicht bewaren. De balans dus.
- Hey Meiden, ben ik ook weer eens even..
Missy, balen van die onzekerheid over je contract meis.. Ik denk dat je contact op moet nemen met het CWI in dit geval. NU alvast bedoel ik. En ik weet niet of PLIEN haar weg hier ook weer vindt, maar die had al met die bijltje gehad. Dit had net een ziektewet uitkering of iets dergelijks aangevraagd..
Hanneke, ik lees nog heel veel stress bij jou. Of nee, ik moet zeggen, vechten tegen jezelf? Ik kan je alleen maar aanraden om de stap te gaan maken van 'iets moeten van de bedrijfsarts', naar het punt dat 'jij de bedrijfsarts gaat vertellen wat jij wél en wat jij NIET gaat doen'. En als dat je niet lukt, dan is jouw psycholoog nu jouw 'specialist', dus dan is het handig (en niet ongebruikelijk) als de bedrijfsarts contact op neemt met de psycholoog. Dan kan die jou helpen! Weet je, ik ben nu al weer vijf maanden aan het werk, en ik werk nog steeds maar 3 x 6 uur (binnenkort 4 x 5). Als je me dat al die maanden geleden had verteld, had ik je niet geloofd! Maar het gaat nog steeds zó langzaam. Maar ik ben nu zover dat ik denk 'dat is dan maar zo'!! En in principe ben ik nu wel zo ver dat ik de bedrijfsarts vertel of ik wel of niet een stap maak. En ik ga daar geen discussie in aan.
De 'fout' die de meeste bedrijfsartsen maken is dat ze met een manifest werken voor mensen met 'depressies'. En JA, die kunnen beter (gedeeltelijk) aan het werk blijven in de meeste gevallen. Om ze uit hun dips te trekken zeg maar. Maar bij mensen met burnout moet juist iedere druk vermeden worden! En dat is wat mijn pscyholoog in ieder geval duidelijk heeft kunnen maken.
Verder gaat ie hier wel. Ik voel me niet meer zo neerslachtig, en mijn liefdesverdriet is na een paar maanden bijna weg. Dat scheelt een hoop kan ik je vertellen!!! Waar ik nog het meeste last van heb is dat 'wattenhoofd' gevoel. Ik heb eigenlijk nog het meest last van moeite om te focussen, zelfs om zo'n stuk als dit te typen. In gesprekken heb ik geen moeite, maar in schrift of ander werk merk ik gewoon dat ik moeite heb met me te concenteren. Soms denk ik echt: jeeeee.. gaat dit ooit wel weer over??! Mijn slapen gaat wel vooruit, en als ik twee avonden afspraken heb bijvoorbeeld, en ben daarna heel moe, slaap ik dit wel weer sneller bij. De reserves gaan vooruit. Nu dat zware gevoel in mijn kop eens weg... daar BAAL ik het meest van. Wie herkent dit trouwens?? - Wat een stilte rond ons burnouters?? is dat goed of slecht nieuws?
Hier gaat het (ben voorzichtig) wel iets beter... Natuurlijk helpt de zon en het lekkere weer ook, maar ik heb ook best goed geslapen de laatste tijd (en die lange weekenden vrij zijn ook lekker natuurlijk!). En ik heb weer een uurtje per dag opgebouwd op het werk, en binnenkort (over zes weken) hoop ik een vierde dag er bij te gaan pakken. Dus redelijk positief hier..
En jullie allemaal?? - Hoi Stes en de anderen,
In mijn geval slecht nieuws dat ik niets van me laat horen. Ik voel me *****
De psycholoog heeft contact opgenomen met de Arbo arts en ik moet nu in de week van 11 mei een half uur koffie gaan drinken en in de week van 18 mei 2x2 uur werken. Dan 3x2, 3x3, 3x4, 3x5, 3x6 en 3x8 uur...
Ik dacht toen ok. Het is zo. Voelde me ook beter door het lekkere weer... kreeg ook een nieuwe opdracht van de psycholoog, registreren. Ik moet het opschrijven als ik even een aarrgghh moment heb. Kort moment samenvatten en dan een emotie erbij zetten met een cijfer hoe erg die emotie is.
Mijn probleem is nl dat ik mijn "gevoel" kwijt ben. Ik voel geen emoties en luister niet naar mijn lijf, gevolg is deze burn-out. Wel vaker tegen een burn-out aangezeten, maar door bv zwangerschapsverlof 2x, gebroken pols, extra lange vakantie, etc, kwam ik steeds weer een beetje bij.
Nu was ik gisteren bij een magnetiseur en ik ging daar echt heel open naar toe. We zien wel. Baat het niet dan schaadt het niet toch? Maar zei kwam met hetzelfde verhaal als de psych. Mijn gevoel is het probleem. Ik ben volgens haar juist heel erg gevoelig maar heb mijn gevoel heel diep weggestopt omdat het met teveel was. Waarschijnlijk als kind al.
Ik voelde ook echt dingen, bv dat ze bij mijn hoofd bezig was en dat ik iets in mijn benen omhoog voelde stromen... en sinds gisteren ben ik dus ook heel erg moe. Ik ga nu ook maar weer slapen.
Eerst was ik heel blij toen ik bij haar vandaan kwam omdat ik nu het idee heb dat ik er wat aan kan doen en dat het weer goed gaat komen met mij. Maar later werd ik heel erg moe en verdrietig. Ik weet niet waarom maar ik kan zo gaan zitten janken. Ze heeft blijkbaar dus heel wat gedaan. Dinsdag ga ik er weer heen. Donderdag naar de psych, die ga ik dan ook het hele verhaal vertellen.
Ook dat de magnetiseur zei dat ik echt tot op het bot ben gegaan en absoluut niet te snel moet gaan werken en ik begin het ook steeds moeilijker te krijgen nu die 11 mei dichterbij komt. Ik ga dat ook tegen de psych zeggen en hopelijk kan ze het uitstellen dat ik moet werken of anders dat ik een stuk langzamer op ga bouwen.. die arboarts is nl echt een eikel en van hem moet ik gewoon werken....
en mijn werk volgt zijn gegevens...
Nouja, nu slapen en me niet druk maken. Dinsdag magnetiseur en donderdag de psych. Ik ga proberen om jullie eerder op de hoogte te brengen dat sinds de laatste keer... ik doe mijn best...
En wat betreft het laatste van stess... het is idd wel erg stil op het forum... wel jammer... en ik hoop echt dat het met sommige te goed gaat om te schrijven... want dat is het best natuurlijk.
Groetjes,
Hanneke - Hanneke, even dit speciaal voor jou. Spreek jij je naar de omgeving (psych, arbo, etc) PRECIES zo uit als hier, en nu, op het forum? Waarom ik dit vraag is het volgende. In de eerste maanden dat ik burnout was, dan zat ik bijvoorbeeld weer bij de bedrijfsarts, of reintegratie, en die vroegen dan 'hoe gaat het'. En dan zei ik: 'het gaat wel'. Waarmee ik eigenlijk bedoelde 'ik trek het allemaal net om de dag door te komen', en zij interpreteerde dit als: 'oh het gaat wel! mooi!'. Pas als ik dan weer weg was, en ik alle woorden als 'opbouwen' 'meer werken' etc op mijn hoofd had laten drukken dacht ik 'maar dat kan ik helemaal niet!'. (Ik ben van huis uit altijd geleerd 'the show must go on', dus ik houd mij altijd groter voor dan ik ben'). Toen ben ik dat gaan veranderen..... Ik zei gewoon bij alle betrokken personen: het gaat helemáál niet! ik voel me verschrikkelijk, hoe vervelend ik het ook vind, ik zie het NIET zitten om al weer te gaan werken. En meis.. DAT werkte. Want dan zet je pas echt de grens, waar hij hoort te staan! Als jij (nog) niet kunt werken, kun jij nog niet werken. Punt. Maar NIEMAND gaat die grens voor jou stellen. Dit zul je zelf moeten doen! Ben jij wel duidelijk genoeg? Zeg jij wel letterlijk: het bekruipt me, ik zie het niet zitten, ik ben een wrak etc? Want ik vind het vreemd bijvoorbeeld dat zelfs jouw psycholoog over starten met werken en opbouw begint, laat je daar wel zien hoe vreselijk je je eigenlijk voelt?
Wat bij mij ook een druppel deed overlopen, is dat ik op een gegeven moment bij reintegratie zat, na al een jaar onderweg te zijn. En toen zat ze vrolijk met het verkeerde dossier voor haar neus. Dingen te vertellen over mij die eigenlijk over één van haar andere kandidaten ging!! Toen werd me duidelijk: er is maar één iemand die jouw reintegratie bepaald: en dat ben jezelf! En sindsdien doe ik dat dus ook! IK vertel of ik wel of niet op ga bouwen en hoe. En geloof het of niet; ze luisteren!
succes!!!!!!!!!
En oh ja, die moeheid en verdriet komt door het magnetiseren.. Duurt wel een paar dagen steeds... Maar dit zou ik maar eens doorzetten.. :-) - Stes, ik denk dat je wel gelijk hebt. Ik zeg wel dat het niet gaat, maar niet duidelijk genoeg. Ik slik gewoon dat ze zeggen dat ik weer moet werken. Dat moet ik toch?
Maar je hebt gelijk. Anders kom ik er niet uit.
Ik heb wel sinds donderdag het idee om maar eens tegen de psych te zeggen dat ik het niet zie zitten. Vooral ook omdat die magnetiseur dat ook aangaf. Maar nu jij dit zo zegt ga ik donderdag echt duidelijk zeggen hoe het zit. Misschien schrijf ik het van tevoren wel even op zodat ik het ook echt ga zeggen. Anders dan maak ik het allemaal weer minder erg. (en dus minder duidelijk)
Ik ga dat magnetiseren zeker doorzetten want ik denk echt dat dat me kan helpen. En ik ben het spuug en spuugzat om zo te zijn als ik nu ben.
Ik had al een vermoeden dat de moeheid en het verdriet daarvan kwamen, maar is fijn om even te horen.
Straks gaan de kindjes gelukkig naar hun vader. Even een nacht ongestoord doorslapen en slapen totdat ik wakker word... heb ik ook wel zin in moet ik zeggen.
Nu maar even naar de speeltuin, dat heb ik beloofd.
Groetjes,
Hanneke - Hallo allemaal! Hier dan ook even een berichtje van mij.
Hier gaat het gelukkig wel wat beter. Ben alleen wel een beetje bang voor de dag dat het weer wat minder zal gaan, maar tot nu toe heb ik aardig de balans gevonden met wat ik wel en niet kan. Helaas wordt mijn contract niet verlengd, dus dat zorgt wel voor een beetje verwarring enzo. Maar ik probeer het wel een beetje positief in te zien, ik moet nu gewoon voor mezelf kiezen, ik moet nu zorgen dat ik eerst beter wordt! IK IK IK IK, voelt voor mezelf heel egoistisch, maar schijt aan de rest! haha
Hanneke, wat ik echt niet begrijp is hoe de psycholoog nu kan zeggen dat je in de week van 11 mei moet koffie drinken en in de week van 18 mei starten met werken. Hoe kan de psycholoog nu weten dat jij er in die week aan toe bent? Misschien voel je je dan wel wat beter, maar doordat nu al een datum vast staat zal dat heel lastig gaan worden. Je moet zelf beslissen wanneer je er klaar voor bent! Als jij denkt van nu gaat het wat beter, ik kan weer wat, ik heb weer een beetje energie over, ik heb er weer zin in... dan kan JIJ zeggen, hey misschien is het een idee dat ik volgende week eens ga kijken op het werk. Je kiest er dan zelf voor, je doet het dan voor jezelf en niet omdat een ander zegt dat je dat MOET doen. Ik weet dat het lastig is, maar er is maar 1 ding dat op dit moment MOET en dat is aan jezelf denken en zelf de keuzes maken. Jij bent de enige die weet hoe jij je echt voelt.
Het puntje gevoel is voor mij heel herkenbaar. Ik maak wel dingen mee, maar beleef het niet echt, ik voel er niet zoveel bij, omdat ik dat ook al vanaf mijn jeugd niet meer doe. Heb mezelf toen al aan de zijlijn gezet. En het is ook echt moeilijk om nu wel te leren voelen, gewoon omdat je eigenlijk niet weet hoe het moet. En inderdaad ook the show must go on. Naar buiten toe doen alsof je de hele wereld aan kan en van binnen eigenlijk kapot gaan. Ook ik deed dit bij de bedrijfsarts en die wou niet eens geloven dat ik ziek was. (misschien moet ik maar actrice worden haha) Van mijn therapeut moet ik nu leren om mijn gevoel meer uit te spreken. De bedrijfsarts begon bij mij ook een keer over weer gaan werken. Ik sloeg toen helemaal dicht, knikte alleen maar en wou eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk weg. De muur werd hoog opgetrokken. Van de therapeut zou ik nu op zo'n moment moeten zeggen dat de bedrijfsarts me daarmee overvalt. Ik hoef dus niet meteen een antwoord te geven, maar hem wel duidelijk maken dat ik daar van schrik. In het begin allemaal moeilijk te geloven, maar het werkt echt!
Ik merk het ook heel erg in mijn relatie. Ik durfde nooit ergens wat van te zeggen, maar als we dan een keertje ruzie hadden dan kwam alles naar boven. Tja en praten tijdens een ruzie werkt natuurlijk niet. Nu probeer ik tussendoor vaker iets te zeggen en uit te leggen wat mijn gevoel daarbij is, wat het met mij doet. Of het nou goed of fout is wat hij doet maakt dan niet uit, maar hij weet dan wel hoe ik mij daarbij voel. Daarnaast liepen kleine dingen bij ons vaak uit tot een heftige ruzie. Twee eigenwijze persoontjes die allebei hun gelijk willen halen, terwijl het eigenlijk nergens over gaat. Nu hebben we afgesproken dat als 1 van ons het idee heeft dat het de verkeerde kant op gaat, dat we dan een time out inlassen. Dat werkt echt goed! We koelen dan ff af en kunnen er dan even rustig over praten.
Zo, wat een verhaal weer. Ik zal proberen weer wat meer te posten. Ik denk dat we allemaal wel wat aan elkaar kunnen hebben. Ik wens jullie een zonnig weekend toe! - Hoi allemaal,
Mijn arbo arts doet niets anders dan meedelen wanneer ik weer moet werken. Hij kijkt niet naar wat ik mankeer. De psycholoog vond dat ik te vroeg weer moest werken een heeft het twee weken uitgesteld. Maar, ik ga echt alles zeggen donderdag bij de psych en evt eerst opschrijven. Ik begin door jullie echt te beseffen dat ik mag zeggen dat het niet gaat. Ik zit bij de arbo ook altijd alleen maar ja te knikken en voel me daarna zo beroerd.
Het is op zich wel jammer dat ik nu pas bij die psych en magnetiseur terecht ben gekomen. Is een beetje "zonde" geweest van dat eerste half jaar ziek thuis zitten.
Ik kan hier makkelijk zeggen dat ik het niet zie zitten. Jullie begrijpen me. Ik ga echt donderdag mijn mond open doen!!! Het moet gewoon.
En missy, echt heel herkenbaar, dat wat je schrijft over je relatie...Twee eigenwijze persoontjes die hun gelijk willen halen.... praten tijdens een ruzie.... Dat ken ik. Die time-out is een goed idee.
Maar voorlopig even geen relatie voor mij. Mijn ex (vader van mijn kids) en ik willen wel weer samen verder, maar ik heb er nu geen energie voor. Eerst mezelf. Gelukkig snapt hij dat ook wel.
Nou meiden, allemaal nog even genieten van het lekkere weer vandaag en ik dat ik nog eventjes zonder kindjes ben. Heerlijk rustig!!!
Groetjes,
Hanneke - Hoi allemaal,
Een heel erg krot berichtje van mij want ik ben erg moe. Vandaag bij de magnetiseur geweest. Het klopt dat ik daar erg moe en verdrietig van ben. En ook dat ik met rust gelaten worden wil.
Ze heeft me weer behandeld, energie zit nog vast, maar er zit al meer beweging in. Ze heeft veel spanning uit mijn hoofd gehaald, heb nu ook een beetje hoofdpijn. Verder ben ik weer erg moe.
Ze raadde me ook een boek aan om te lezen. Niet dat ik me er nu toe kan zetten om te lezen, maar als dat straks weer gaat. Misschien ook wel wat voor een van jullie.
Van Burn-out naar Heelheid door Karin Hamaker-Zondag
En ze zei dat ik echt nog niet kan werken. Ik moet het op papier zetten en dan voorlezen aan de arboarts omdat ik het steeds niet allemaal tegen hem vertel. Heel simpel op een rijtje dat ik het niet kan. Want, het is niet gek dat de arbo zegt dat ik moet werken want als je ze naar me kijkt zie je een jonge vrouw die alles best aan kan, maar ik ben helemaal op zei ze.
Nouja, dat ga ik dus doen. Ik moet 12 mei naar de arboarts, maar ik wil eerder omdat ik die 12 mei koffie moet gaan drinken op mijn werk en dat dus helemaal niet zie zitten.
Nu ga ik snel slapen want ik ben echt bekaf na een bezoek aan haar.
Donderdag weer naar de psych. Ik houd jullie op de hoogte.
Want hoewel er niet heel veel meer geschreven wordt hier, wordt het wel heel vaak gelezen...
Groetjes,
Hanneke - Hoi Hanneke,
Ik heb van mijn therapeut geleerd om niet teveel vooruit te kijken, want een burn out blijft raar. Je kan nu niet zeggen hoe je er 12 mei voor staat. Er moet echt pas over een datum gesproken worden op het moment dat jij het gevoel hebt dat je er klaar voor bent. Toen het bij mij wat beter ging wou ik te snel te veel. Ik bedacht me 's ochtends allemaal wat ik wou gaan doen. Vervolgens was dat teveel en voelde ik me weer ellendig. Nu moet ik het per ding bekijken of ik het nog wil en kan. Ik vond het aan het begin ook heel moeilijk te geloven, maar het is echt waar. Er komt een dag dat je weer zin krijgt om dingen te ondernemen. Pas als je dat een tijdje vol kunt houden, dan mag er pas over werken begonnen worden!
Het lezen is bij mij ook niet echt een succes. Ik ben al in verschillende boeken begonnen over burn out enzo, maar ik kan 10 keer dezelfde bladzijde lezen en dan weet ik nog niet wat er staat. Laatst heb ik eens een 'gewoon' boek gepakt en die heb ik in een paar dagen uitgelezen. Ik denk dat dat een beetje komt door als ik me goed voel ik een boek kan pakken, maar op zo''n moment heb ik niet weer zin om met de burn out bezig te zijn. Het is dan heerlijk om even iemand anders zijn lief en leed te kunnen lezen.
Nog even terugkomen op time out enzo. Mijn therapeut gaf me ook nog een tip voor als je dan boos bent. Met natte vaatdoekjes tegen de keukenkastjes gooien!!! En dan ook een beetje de oehhh ahhhrrgghh geluiden erbij maken haha. Dat werkt ook heel goed. Je doet er niemand pijn mee en er gaat ook niets kapot, maar je bent wel alles kwijt. Probeer het eens zou ik zeggen![[:D]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-2.gif)
.
Groetjes Missy - Hoi Missy,
Ik heb vandaag heel wat eruit gegooid bij de psycholoog. Toen ik weg ging zei ze dat ze achter me stond als ik uitstel ging aanvragen bij de arboarts...
Afspraak met de arboarts heb ik vandaag vervroegd van 12 naar 7 mei. Ik ben nu al aan het opschrijven wat ik dan tegen hem ga zeggen.
Je zegt het trouwens goed, als je je goed voelt kan je een gewoon boek wel lezen. Ja, dat klopt, met kerst heb ik idd nog gelezen. Toen was ik wat rustiger. Ik heb dat boek van die magnetiseur ook echt nog niet gelezen... heb er niet eens behoefte aan om eraan te beginnen. Ook niet aan een gewoon boek. Zelfs een tijdschrift is teveel op het moment.
Die magnetiseur heeft weer heel wat gedaan dinsdag. Want ik heb sinds die tijd een beetje hoofdpijn en een beetje buikpijn. Nouja, maar even op zijn beloop laten. Zolang iedereen me met rust laat gaat het het beste. Alleen snappen mijn kindjes dat helaas nog niet... hahaha
Die natte vaatdoekjes ga ik onthouden. Want dat wil ik zeker een keer proberen!!
Nou dames, nu ga ik snel slapen. Ben bekaf...
Weltrusten - Hoi Allemaal,
Nou ik heb ook weer een rare week achter de rug. Ik heb me weer ziek moeten melden. Maar niet vanwege burnoutverschijnselen hoor, gewoon kwakkelende gezondheid, infectie etc... Ik heb wel het idee dat ik qua weerstand nog heel gevoelig ben hoor. Ik heb in '09 nu al drie keer gehad dat ik ziek werd nadat ik bij vriendinnen met (altijd snotterende) kinderen op bezoek was geweest. Ik doe het niet meer!
Weekje thuis is zo erg niet, maar als ik niet eens de energie heb om te gaan sporten heb je er ook niets aan. Weet je wat ik wel heel sterk heb. Als ik niet hoef te werken, zo thuis ben, of vakantie heb, dan denk ik wel eens 'dat het over is die burnout'. Ik voel me dan goed, slaap goed, kan bijna alles wel aan. En dan ga ik weer werken en dan word ik weer intens moe.. Wat is dat toch???
Hanneke, ik ben blij dat we tot je door hebben gedrongen om nu keiharde grenzen te gaan stellen voor jezelf. Volgens mij voelt het nu al beter toch? Nog spannend, omdat je nog naar de arbo moet, maar wel een duideljke stap. En als je niet leert heel duidelijk te gaan aangeven wat je wel en niet gaat doen, blijf je in dezelfde valkuilen stappen hoor! Good for you dit!
Missy, jij werkt toch ook nog steeds niet? Zitten ze jou niet op je nek?
En weet je, jij hebt de vaatdoekjes, ik heb ook een eigen remedie. Als ik op de snelweg rijd met 100-120 km per uur, dan ga ik heel hard gillen, ha ha... Echt zo vanuit mijn buik en maag... Gewoon AAAAAHHHHH..... Ha ha... Dat lucht mij op.. (ik doe het maar niet in de file, want dan bellen ze het gekkenhuis denk ik, ha ha)
Nou, omdat ik nog aan de antibiotica zit, hier een heel rustig weekend.. Maar de zon schijnt.. Dan ben ik al snel tevreden![[:)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-1.gif)
- Meiden.... Hoe gaat het met jullie allemaal??!!! Juist ook reageren als het 'slecht' gaat hè??!!!
- Ik vind het lastig om te zeggen hoe het nu gaat. Gaat een beetje op en af. De goede en slechte dagen wisselen elkaar nu een beetje af, terwijl er eerst een heleboel goede waren en dan een slechte. Maar ja misschien deed ik toen juist wel teveel en is de balans nu beter. Hoewel dat dan betekent dat ik meer dagen heb dat ik rustig aan moet doen
Ik werk inderdaad nog niet, mijn contract is inmiddels afgelopen dus op dit moment hoeft het ook niet. Vind het wel spannend wat er dan nu allemaal komen gaat. Ik hou continu de vacatures in de gaten, maar dat heeft ook weinig zin. Op dit moment solliciteren heeft geen zin, want ik kan echt niet fulltime gaan werken. Ik zal eerst nog moeten beginnen met het opbouwen van uren en zien dat ik dat vol kan houden. Ik merk wel dat het tijd wordt dat ik weer wat ga doen, wordt er soms een beetje moe van dat ik niets kan doen. Elke dag winkelen is ook een beetje zonde van het geld. Ik denk dat ik wel weer een beetje toe ben aan een ritme, nog niet veel uur op een dag. Soms wil ik gewoon wat doen, maar kan dan niets bedenken. Helemaal als het zo'n weer is als vandaag, bah.
Ik had ook al een week dat ik niet lekker in orde was. Was niet ziek, maar het voelde alsof het er aan zat te komen, maar het zette niet door. Echt heel irritant. Voelde me zo loom, had toen helemaal geen zin om iets te ondernemen. Gelukkig is dat nu weer weg.
Ik ben wel blij dat ik nu even niets hoef wat betreft werken, maar aan de andere kant is dat onzekere gevoel ook niet echt prettig. Ik vind het maar niets om zonder werk te zitten. Ik moet nu even de oproep van het UWV afwachten, zien wat ze daar te zeggen hebben en dan maar verder zien. Ik probeer me er nu niet te druk om te maken, maar soms is dat best lastig.
Met de haptonomie gaat het ook goed. Elke keer denk ik ohh ik ben goed bezig en dan komt ze weer met andere punten waar ik mee aan de slag kan gaan. Maar ja kleine stapjes he... hardlopers zijn doodlopers... - Hallo!
Ik was al een poosje op zoek naar een forum over overspannen, maar er was gene die me aansprak. Totdat ik op dit forum terecht kwam...
Ik zal me even voorstellen.
Ik ben dus Pooki, een vrouw van 33, gelukkig getrouwd, geen kids en sinds een half jaar dus overspannen. Het is begonnen toen ik in december, na 9 jaar, mn ontslag kreeg. Echt wel even slikken. Ik werk in vaste dienst bij een uzb, dus 3 dagen later had ik al een andere baan. Maar ik dacht: nieuwe ronde nieuwe kansen! Maar zo gemakkelijk bleek dat niet. Van de een op de andere dag ben ik 'weggezakt'. Ik herkende mezelf niet meer! Lusteloos, geirriteerd, doodop, liefst alleen, piekeren, enz. Ik heb me toen ziek gemeld met de gedachte dat het na een weekje rust wel weer over zou zijn, maar niet dus! Uiteindelijk naar de huisarts gegaan en bij haar ben ik geknapt. Huilen, huilen en nog eens huilen. Ik kon niet meer stoppen. Ze dacht dat ik depressief was, ze stuurde me door naar een psycholoog en gaf me AD's. Die AD's even geslikt maar dat was het ook niet, tenminste niet voor mij. Ik leek wel een zombie!
Een intake gesprek gehad met een psychiater en psycholoog en die dachten dus dat ik overspannen was en een depressie had. Nu heb ik wel enige ervaring wat een depressie is (niet ik zelf, maar mn partner) dus was het eigenlijk niet eens met de diagnose depressie, maar ja...
Nu ga ik elke week naar een psycholoog. En die zegt ook dat ik dus overspannen/burn-out ben. Alleen al doordat ik het afgelopen jaar heel veel voor mn kiezen heb gehad; overlijden schoonvader, week later mn vader met spoed opgenomen met de vraag of hij het haalde, een maand later overleed mn kat die ik 14 jaar heb gehad, ondertussen onze trouwdag plannen en regelen, mn baan (hectische baan in ploegen), mn huishouden, familie problemen.... Ik heb volgens hem het hele jaar 200% gegeven en hij denkt daarvoor al 150% en dat mn lichaam en geest nu zeggen: STOP!
Alleen is dat 'stop' niet zo makkelijk. Mensen vragen energie van me, meer dan ik eigenlijk nu heb, dus ben ik nu liever niet onder de mensen. Mn huishouden doen is nu eerst genoeg, al doe ik het nu niet zo uitgebreid als eerder... In de tuin werken geeft me juist energie! Dus doe ik nu ook regelmatig. Ik doe nu eigenlijk heel weinig, zeker in vergelijking met een jaar eerder. Doe 'gewoon' mn eigen ding, wanneer ik eraan toe ben. Ben het liefst op mezelf. Moet alleen nog leren om andere mensen mn grenzen te laten zien.
De ene dag gaat beter dan de andere. Soms kan ik heel vrolijk zijn en lijkt het of ik alles aan kan (dat alles aan kunnen duurt meestal niet langer dan een uurtje, dan ben ik weer helemaal 'op'). De andere dag blijf ik het liefst de hele dag op bed liggen. Ik doe dat dan niet, maar ga wel luieren in de tuin, een hoofdstuk lezen in een boek (meer lukt niet) of ga een film kijken.
Nou ja, dat is dus mijn verhaal. Wel een lange geworden, hahaha! Maar ik moet zeggen, het doet me wel goed om het zo neer te typen...
Groetjes Pooki
Even stilstaan... een hele vooruitgang!
Dit onderwerp heeft 106 reacties, en bestaat uit 5 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 5.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 15-06-2011 15:58. \t\t
Kamp jij ook met Burnout/Overspannenheid?
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- elyria heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen16-05-2012 | 13:17
- geral73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-03-2012 | 11:17
- ikke1977 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen15-11-2011 | 10:06
- maryG heeft een blog geschreven in Burn out en overspannen08-11-2011 | 21:13
- maryG heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 13:15
- stephan heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen26-10-2011 | 12:23
- stephan heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 11:45
- jelle31 heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen04-10-2011 | 09:25
- jolliepop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen13-07-2011 | 11:46
- REW heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen29-06-2011 | 11:27
Wie hier?
Er is niemand online!