- | 29-07-2009 | 14:44
Met...
- 17 volgers
- 2 blogs
- 2 onderwerpen
- 1 foto
- Meest gelezen (341.214x) Brand hier je kaarsje - deel 10
- Meeste reacties (11.335) Brand hier je kaarsje - deel 10
Dit onderwerp heeft 406 reacties, en bestaat uit 17 pagina's. U bent momenteel op pagina 3 van 17.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 08-01-2009 09:30. \t\t
in memorium, mijn fantastische moeder 14-04-2007
- Afgelopen zaterdag is mijn moeder geheel plotseling overleden...
Het begon vrijdag 13 April rond 17.30uur. Ik kreeg een telefoontje van de buurvrouw van mijn ouders dat mijn moeder was gevallen en dat er een ambulance zou komen. Een beetje in paniek regelde ik dat ik mijn twee jonge kinderen (3,5 en 6,5 jaar) bij vrienden terecht kon. Toen ik bij mijn ouders aankwam (10min later) was mijn moeder al onderweg naar het ziekenhuis. De buurvrouw vertelde me dat het ernstig was..... Ze had mijn moeder hartmassage gegeven en vertelde dat mijn moeder nog niet bij haar bewustzijn was gekomen. Ik werd door andere buurvrouw naar het ziekenhuis gereden en ondertussen had ik mijn man ook al op de hoogte gebracht.
In het ziekenhuis was mijn vader geheel van slag en zei dat het 'foute boel' was.... Mijn broer was er inmiddels ook al. Wij wisten nog eigenlijk van niks en dachten dat het nog wel zou meevallen...... Toen er een verpleegkundige kwam was die ook niet al te positief. Er werd een hersenscan gemaakt en als ze de uitsalg hadden dan zouden ze die ons komen vertellen. Mijn moeder bleek nog steeds niet bij haar bewustzijn te zijn... Wij waren een beetje aan het speculeren over een herseninfarct/hersenbloeding.... Toen de arts bij ons kwam had hij slecht nieuws..... Hij had een anarisma geconstateerd ter grote van een mandarijn.... Mijn moeder moest met spoed naar het ziekenhuis in Tilburg waar zze gespecialiseerd zijn met dat soort dingen. Wij naar het Elisabeth. De arts daar had nog niet vaak zo'n grote anarisma gezien en was dus zichtbaar ook geschrokken. We kregen het advies om naar huis te gaan en af te wachten. Mijn moeder moest 3 dagen stabiel liggen voordat hij verder wilde gaan.... De kans datze het zou redden was 50%. Met wat hoop gingen we naar huis. De kids sliepen bij een vriendje uit de straat ( wat een geluk met zulke goede buren) dus mijn man en ik praatten nog wat en stonden rond 1uur op het punt naar bed te gaan.... De telefoon..... mijn broer, of we met spoed naar het ziekenhuis konden komen. Het ging heel erg slecht mijn moeder. Dus om 1.30uur zaten we weer in het ziekenhuis. Mijn moeder zag er idd al iets slechter uit, howel ze er wel erg rustig bij lag.... De verpleegkundige daar was erg realistisch en zei dat mijn moeder het waarschijnlijk niet ging redden. En telkens als we weer bij haar gingen kijken ging het slechter. Telkens was haar bloeddruk lager. We hebben haar rond 3.30uur laten bedienen. We wisten dat het eraan zat te komen. Ik heb haar beste zus nog gebeld om te vragen of ze wilde komen. We wisten dat het afgelopen was, maar er moesten toen nog de verplichte onderzoeken en testen gedaan worden om definitief een hersendood te verklaren. Zaterdag 14-04-2007 om 7.45uur is mijn moeder overleden. Ze mocht slechts 61 jaar worden.....
Inmiddels is ze al gecremeerd, dus de geleefde dagen zijn voorbij. Het gemis is des te groter. Ik mis haar zó ontzettend veel. Ze was meer dan een moeder. Ze was ook mijn beste vriendin!!! Met alles kon ik bij haar terecht. Als ik me even rot voelde dan wist ze me altijd op te beuren. We belden zeker om de dag met elkaar. En we zagen elkaar zo 3'á 4x per week. Ook paste ze op de kids als het nodig was. Ze stond altijd voor iedereen klaar. En nu is het allemaal weg.....ik voel me ongelofelijk k u t . Het is zo gemeen, ik voel me zó machteloos.
Gelukkig heb ik de kids als afleiding, maar ik voel nu zelf ook zo machteloos, zo leeg, en zo alleen. Erover praten met mijn man helpt wel maar is anders.... Op deze momenten belde ik ons mam en dan ging het na het gesprek altijd beter, maar nu............
Mirjam- Print deze pagina
406 reacties op onderwerp
- Hoi Miriam, Snuutie,
Wat fijn om jullie hele herkenbare verhalen te lezen... ik las in Flair gisteren (leesmap) het artikel zonder moeder en schoot meteen vol; herkenning, een verhaal wat ik had kunnen zijn. Ik lees nu dit forum en zie zoveel overenkomsten en eenzelfde soort verdriet, twijfel, gemis bij ''eenzelfde'' vrouwen als ik - jonge moeders. En allemaal gemeen dat we onze lieve moeder zo ontzettend missen dat het soms ondraaglijk is. Ondanks dat niemand je echt kan helpen geeft het mij toch een soort troost dat je niet alleen staat in dit verdriet en weten dat je met lotgenoten bent troost toch een beetje, mij wel althans. Dit weekend was weer zo'n weekend dat het gemis en verdriet weer groter was en dan ga ik toch weer zoeken op internet naar iets wat ''helpt''. Je weet soms van gekkigheid niet wat je met dat gevoel aanmoet, herkennen jullie dat? Soms vind ik het ook tijdens een bezoekje aan het kerkhof waar je dan anderen tegenkomt en even een praatje maakt. Maar soms ook niet en dan is het verdriet des te groter als je daar weer weggaat.
Mijn moeder is afgelopen september overleden nadat ze tien weken eerder hoorde dat ze ongeneeslijke kanker had; ze was toen nog in orde en dacht nog wat langer te hebben maar het ging heel snel en ze is eigenlijk alleen maar ziek geweest, heeft nog wel heel veel visite kunnen ontvangen en afscheid kunnen nemen van iedereen. Mijn zoontje van drie jaar was haar alles. Ze paste ook een aantal dagen in de week op, bij mij thuis. Praktisch komt het allemaal wel goed, het is een hectische tijd zoals ook bij jullie las ik maar dat red je allemaal nog wel - ook een soort afleiding om niet aan je verdriet toe te hoeven komen. Maar dan he? Uiteindelijk komt het toch. Ik vond het fijn jullie verhalen te lezen, het heeft me uiteindelijk toch nog geholpen om dit ''rotweekend'' goed af te sluiten... Fijne vakantie Snuutie - geniet ervan, je moeder zou inderdaad niet anders willen. Miriam, hoop dat jij met energie de nieuwe week weer ingaat na een fijn weekend.... Sterkte dames en wie weet tot later, ik ga nu zeker vaker op deze site kijken. Fijn jullie ''ontmoet'' te hebben!
Groetjes, Susanne - Hoi hoi,
We zijn net terug van ons weekeind weg... Ik kijk er heel erg dubbel op terug. Ja het was er erg mooi en heel rustgevend.... en nee, dít is niet eerlijk. Dit had mama ook moeten zien en meemaken. Dit had ze geweldig gevonden. Normaliter zou ik mama ook bellen om te vertellen dat we goed zijn aangekomen..... nu was het zo van, ow nee..... Je kijkt er dan echt heel erg dubbel op terug. Maar, Schiermonnikoog is zo'n mooi eiland, zo rustig, zo'n mooie natuur.... Ook het weer hadden we enorm mee. We hebben het hele weekeind zon gehad. En als je dan op het strand loopt..... echt een superrrrrrrr breed strand, blauwe lucht, zon, spelende kids, en.... het gemis van mama..... En om dan mijn knop om te schakelen en te genieten van dit alles kan ik niet. Daar baal ik dan enrom van. Ik lach wel maar ondertussen...... Nu ik hier dan zo zit te typen voel ik me nog meer een trut.... Waarom kon je niet gewoon genieten van je kids, van het weer, je honden, je man.... Genoeg redenen om te genieten en jijzit jezelf een beetje verdrietig te voelen...
Ppffff het valt niet mee zeg....
Waar ga je heen Snuuutie, op vakantie? Ik zou het wel erg leuk vinden als je weer terugkomt na je vakantie om hier te posten. Ik merk namelijk wel dat ik er naar uitkijk, om te lezen hoe het jou vergaat en hoe jij bepaalde dingen ervaart. Het schept een beetje een 'band'... vind jij dat ook???
Ik ga nu mijn erg verbrande nek en schouders te rusten leggen... auwwwww
Mirjam - Hoi Mirjam en Susanne!!
Nou het weekend zit er al weer op Mirjam, gaat zo snel he? Nee je moet je zelf geen trut vinden hoor, tis nog zo kort geleden en dit is/was een "nieuwe" situatie daar moet je aan toegeven, kan niet anders dan dat je die gevoelens hebt hoor! De volgende keer gaat het echt wel weer een stukje beter dat moet je van me aannemen...... Wij gaan 2 weken naar Kroatie!!!
Susanne welkom hoor!! Klets lekker mee, ik ben niet degene die dit topic heeft geopend maar ik denk niet dat Mirjam er bezwaar tegen heeft toch? Jouw moeder is dan kort na die van mij overleden ( 29 aug 2006) Lijkt nog maar zo kort terug he? Intussen hebben we de feestdagen/verjaardagen etc zonder haar door gebracht, wel effies slikken elke keer maar goed. Mirjam jij hebt het meeste daarvan nog voor de boeg........... Maar het gaat lukken hoor!!!.
Samen praten over wat je hebt meegemaakt kan vaak zoooo goed doen, het herkennen van gevoelens en gedachten bij een ander... Dat je eigenlijk een beetje je eigen verhaal leest wat de anders schrijft. Ja Mirjam ik weet dat dat echt ook niet makkelijk is om er even tussenuit te gaan, ik voelde me daar eerst ook best wel schuldig over vooral to mijn vader. Wij hadden hem ook 2 weken te logeren toen mijn moeder plotseling in het ziekenhuis kwam te liggen en die vreselijke dagen erna....... Ik was net met mijn kleine meid uit het ziekenhuis gekomen op maandag en de woensdag erna kwam het vreselijke bericht!! Mijn vader was een totaal gebroken man die ik niet alleen durfde achter te laten in zijn huis. Wij hebben van de kinderen als enige een logeerkamer, dus kom alsjeblieft bij ons zolang het nodig is!! Dat greep hij ook met beide handen aan. Het kraambezoek en het ziekenhuis bezoek en alle telefoontjes vlogen door elkaar dag in dag uit!!! ook de week erna toen ma is overleden was zo intens zwaar maar ook heel waardevol. Mijn vader is heel veel bij mijn kleine meisje geweest en kon alles van heel dichtbij mee maken.in de kraamtijd. Liever niet natuurlijk want dan was ma er nog gewoon geweest. Oh die periode is zo vreselijk zwaar geweest, ik was zo blij met mijn hummeltje maar zo vreselijk verdrietig en ook boos op wat er met mijn moeder gebeurde die ik zo nodig had!!!!!! Nog kan ik er soms best erg opstandig door raken hoor, tis alweer even geleden maar toch...... Net wat Mirjam aangeeft, even bellen als je op je vakantie adres bent aangekomen, dat deden wij ook altijd. Zo kaal om niet effies te kunnen laten weten dat het allemaal goed met ons gaat.
Mijn meissie huilt ik ga effies kijken hoor!!
Misschien nog tot morgen!!!
groetjes!!! - Hoi hoi,
Even een kort berichtje... Het is zo herkenbaar Snuuutie.. en het doet zo vreselijk veel pijn.. Mijn overbuurvrouwtje is vandaag uitgerekende en haar moeder is er nu elke dag.... Ik kan de moed niet opbrengen om naar haar toe te gaan en haar sterkte/succes te wensen. Ik zou haar eigenlijk willen laten weten dat ik er voor haar ben als ze het nodig heeft maar ik kan het niet... Als ik haar moeder zie dan klap ik dicht....
Het gaat een beetje af en aan met me. Op zich gaat het best redelijk maar dat komt vooral omdat ik niet echt iemand meer heb om mijn hart bij te luchten. Normaal gesproken doe je dat bij je man/vrouw maar op de een of andere manier kan ik dat niet. Hij voelt me niet aan zoals ik het zou willen.... zoals mama dat deed. Nu kan en hoeft hij haar ook niet te vervangen maar het zou zo fijn zijn als hij me zou begrijpen.....
Ik zal wel weer zitten te zeuren nu... merk het zelf al..
Ik wens je een hele fijne vakantie Snuuutie en ik hoop je na je vakantie weer te treffen hier... zal wel enorm stil zijn zonder je!!! misschien is dit topic al wel weg als je terug bent.... wie zal het zeggen.
Fijne vakantie en geniet er van!!! Mirjam xxx - Hoi Miriam,
IK wil je toch even een hart onder de riem steken nu Snuutie er niet is. Wat je schrijft is weer heel herkenbaar, wat ik ook zo ervaar; En dat is geen zeuren! Als je haar moeder ziet dan klap je dicht - herken het helemaal, het is niet dat je jaloers bent maar het is zo'n pijn vanbinnen als je eigenlijk bij een ander ziet wat je zelf zo enorm mist. Ik heb het ook als ik een vriendin bel om wat af te spreken voor bijvoorbeeld de zaterdag en ze zegt dan dat ze niet kan omdat ze met haar moeder gaat winkelen - een klap kan op dat moment niet meer pijn doen. Juist omdat ik dat dus ook vaak met mijn moeder op zaterdag deed. Of een vriendin die ruzie met haar moeder had om iets onbenulligs... kan dat niet begrijpen - waar ben je in godsnaam mee bezig denk ik dan... geniet van je moeder, van je moeder als oma. Ik zou er alles voor overhebben om nog een dag of een middag of een uur met mijn moeder door te brengen. Wat jij voelt bij je zwangere buurvrouw... inderdaad, dat gevoel gaat zo diep - ik zou graag nog een kindje willen maar durf het eigenlijk niet aan uit angst dat ik er gewoon niet gelukkig van wordt door het nog grotere gemis van mijn moeder op dat moment. Zo mag ik eigenlijk niet denken want wat is er nu mooier dan nieuw leven, ik troost me maar dat ik er dan nog niet aan toe ben maar ja.... wanneer wel?
En dat je iemand mist om je hart te luchten... dat hebben wij ook anders zaten we niet op dit forum, hadden we niet op jouw verhaal gereageerd. Als je een goede band met je moeder had die er onvoorwaardelijk was en naar je luisterde, die je altijd kon bellen - die je aanvoelde zoals jij dat nu bij je man mist. Heb ik ook. Hij is hartstikke lief maar hij ''kan'' er ook niks mee. Ziet dingen nuchterder, gewoon als man denk ik. Geloof niet dat het in de persoon zit maar denk dat mannen gewoon anders zijn daarin. Denk niet dat wij ooit dat in een persoon zullen vinden wat we bij onze moeders hebben gevonden, daar ben je ook moeder voor toch? Die heb je maar eentje en die is uniek. Maar... ik heb wel steun aan goede vriendinnen, het is allerminst hetzelfde maar het maakt veel goed, heb jij dat ook? Ik heb zelf het gevoel dat ik een zus heel erg mis, die heb ik dus niet en ik denk steeds had ik maar een zus - misschien verwacht ik dat daar teveel van maar voor mijn gevoel zou me dat iets dichtbij teruggeven, want wat ik bij mijn man mis, dat mis ik ook bij mijn broer. En van die zus zal ik het dus nooit weten! Zit ik nou ook te zeuren?!
Misschien even een lief kaartje bij je overbuurvrouw in de bus doen?
Groetjes!
Susanne - Nog effies op de valreep hoor, ik duik zo mijn nestje in en morgen gaat het "feest"beginnen!!
Ik hoop dat jullie berichtjes blijven sturen hoor en dat ik na mijn vakantie misschien wat meer "positieve" dingetjes er op uit kan maken. Probeer de tijd te nemen om dit alles te verwerken, maar probeer er ook niet helemaal in weg te zakken. Is moeilijk dat weet ik heel moeilijk........... Ik ben ws een stukje verder en kan op de periode terug kijken van toen het overlijden van mijn moeder net gebeurd was. Mirjam probeer aan het einde van een dag in ieder geval 1 dingetje op te kuinnen schrijven wat je leuk vond of waar je misschien om gelachen hebt. Dat deed mij toen goed. Moeilijk maar mijn moeder zou ws net als die van jou en die van Susanne niet gewild hebben dat we helemaal wegzakken in ons verdriet.. Probeer ook van je jongens te genieten al zit het maar in hele kleine dingetjes. Blijf lekker van je af schrijven de komende tijd. Dat is echt nodig joh!!!
Gewoon doen, Susanne leest gelukkig ook mee en zij kan het gelukkig ook erg goed in voelen wat er allemaal gebeurd met je.
Maar als het voor je gevoel te lang gaat duren en dat je denkt dat het niet een pietsie beter gaat over een poosje zou ik je aanraden om effies bij de huisarts aan te gaan. Heb ik ook gedaan. Is best fijn om tegen iemand die er wat verder af staat te praten over wat het allemaal met je gebeurd en dat je misschien een extra steuntje nodig heb effies. Deed mij heel erg goed en ik denk dat ik daarom ook nu steeds stapjes vooruit ga maken en het leven weer een beetje leuk ga vinden zonder mijn ma.
Nou meiden tot over 2 weekjes!!!!!
dikke knuff van mij!!!!!!!!! - Hoi Snuuutie en Suzanne,
Terwijl ik dit lees zit ik met gigantische tranen in mijn ogen. Ik vind het echt zó lief dat jullie meeleven. En dan jullie enigzins begrijpen wat ik voel... Voel me vandaag al de hele dag kl#te. Is vandaag 2 maanden geleden dat het is gebeurd. Het gemis wordt er alleen maar groter door eigenlijk. Al die simpele dingen... ppfffff Echt ik vraag me af of ik überhaupt aan ga 'wennen'... Kreeg vandaag een berichtje dat een kennis van me is bevallen, vandaag.... een jongetje.... Ik wist niet hoe ik moest reageren. Ze zullen wel denken nu.... Toch ben ik wel blij voor ze, maar het pure gevoel is er gewoon niet.. Ik vraag me af of ik wel blij kan zijn straks.... als mijn zoontje verjaart. Ik moet er niet aan denken dat ik dan niet oprecht blij kan zijn voor hem.....Mijn hemel....wordt er nu gewoon misselijk van.... is dit echt wel normaal???
Suzanne je had het erover dat je bij je vriendinnen terecht kon. Dat zou idd heel erg fijn zijn. Maar helaas, geldt niet voor mij. Ik dacht een vriendin te hebben, maar die heeft tot op de dag van vandaag mij nog niet aangsproken/gebeld/of gemaild. En we wonen nog geen 100meter bij elkaar vandaan!!! Ook heeft ze geen kaartje in de bus gedaan, helemaal niks!!! Ik vraag me nu dus behoorlijk af wat voor een vriendin ze is..... En ik heb nog een vriendin maar die is én verhuisd en óok pas bevallen en die wil ik er zeker niet mee lastig vallen.... Ik blijf er dus een beetje mee rond lopen, hoewel ik wel veel aan mijn honden vertel. Die kunnen je tenminste wel onvoorwaardelijke liefde geven!!!!!!
Snuuutie, mocht je dit nog lezen: EEN ONWIJS FIJNE VAKANTIE!!!!!!!!
Suzanne, dank je wel voor je steunende woorden!!! het doet me echt heel erg goed!!! thnx xxx
mirjam - Hoi Miriam!
Wij zijn ook lief! En wat is die Snuutie toch een wijze meid he? Jeetje... ze heeft gewoon helemaal gelijk. Ik zat net terug te lezen en toen schreef ze, het gemis wordt inderdaad steeds groter - maar ze is wel verder in haar verdriet dan jij en ik denk ik eerlijk gezegd ook... Mijn moeder is 1 oktober overleden dus iets korter dan die van Snuutie maar jij zult dadelijk ook merken dat die hele rotte momenten die je nu wellicht dagelijks hebt dat die toch dadelijk steeds verder uit elkaar voorkomen. Het verdriet slijt zegt iedereen, 2 mnd geleden wilde ik ze nog niet geloven maar nu begin ik er echt op te vertrouwen. Zoals Snuutie zegt, er zijn momenten dat ik het leven zonder mijn moeder toch ook de moeite waard vindt. Het zijn de kleine dingen.... het grote geluk van onze kindjes, mijn tuintje wat prachtig in bloei staat (mijn moeder was helemaal gek van mijn rozenboompje dus daar moet ik wel heel zuinig op zijn!) en het lekkere bakje koffie bij die lieve zus van mijn moeder die er helemaal voor me wil zijn - ik noem maar wat voorbeeldjes.
Wat dus niet aardig is van mij, ik heb van de week geschreven toen ik me dus ook rot voelde - en daar help ik jou ook niet mij. Wij kunnen jou eigenlijk heel goed laten zien dat de tijd toch de allerscherpste randjes wat weghaalt.
Vriendinnen.... tja; ik vind dat ik van deze gebeurtenis een wijzer mens ben geworden, de goede dingen meer waardeer en sommige dingen ook niet meer zo belangrijk vindt. Ik heb minder ''vrienden'' dan een jaar geleden doordat ik keuzes heb gemaakt, ik ben er zeker zelf debet aan, maar ik heb er een paar hele goede mensen voor teruggekregen. Waar ik wel als ik slecht voel kan aanwaaien en over mijn moeder kan praten. Ik ben selectief gaan worden in mensen om me heen, simpelweg omdat ik minder behoefte heb aan bergen mensen. En die leuke vriendin die ik had en nu niet meer zie.... ik neem haar niets kwalijk want ze weet vast niet hoe hier mee om te gaan, het is voor buitenstaanders ook niet makkelijk.... ik weet nu dat ik in het verleden ook wel eens beter op moeilijke situaties van mensen had kunnen reageren maar ik wist niet hoe, wist niet wat te zeggen!
Dus.... als je mensen mist die je echt veel waard zijn.... dat boze en teleurgestelde gevoel zakt nog wel Miriam, je wordt toch wat milder naarmate je verdriet ietsie pietsie minder wordt. Wij moeten verder dus we moeten ook openstaan voor andere mensen en hun geluk en verdriet - het lijkt soms ongelooflijk maar het leven gaat echt door! Er zijn maar weinig mensen die met je blijven willen praten over je moeder - dat zijn eigenlijk alleen de mensen die haar (bijna) net zo erg missen als jijzelf. Ik praat alsof ik de wijsheid in pacht heb - nee hoor! Alles wat hier staat is zoals ik het voel/beleef in de hoop dat je er voor jezelf wat uit kunt pikken zodat je je beter voelt. Ik heb echt moeten leren om minder hard te oordelen over mensen die me voor mijn gevoel ''lieten zitten''. Maar ik kan natuurlijk geen oordeel hebben over de situatie met jouw vriendin. Misschien toch bellen en langsgaan?
Enne.... nu ga ik Char kijken want als je het me eerlijk vraagt - ik heb met ''een Char'' gepraat en met de huisarts en toen ben ik echt een stapje voorwaarts gegaan. Maar ik zal er geen 'spirituele'' site van maken want dat is voor iedereen persoonlijk. Maar als ik met die vrouw heb gesproken zeg ik altijd tegen mijn broer ''ik heb weer even koffie gedronken met ons mam!'' - zo voelt dat voor mij.
Ik hoop dat je morgen een goede dag hebt! Liefs, Susanne - wat vreselijk om mee te maken, ik wil je heel veel sterkte wensen met dit grote verlies.
brabander - Wat een dag weer... Vaderdag....
De kinderen hadden natuurlijk weer iets leuks in elkaar geknutseld. Dat zijn echt nog de pure dingen eraan maar verder vind ik het een pure commercieel gedoe. Toch was ik gisteren met de kids naar een fotograaf gegaan om een leuke foto van hun te maken. Het duurde en het duurde. In totaal waren we 1,5 uur bezig!!!!!!!! Maar het resultaat is er dan ook wel... pppfffffff
Vandaag dus ook naar papa geweest. Je kon aan hem zien dat hij echt zo'n bad day had. Het leek me dus een goed idee om hem en zijn hond mee te nemen naar het bos. Dat wilde hij gleukkig wel. Maar je zag gewoon dat het hem niet lekker ging. Dat doet me zeer, want zodra ik erover begin haakt hij af. Nou dan maar een andere keer denk ik dan.... Ik vermoed dat papa een hoop opkropt maar ik kan hem daarin niet helpen. Hij laat het sowieso niet toe, maar het is ook iets dat hij zlef moet doen...
Ik weet voor mezelf dat ik mama elke dag meer ga missen en ik wil er gewoon met iemand over praten. Ik denk dat ik toch eens bij mijn huisarts info ga halen. Misschien heeft zij wel een idee. Ik wil eens een avond doorslapen, en niet midden in de nacht wakker worden en vervolgens niet meer in slaap komen.
Ook zie ik als een berg tegen de verjaardag van mijn zoontje op. Die is over 2 weken jarig.... echt ik krijg al buikpijn als ik eraan denk. Terwijl ik juist voor hem zou moeten kunnen stralen.... Wat ben ik toch een slechte moeder zo........
Mirjam - En toen was het stil..... Erg jammer, maar wel bgrijpelijk.... Wie wil er op een gegeven moment nog luisteren naar zo'n somber persoon....
Het gaat nog steeds niet zoals ik het zou willen. De momenten dat ik aan mama denk worden niet minder, eerder heftiger. Ik hoef maar een oma met haar kleinkind te zien dan schiet ik al vol. Ik mis haar zo gigantisch!!!! Ik weet ook niet wat ik zou willen als 'aandenken' zeg maar . Mijn vader en broer zijn er een beetje makkelijk in. Als je het aan hun vraagt dan is het: "het maakt me niet zoveel uit." Dat is idd wel erg makkelijk. Ik wil mijn moeder niet uitgestrooid zien. Nergens niet. Dan is het zo ineens weg zeg maar. Ik voel het meeste bij iets tastsbaars. Dat kan zijn als waxinelichtje met wat as, of een zilveren hanger met wat as erin. Maar ik wil ook heel graag een plekje hebben waar ik heen kan gaan als ik wat 'mindere' dagen heb. Hiervoor voelen mijn vader en broer niks. En wie ben ik dan om te zeggen dat ik dat wél wil...... Het valt dus niet mee om samen tot een goede beslissing te komen.
Maandag wil ik gaan informeren of de personen die een orgaan van mama hebben nog gezond zijn. Ik wil het weten, dat is namelijk ook al iets waar ik enorm mee rondloop. Het is toch niet niks als je 5 mensen kunt helpen!!! En het mooiste zou zijn als die persoon die het hart van mama heeft het goed maakt..... Shit, weer tranen..........
Mirjam xxx - hai meis....
heb je verhalen zitten lezen en er lopen tranen over mijn wangen...heb het zelfde meegemaakt als jij...mijn mam is eind vorig jaar overleden....wat ik bij je lees is heel erg herkenbaar...en ook zo verschrikkelijk moeilijk...
wil je heel veel sterkte wensen en misschien kunnen we er nog eens verder over praten..
liefs anita - Hoi hoi,
Eigenlijk wilde ik net te bed gaan maar ik dacht laat ik toch nog eens kijken bij mijn topic...En wat zie ik..., een berichtje. Het werd al een beetje stil op de topic. Ik kreeg al het idee dat ik elders mijn afleiding moest gaan zoeken want enkel schrijven en geen reactie is natuurlijk ook niet alles.
Het valt me momenteel echt heel erg zwaar. Ik weet niet wat het is maar het is wel zo. Nu zijn er twee kennissen/vriendinnen net bevallen en ik kan het niet eens opbrengen om op kraamvisite te gaan. Nu is er een van die twee wel in het buitenland maar toch... De andere woont tegenover me!!!!! Ik voel me echt zo ontzettend zwak dat ik dat niet eens kan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik heb ook het idee dat alles veel en veel moeizamer gaat dan een paar weken geleden. Het gemis wordt alleen maar groter, de pijn wordt groter, het verdriet wordt groter..... Het wordt tot op heden helemaal nog niet draagbaar..... Ik zie zo tegen de vakantie op......
Ik zou zo graag willen dat ik bij iemand mijn hart echt kan luchten... Helaas lukt dat niet bij mijn eigen man. Hij luistert natuurlijk wel, maar hij zegt er niks mee te kunnen.... Ja, wat moet je dan??? Opkroppen???? Voor lief nemen dat je man er 'niks' mee kan????? Professionele hulp vragen????? Ik heb zelf geen flauw idee. Ik weet alleen wel dat ik er een beetje moe van wordt allemaal.... Mijn zoontje verjaart komende maandag en dan zou ik het wel fijn vinden als ik een beetje oprecht blij kan zijn voor het mannetje.....
Mirjam - Hai Mirjam!
Niets is minder waar... zou nooit niet meer reageren en als je zelf op zo'n topic reageert omdat je je hetzelfde voelt dan... ben ik de laatste die afhaakt. Ik ben blij dat ik nog even gekeken heb; MAar na mijn laatste verhaal zag ik je een tijdje niet dus ik dacht dat mijn verhaal je niet zo was bevallen... zou is dat geen probleem - maar ik zit vol goede moed zogenaamd jou op te peppen terwijl ik het daarna ook ineens erg zwaar kreeg en voelde me ook wel erg rot dat je niet meer reageerde.
Waardoor ik me rot voelde -om iets wat je vast herkent. Was zo blij even lekker te kunnen gaan winkelen die vrijdagmiddag, even zonder m'n zoontje op m'n gemakje rondsnuffelen. Ik winkelde altijd met m'n moeder dus van winkelen is de lol af. Nu kom ik net dan de ene na de andere moeder met dochter tegen-ook een paar die ik kende dus moest gezellige praatjes op straat houden, je kent het wel. Heb brullend de stad verlaten zonder iets gekocht te hebben en die mood is de hele week blijven hangen. Afgelopen week zijn we van donderdag t/m maandag weggeweest naar Disney en dat was wel leuk zeg maar, het is allemaal weer wat gezakt...
Nu heb ik paar keer naar het topic gezocht op latere bladzijden... maar kon hem niet meer vinden:) Vast heel dom maar het is mijn eerste keer op een forum.... en nu dus gelukkig toch nog even gekeken.
Mirjam... denk dat het een goed plan is om even naar de huisarts te gaan; het bevalt mij goed om op lastige momenten iets te gebruiken waar ik wat rustiger van wordt en goed van slaap. Daarnaast.... homeopatisch heb ik toen van de verpleger van mijn moeder ''rescue'' gekregen, een geel spuitflesje waar je wat druppels van in je mond doet en echt, helpt ook goed om wat rustiger te worden. De buikpijn van je zoontje z'n verjaardag bijvoorbeeld, dat hele rotgevoel, echt - dat kan met dat spul al goed helpen. De huisarts kan je ook best meteen verwijzen naar de psycholoog, wellicht ook een goed plan om eens met iemand te praten - ik denk daar zelf ook nog steeds over maar dan gaat het weer even en dan denk ik ''ach, het lukt me zelf wel...'' - misschien ook niet slim. Je zou bij mij ook van harte welkom zijn om life je hart te luchten maar geen idee of het een fijne herkenning is bij elkaar of dat we elkaar dieper de put in helpen - want dat moet natuurlijk niet.
Je voelt je ongetwijfeld ook zo slecht nu door de naderende verjaardag... de week voor zo'n dag (m'n moeders verjaardag, de mijne en die van mijn broertje zijn al geweest) kun je me echt opvegen, steeds vrij moeten nemen van m'n werk want ik jank de dag. Er valt wel wat van je af als die dag voorbij is. En de dag zelf... ik praatte steeds tegen me zelf en het lukte... ben ze zo goed als kon met een schijn-glimlach doorgekomen. Of niet. Daar heeft iedereen begrip voor.
Lieve Mirjam beter weet ik even niet te zeggen... weet ook niet of je er wat aan hebt... als ik je kan helpen - laat maar weten hoe. Ben in ieder geval heel blij dat ik hier weer zit. Snuutie komt ook weer terug van vakantie he? Wat vliegt de tijd soms toch. Liefs, Susan - Hoi Suzanne,
Het spijt me heel erg als ik jou de indruk heb gegeven dat ik niet meer geinterresseerd zou zijn. Dat was zeker niet de bedoeling. Je verhaal geeft me toch best wel een gevoel van, hé gelukkig er is iemand die me begrijpt. Er zijn echt zoveel mensen om me heen die denken van, kom op mir het is nu al bijna 3 maanden geleden nu moet je niet zielig meer doen hoor..... Nou geloof me ik ben dan in staat om zo hard tegen die mensen te schreeuwen.... Maar ja, dat heeft natuurlijk totaal geen zin. Die mensen weten dus gewoon niet waar ze over praten. Maar het doet me ook ongelofelijk veel pijn.
Door de drukte van de laatste schooldagen heb ik momenten dat ik eventjes niet aan mama denk, maar zodra het woord verjaardag ter sprake komt komen de rillingen over mijn rug. Ik zie er zo enorm tegenop. Maar ik wil juist mijn zoontje het gevoel geven dat ik het wel leuk vindt... Dat ik wel blij voor hem ben..... En hoe meer ik eraan denk hoe beroerder ik me voel.
Ook over wat er met het as van mama moet gebeuren is nog steeds een raadsel. Mijn vader wilt het er niet graag over hebben. Hij zegt dat mijn broer en ik maar moeten kijken wat we willen. En als ik het dan aan mijn broer vraag dan zegt hij: maakt mij niks uit.... Ja, daar schiet ik iets mee op.... Ik weet wel wat ik graag zou willen, maar ik vind niet dat papa en mijn broer dat dan maar moeten accepteren terwijl ze het zelf niet graag willen.. Snap je me nog een beetje???
Waar kom jij eigenlijk vandaan? En hoe oud ben jij? Heb je ook kinderen??? Ik ga nog even met de kids ravotten....
Mirjam - Hoi hoi
Ik zal het eerlijk zeggen heb niet alles gelezen maar je titel zegt al genoeg je bent je mama verloren.
En dat is natuurlijk verschrikkelijk.
Meis ik wil je even heel erg veel sterkte wensen.
kus Noralaya
"Er zijn veel mensen op deze wereld die snakken naar een stuk brood maar er zijn er nog veel meer die snakken naar een beetje liefde" ...::Moeder Teresa::... - Hallo!!!!
Ik ben dur weer hoor!!! Na 2 heerlijke warme weken in Kroatie, pff wat was het heet daar zeg! Weer in ons kikkerlandje waar het ook wel weer even wennen is, de helft aan temperatuur joh. Het was een fijne vakantie, veel gezien en gedaan en heerlijk van onze kleine meid genoten. 2 momenten gehad waarin ik het erg moeilijk had en veel aan ma moest denken en haar zo miste!! Toen we kaartjes gingen sturen en toen onze hummel in de 2e week vakantie opeens zelf ging staan, dat warem bijv. van die momenten pffff......In mijn vakantie is ook het ouderlijk huis leeggemaakt, daar konden we dus niet bij zijn. Die dag ook veel aan moeten denken, mijn broer heeft daar nog el foto's van gemaakt, de sfeer was goed die dag zei hij en het verliep heel prettig. Fijn om te horen toch? Steeds maar weer stukjes afscheid nemen. Dat hoort er wel bij en legt ook de puzzelstukjes steeds meer op z'n plek denk ik.
Suzanne; ik zou als ik jouw was echt naar de huisarts gaan, meis wat heb je er aan om steeds verder weg te zakken zoals ik voor mijn vakantie schreef. Verdriet en verwerken moet je toch, daar ontkom je niet aan. Ik denk dat je straks zo blij bent dat je die stap hebt genomen en eens lekker van je af kan praten.
oh de buuv komt binnen tot later vandaag of morgen!!!!! - Ben ik weer......
Ik las nog net even mijn laatste berichtje na en ik hoop niet dat je denkt, dat ik je wil pushen om naar de huisarts te gaan, natuurlijk een beslissing die je zelf neemt. Maar je hoeft het allemaal niet alleen te doen dat bedoel ik er mee te zeggen. Je huisarts heeft ws veel ervaring met mensen die voor het zelfde bij hem/haar terecht komen. Kan erg verhelderend werken om met een "buitenstaander" te praten over het overlijden van je moeder. Tis fijn om te horen van juist een ander persoon dat je het bijv. heel goed doet al denk je zelf dat je de slechtste moeder bent van de hele wereld. ( bij wijze van spreken!!!!) Meid wat heb ik me schuldig gevoeld tegenover mijn dochtertje maar ook tegenover mijn man. Ik dacht steeds, wat ben ik egoistisch bezig met mijn verdriet, vooral toen mijn ma net was overleden en mijn dochtertje net geboren was. Ik hoorde in de zevende hemel te zijn, te genieten etc etc. Maar dat kon en ik wou het niet, ik kon niet blij zijn met haar geboorte Oh wat heb ik daar een verdriet om gehad!!! Een schuldgevoel van hier tot Tokyo Maar uiteindelijk ben je een mens hoor die zich niet in tweeen kan delen. ook jij kan niet voor je vader het verdriet verminderen om het verlies van je ma. Het is zijn eigen verdriet en ook hij moet dit op zijn eogen manier verwrerken. Ik wou ooki zoveel mogelijk verdriet van mijn vader wegnemen maar dat kon ik niet. Mijn vadwer kreeg kort na het overlijden van ma een zwaar herseninfarct en is nu pas weer een klein beetje aan het opknappen maar zal nooit meer voor zichzelf kunnen zorgen. Het verdriet dat niet alleen zijn vrouw van hem is afgenomen maar ook zijn goed functionerend lichaam, zijn huis, zijn hondje, het fiets plezier, de lange wandelingen en zo kan ik nog wel even door gaan. Het was 1 brok ellende de afgelopen maanden maar geloof me; de lichtpuntjes zijn langzaam maar zeker weer te zien!!!! Gelukkig, mijn leven krijgt weer een beetje z'n vorm terug. ik krijg mezelf en mijn gezinnetje weer een beetje op de rails. Dat gaat nog steeds met vallen en opstaan hoor!
Klinkt misschien allemaal als een soort van EO verhaal maar ik wil je er mee zeggen; helemaal het leventje van vroeger zal je nooit en nooit meer terug krijgen. Onze ma's moeten en blijven we missen, en dat gevoel zal altijd de rest van ons leven blijven. (Dat is ook helemaal niet verkeerd vind ik.....) Al worden we 80 en hebben we zelf kleinkinderen.
Wanneer is je zoontje jarig?? Is dat al geweest? Ja die dagen zijn en blijven ook moeilijk denk ik, het zal met de tijd een beetje slijten zoals eerder iemand schreef. Mijn meisje is straks in augustus 1 jaar, daar hik ik ook best tegen aan maar toch zal die dag er komen en ook de volgende jaren. Ik wil toch graag voor haar dat dat fijne verjaardagen zullen zijn en niet alleen maar in het teken dat haar Oma toen zo ziek was en kort erna overleden is.
Nou ik brei er weer eens een eind aan voor deze keer want het worden zulke lappen tekst op deze manier!!! Wel lekker om zo van je af te schrijven!!!!
Doegie!!! - Hoi,
Eventjes snel een berichtje, ik was eigenlijk van plan om ballonnen op te gaan blazen voor mijn zoontje zijn verjaardag. Ik wil het heel feestelijk aankleden dat hij ziet dat mama er echt wel aan denkt.... Maar stiekem...., ik voel me hondsberoerd. Ik ben vandaag bij papa geweest en die had post gehad van het radbout... Mijn moeder had een donorcodisil en heeft dus verschillende organen af gestaan. Na 6 weken zouden we bericht krijgen hoe het met die mensen gaat die een orgaan hebben gehad. Papa crashte helemaal in toen hij de brief las..... En eerlijk gezegd, het maakte mij ook behoorlijk misselijk. Gek was dat, want ik gun het die mensen natuurlijk van harte... Maar aan de andere kant, waarom dan mama....... Daarbij kwam papa met oude rapporten van mij, communiefoto's, een herbarium die mama en ik samen hadden gemaakt voor biologie; resultaat een 10!!!!!!!!!!!, én papa vroeg of ik mama haar borduurspulletjes wilde meenemen... Nou je begrijpt het al wel....... tranen met tuiten...., janken moest ik........ En dan morgen het feestje van Thomas... pffff volgens mij kun je me zondag opvegen...
En als ik dat van jou lees denk ik shit waarom moeten mensen zo veel verdriet hebben. Wie kan mensen dat verdriet aandoen..... Wordt je er uiteindelijk sterker van????? Ik weet het niet en ik zal het nooit komen te weten.....
Maar vertel je binnenkort van je vakantie??? Ik ga nu blazen.
Mirjam xxx - Hoi Miriam, Snuutie,
Het is weer hartstikke druk met schrijven hier! Snuutie wat fijn dat je zo'n goeie vakantie hebt gehad; Ik vind het echt heel knap hoe jij je door alles heen slaat. Jij bent degene die net in die tijd bevallen is, vader in huis en ziek - je bent een hele sterke vrouw! Wil je asjeblieft nooit meer schuldig voelen over je verdriet en dat je die eerste tijd niet 123 van je babytje genieten kon? En jij ook Mirjam, schuldig omdat ik na 3 maanden ''nog steeds'' zo verdrietig etc. ben. Het is potverdikkeme toch geen tijd! Onze mama's zijn zo kort geleden overleden - een jaar is nog niks! Het lijkt wel of wij (ik ben niet beter hoor...) van onszelf een soort supervrouwen moeten zijn. Inderdaad, onze kinderen zijn enorm belangrijk en ik vind dat we daar echt van moeten genieten -daar zouden we spijt van kunnen krijgen maar op advies van tig mensen ben ik nu toch ook aan het proberen om niet ook alle verdriet van pap, broer op m'n schouders te nemen. Ren me rot en doe enorm m'n best, ook om het soieso op te kunnen brengen er voor iemand te zijn als je het zelf moeilijk hebt - maar we zijn ook maar mensen toch?
Ik moet nog steeds de spullen bij mijn moeder opruimen; het huis is groot genoeg dus het is wel wat weggelegd maar niet echt opgeruimd - ik kom er nog niet toe. Hoor ook van heel veel mensen die iets meegemaakt hebben dat je jezelf die tijd moet gunnen, niks doen als het nog niet goedvoelt. Misschien moet jij ook wel even wachten Mirjam met die beslissing over je moeder. Je broer geeft eigenlijk een reactie als mijn broer, die is b.v. nog nooit op de kerkhof geweest. Maar.... schijn kan bedrijven; er is geen draaiboek voor rouw, dat doet ieder op z'n eigen manier en die zijn er echt tig verschillende.
Mirjam, ik hoop dat je er flink op los blaast.... morgen enorm veel sterkte - het zal niet meevallen maar maak er wat van! Je moeder zou ook echt niet anders willen - doe het voor haar! En zondag stort je vast in, maar dan is die (fijne) dag voor je kind wel voorbij. We snappen je allemaal, snuutie voelt dat ook als haar kindje dadelijk jarig is en mijn zoontje wordt half september 4 jaar - vorig jaar was dit het laatste uitstapje van mijn moeder 2 weken voor ze stierf, ik zie haar hier nog steeds zo ziek in de bank hangen (hoofdreden dat ik geen nieuwe bank wil kopen wat hoognodig is - hoe erg kun je zijn...) Ik ga aan je denken! Ik woon trouwens vlak bij Uden.
Groetjes, Susan - Heel effies......
Ik wil je alleen effies zeggen dat we morgen aan je denken, misschien helpt dat een ietsepietsie. Voel je je alsjeblieft niet schuldig als je morgen wel momentjes hebt dat je genieten kunt van je jarige ventje. Ga ervoor dat het voor hem een hele fijne dag mag worden. Je moeder kijkt stiekumpjes mee hoor!!!! Ze is er niet lijfelijk bij maar in ieders gedachten des te meer en ik denk dat zij heel graag zou willen zien dat het morgen toch een fijne dag gaat worden ondanks het grote gemis.
Alvast gefeliciteerd met je kleine mannetje!!!!!!!!! - Hoi,
Wat een kl##e nacht weer zeg.... Weet je, het ergste is dat er zelf gewoon moe van wordt. En vandaag zou toch een dag moeten zijn om blij te zijn, in ieder geval voor mijn mannetje...
Zaterdag was dus zijn kinderfeestje. Alle kinderen kwamen op tijd dus konden we ook snel aanrijden. We zijn met de kinderen naar de beekse bergen geweest, dat wilde mijn zoontje vorig jaar al maar toen vonden we hen nog te jong. Nu zouden ze beter kunnen luisteren, dachten wij. Ik had 4 jongens in mijn auto, nou druk dat ze waren.... PPfffff, ik was toch blij dat we er waren. En ik maar denken dat meisjes druk zijn... Maar goed, toen ze de speelberg zagen waren ze allemaal in 1x weg. Op een kindje na dan, die voelde zich niet zo lekker. Dat was voor mij dus weer zo'n moment om te denken aan mama. Opa reed ook mee en je zag gewoon dat hij het er moelijk mee had. Dat deed mij ook bijzonder veel pijn. Gedurende die middag zijn er nog wel wat momenten geweest, maar niet constant. Dat ging ook absoluut niet want je hebt natuurlijk wel de verantwoordelijkheid over andermans kinderen. Gelukkig maar. Kan ik toch nog iets.... Het was zeker wel een geslaagde middag. Mijn zoontje genoot echt met volle teugen. De kinderen waren ook enthousiast, en ook opa heb ik soms blij zien kijken. Dat deed me goed. Toen we thuiskwamen was ik wel letterlijk op! Mijn man zei dat hij niet moe was, maar we hebben toch samen op de bank een dutje gedaan hahah.
Gisteren was een beetje een comme ci comme ca dag... Ik denk nog van zaterdag ofzo, maar we hebben gewoon een beetje rustig aan gedaan. Mijn zoontje vroeg of we 's middags naar het zwembad gingen, dat was op zich geen verkeerd idee (buiten het feit dat ik niet graag in bikini/badpak loop) Dus hebben we dat maar gedaan. Gewoon een beetje relaxen.
Maar vannacht..... jemig zeg, wat een nacht. Ik ben wel tig keer wakker geworden, ik zie ook enorm op tegen deze dag. Toch ga ik er het beste van maken. Ik zie wel hoe het gaat lopen, als ik moet huilen of wat dan ook dan is het maar zo. Ik zie het wel, maar zin erin hebben nog niet echt...... (slechte mama hé) Jullie een fijn dag gewenst en tot schrijfs weer.
Mirjam xxx - Hallo, Nou ben benieuwd hoe je dag gister was, Mirjam........ Je hebt er als een berg tegenop gezien en ws ben je blij dat het nu achter de rug is of niet? Dit is dan een van de eerste "feest" dagen die je zonder je ma viert. Het komende jaar zullen er steeds van die dagen zijn. In zo'n eerste jaar is dat natuurlijk altijd erg moeilijk en dat mag je ook moeilijk vinden toch? Zou wel heel raar zijn als je door die dagen heen fluitte als of er niets aan de hand is. Ik ben zelf bijna nu door dat eerste jaar heen en ik denk echt dat het met de tijd minder pijn gaat doen hoor.........
Oja ik wou nog even zeggen dat ik het wel erg top van je vindt dat je met een klup kinderen een dagje bent uitgeweest. Pffffff, dat doe ik je niet zo makkelijk na denk ik........
Gister was ik nog even bij mijn ouderlijk huis. Raar.....Binnen nu en een maand zal het niet meer mijn ouderlijk huis zijn. Dan moet alles eruit zijn wat het huis is verkocht. Heel veel spullen hebben we uitgezocht en ook moeten weggooien. Mijn vader zit in een verpleeghuis en kan niet veel bewaren en zelf ja spulletjes waar emotionele waarde aan zit die verdelen we onder ons. Ik heb bijv van ma nog een stukje breiwerk gevonden. Ze was begonnen met babysokjes te breien toen ik nog zwanger was....Er zitten veel foutjes in en dat laat weer zien hoeveel moeite het haar kosste, ze was altijd een groor breiwonder hoor. Ik koester nu dat kleine stukje gebreide sokje dat is echt van mij, van mijn mams. Dat zijn van die dingetjes waar ik nog erg emotioneel door kan raken. Foto's van har heb ik altijd wel goed kunnen verdragen en ook stukjes viseo waar zij opstaat, maar dit soort spulletjes is mij zoveel waard en kan ik haar nog heel erg door missen. Bah, ik voel een brok in mijn keel en de tranen branden maar dat mag. Vanmiddag geen plannen... wat zou ik nu toch graag een kopje thee willen gaan drinken daar en effies bijkletsen. De kleine meid ligt nu te slapen en ik denk dat ik maar de ramen ga wassen Ja soms heb je van die dagen................ - Ben ook benieuwd... keek vandaag tussendoor op het werk al even of Mirjam gereageerd heeft. Blij voor haar dat de dag van gisteren erop zat, weet hoe het voelt. Maar wat je zegt Snuutie... ook ik ervaar dat de eerste feestdagen zo erg waren... en nu nog maar het wordt soms toch al een beetje anders, een ietsiepietsie makkelijker. Maar dat moet ik eigenlijk niet zeggen want steeds als ik dat denk dan val ik daarna weer helemaal terug. Nieuwjaarsdag was voor mij de ergste ooit, terwijl ik juist een lastige kerst verwacht had en dat ging redelijk. Zo zie je maar... Het is voor Mirjam ook nog zo ontzettend kort.... die maanden tellen echt die wij al doorlopen hebben.
Jij hebt toch ook weer een hele stap gemaakt Snuutie... echt niet niks om het huis zo op te ruimen... wat je dan allemaal tegenkomt; Zat te knipperen met m'n ogen bij de gevonden sokjes... zo graag had ze die voor jou afgemaakt. Je zou ze bijna met breipennen en al inlijsten in zo'n glazen bol schilderij! Kun je later allemaal aan je dochtertje vertellen, hoe graag oma voor haar de mooie sokjes had afgemaakt... ja je hebt van die dagen. Herkenbaar dat jij ook maar aan de slag gaat! Doe ik ook altijd, flink poetsen en aan de gang want anders zak je echt weg op z'n dag. En dat je zegt ik voel tranen branden maar dat mag - vanmiddag geen plannen... je hebt me echt aan het denken gezet vanmiddag; Je geeft er gewoon aan toe en dat is kei goed; ik probeer me dan toch groot te houden of ''het kan niet'' of ''niet nu'' - maar jij plant gewoon dat je gerust die middag verdriet mag hebben als het niet anders kan; Bedankt...
Ja effies dat kopje thee en bijkletsen - jeetje wat heb ik vele uren minder m'n hart gestort sinds ons mam er niet meer is; Laatst had m'n zoontje een proefmiddag op school, kleuterschool; Miste zo nadien een telefoontje hoe het was gegaan... niemand die naast jezelf zoveel interesse heeft in je kindje als je moeder... ; precies een jaar geleden is m'n moeder in het ziekenhuis opgenomen vanwege de ondraaglijke pijn (wat zou ze toch hebben?) en volgende week een jaar terug dus de uitslag pats boem ongeneeslijk ziek, hooguit 3 mnd. Dit zijn ook van die weken dat je daar zo mee bezig bent. Maar wat jij aangeeft... dat blijft vooral het 1e jaar, dat terugdenken.
Ik ben nu enorm bezig met volgende week, dan heb ik afspraak bij de vrouw die contacten legt met overledenen. M'n vragenlijstje om te bespreken breidt zich uit... kan er wel naar uitkijken eigenlijk al weet ik dat het weer erg emotioneel wordt; Maar goed, ik plan die dag verder niks dus het mag ...
En nu wachten we op Mirjam.... - Nog effies snel; kom net van mijn werk. Ik ben er een tijdje tussenuit geweest door dit alles wat ik heb meegemaakt.Ik heb wel een tijdje tussndoor gewerkt maar ergens in maart ging de stekker er uit ( beetje oneerbiedig gezegt....)en begin nu weer mijn uren op te bouwen. Liep wel lekker vanavond.
Lekker om zo hier een beetje van je af te kletsen en zoveel herkenning te lezen in jou verhaal Susanne.....mooi iets is dat internet toch eigenlijk want dit maakt het toch allemaal weer een beetje "makkelijker". De drempel is zoveel lager om eens lekker van je af te kletsen.
Ik hoop echt voor Mirjam dat zij ook die herkenning over een poosje met ons kan delen. Want dat zal echt op een gegeven moment komen.
Ben erg benieuwd hie dat gesprek volgende week zal verlopen. Ik vond en vind het wel interessant hoor.... Heb er ook wel eens aan gedacht. Ik kijk wel eens naar Char op tv. Ik denk ook zeker dat er op dat gebied wel meer is tussen hemel en aarde zoals er altijd zo mooi wordt gezegt. Ik zou op dit moment er zelf nog niet wat mee kunnen of willen maar ben er wel erg nieuwgierig door.
Ik ga een dutje doen, morgen weer een drukke dag. Klein geheimpie, ik moet naar de internist ivm met diabetes en kinderwens. Misschien krijgen we morgen "groen licht' Mijn suikerwaarden zijn tot nu toe nog steeds te hoog geweest, maar ik kom in de buurt dat ik weer zwanger zou mogen raken dus.........Spannend!!!!!!!!!
Welterusten!!!!!
Dit onderwerp heeft 406 reacties, en bestaat uit 17 pagina's. U bent momenteel op pagina 3 van 17.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 08-01-2009 09:30. \t\t
in memorium, mijn fantastische moeder 14-04-2007
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje23-05-2012 | 12:24
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje23-05-2012 | 10:50
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje22-05-2012 | 11:41
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje22-05-2012 | 08:29
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje21-05-2012 | 11:10
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje21-05-2012 | 10:21
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje20-05-2012 | 11:27
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje20-05-2012 | 10:37
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje19-05-2012 | 11:33
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje19-05-2012 | 11:30
Wie hier?
Er is niemand online!