- | 29-07-2009 | 14:44
Met...
- 17 volgers
- 2 blogs
- 2 onderwerpen
- 1 foto
- Meest gelezen (341.214x) Brand hier je kaarsje - deel 10
- Meeste reacties (11.335) Brand hier je kaarsje - deel 10
Dit onderwerp heeft 406 reacties, en bestaat uit 17 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 17.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 08-01-2009 09:30. \t\t
in memorium, mijn fantastische moeder 14-04-2007
- Afgelopen zaterdag is mijn moeder geheel plotseling overleden...
Het begon vrijdag 13 April rond 17.30uur. Ik kreeg een telefoontje van de buurvrouw van mijn ouders dat mijn moeder was gevallen en dat er een ambulance zou komen. Een beetje in paniek regelde ik dat ik mijn twee jonge kinderen (3,5 en 6,5 jaar) bij vrienden terecht kon. Toen ik bij mijn ouders aankwam (10min later) was mijn moeder al onderweg naar het ziekenhuis. De buurvrouw vertelde me dat het ernstig was..... Ze had mijn moeder hartmassage gegeven en vertelde dat mijn moeder nog niet bij haar bewustzijn was gekomen. Ik werd door andere buurvrouw naar het ziekenhuis gereden en ondertussen had ik mijn man ook al op de hoogte gebracht.
In het ziekenhuis was mijn vader geheel van slag en zei dat het 'foute boel' was.... Mijn broer was er inmiddels ook al. Wij wisten nog eigenlijk van niks en dachten dat het nog wel zou meevallen...... Toen er een verpleegkundige kwam was die ook niet al te positief. Er werd een hersenscan gemaakt en als ze de uitsalg hadden dan zouden ze die ons komen vertellen. Mijn moeder bleek nog steeds niet bij haar bewustzijn te zijn... Wij waren een beetje aan het speculeren over een herseninfarct/hersenbloeding.... Toen de arts bij ons kwam had hij slecht nieuws..... Hij had een anarisma geconstateerd ter grote van een mandarijn.... Mijn moeder moest met spoed naar het ziekenhuis in Tilburg waar zze gespecialiseerd zijn met dat soort dingen. Wij naar het Elisabeth. De arts daar had nog niet vaak zo'n grote anarisma gezien en was dus zichtbaar ook geschrokken. We kregen het advies om naar huis te gaan en af te wachten. Mijn moeder moest 3 dagen stabiel liggen voordat hij verder wilde gaan.... De kans datze het zou redden was 50%. Met wat hoop gingen we naar huis. De kids sliepen bij een vriendje uit de straat ( wat een geluk met zulke goede buren) dus mijn man en ik praatten nog wat en stonden rond 1uur op het punt naar bed te gaan.... De telefoon..... mijn broer, of we met spoed naar het ziekenhuis konden komen. Het ging heel erg slecht mijn moeder. Dus om 1.30uur zaten we weer in het ziekenhuis. Mijn moeder zag er idd al iets slechter uit, howel ze er wel erg rustig bij lag.... De verpleegkundige daar was erg realistisch en zei dat mijn moeder het waarschijnlijk niet ging redden. En telkens als we weer bij haar gingen kijken ging het slechter. Telkens was haar bloeddruk lager. We hebben haar rond 3.30uur laten bedienen. We wisten dat het eraan zat te komen. Ik heb haar beste zus nog gebeld om te vragen of ze wilde komen. We wisten dat het afgelopen was, maar er moesten toen nog de verplichte onderzoeken en testen gedaan worden om definitief een hersendood te verklaren. Zaterdag 14-04-2007 om 7.45uur is mijn moeder overleden. Ze mocht slechts 61 jaar worden.....
Inmiddels is ze al gecremeerd, dus de geleefde dagen zijn voorbij. Het gemis is des te groter. Ik mis haar zó ontzettend veel. Ze was meer dan een moeder. Ze was ook mijn beste vriendin!!! Met alles kon ik bij haar terecht. Als ik me even rot voelde dan wist ze me altijd op te beuren. We belden zeker om de dag met elkaar. En we zagen elkaar zo 3'á 4x per week. Ook paste ze op de kids als het nodig was. Ze stond altijd voor iedereen klaar. En nu is het allemaal weg.....ik voel me ongelofelijk k u t . Het is zo gemeen, ik voel me zó machteloos.
Gelukkig heb ik de kids als afleiding, maar ik voel nu zelf ook zo machteloos, zo leeg, en zo alleen. Erover praten met mijn man helpt wel maar is anders.... Op deze momenten belde ik ons mam en dan ging het na het gesprek altijd beter, maar nu............
Mirjam- Print deze pagina
406 reacties op onderwerp
- Weer een dag voorbij... Wat kan een dag soms lang duren zeg....
Gisteren voelde me ik me niet eens gejjagd en of angstig. Het was alleen maar verdriet wat ik voelde. Bij alles wat ik deed wilde ik het aan mijn moeder vertellen, en dan stak het me weer omdat dat niet kan. Ik heb toen de lievelings cd van mijn moeder opgezet en toen rolden de tranen over mijn wangen. Wat was dat even lekker zeg. Je even helemaal laten gaan. Het liefst doe ik dat wanneer ik helemaal alleen ben, maar ik weet dat je je er niet voor hoeft te schamen wanneer iemand verdriet heeft. Mijn oudste zoon zag het en kwam toen bij me staan. Hij vroeg waarom is zo huilde en toen ik zei dat ik oma miste zei hij: "Geeft niks hoor mama, ik mis haar ook" Dan smelt je toch gewoon!!!!!!
Vandaag weer een dag dat ik me constant gejaagd en angstig voelde. En waarom.... Geen idee. Ik kan dan geen rust vinden. Moet bezig zijn....... Gelukkig waren de kids vanmiddag beide thuis en toen zijn we een stukje gaan fietsen. Uiteindelijk kwamen we bij de speelgoedwinkel uit, want mijn oudste zoon wist zich weer te herinneren dat hij en zijn broertje nog een cadeautje kregen. Dat had ik ze idd nog beloofd na het overlijden van mama. Ze hebben zich die dagen zo keurig gedragen dat ik vind dat daar iets tegenover moest staan. Mijn oudste zoon is nu weer helemaal blij met enkele nieuwe paarden (schleich) en mijn jongste zoontje heeft weer nieuwe rails gekregen. Kortom mijn jongens zijn weer helemaal tevreden....... En ik, ik moet eens gaan proberen me niet zo angstig en gejaagd te voelen..
Nou nu nog eventjes een kopje thee drinken en dan maar weer eens gaan proberen om wat uurtjes te slapen. Het zou zó fijn zijn om weer eens een hele nacht door te slapen...
Mirjam
Mirjam,
Heel veel sterkte met dit grote verlies.
Het heeft zijn tijd nodig en neem die ook,de ene dag gaat het beter als de andere.Soms op onverwachte momenten wordt je door je verdriet bevangen,maar blijf erover praten!Laat je gevoelens gaan.
Ik weet hoe je je voelt,mijn pa is 2 jaar geleden ook 61 jaar plots overleden aan een hartstilstand.Het grote gemis dat je dan ineens overvalt is onwerkelijk.Iedere keer denk je dat hij terug komt of dat je de auto ofzo hoort.Allemaal dingen die tijd vergen om een plek te proberen te geven in je leven.
Geniet van de kleine dingen in het dagelijkse leven,van je gezin,je pa,familei en vrienden ...........zij zullen een grote steun zijn voor je.- Hoi Mirjam,
Je moeder verliezen is ook zelf een stukje verloren zijn. Zeker als je dingen van alle dag met haar kon delen. Alleen al het gevoel dat je altijd bij haar terecht kon..wat een gemis. Mijn eigen moeder is nu aan haar laatste stukje bezig, de periode hiervoor was heftig en ook een aantal malen al accuut levens bedreigend. Zelf vond/vind ik het fijn om er veel te zijn. Mijn vader kan gelukkig goed voor haar zorgen maar juist hij heeft nu mijn aanwezigheid nodig. Als ik jou verhaal lees denk ik dat het fijn en voor beide waardevol is als je veel naar je vader toegaat. Hij hoort ook bij de plek waar je graag bent en ik verwacht dat hij graag heel veel zaken met je wil en kan delen. Natuurlijk zal zijn rol een andere zijn dan die van je moeder, maar samen invulling geven aan een veranderd thuis zal vast een stukje leegte en gemis kunnen invullen. Sterkte! - Eliza, het lijkt me ook niet makkelijk om je eigen moeder zo te zien 'aftakelen'. Je kunt natuurlijk wel samen werken naar een zo goed mogelijk eind, in hoeverre je van goed eind kunt praten, maar het blijft het zelfde. Als je je moeder verliest verlies je ook een deeltje van jezelf. Tenminste zo voel ik het......
Al die zonnige dagen doen me weinig, tenminste het is beter dan regen want anders zou je je nog ellendiger gaan voelen. Maar man ow man wat voel ik me leeg en eenzaam. Ik mis mijn 'dinnetje' nu zóóóóóóó ontzettend erg dat ik me echt afvraag hoe ik nu verder moet..... Natuurlijk ga ik verder, maar dat komt door de kids. Door hun móet je gewoon verder. Maar als ik maar eventjes niet aan mijn moeder denk voel ik me schuldig...... En ik weet dat dat niet goed is. Maar hoe ik eraan kan werken, geen idee. Ik weet ook zeker dat mijn moeder zou zeggen: "Kom op Mir, leef verder. Leef voor je kids". Maar het lukt me nu gewoon (nog) niet. Ik sta een beetje op de automatische piloot. Ik praat er wel met mijn man over maar dat voelt anders. Ik mis gewoon mijn maatje, mijn moeder, mijn dinnetje, mijn ALLESJE. Echt een vriendin waarbij ik me hart kan luchten is er ook niet bij.... Mijn allerliefste vriendin ben ik verloren op 16jarige leeftijd en daarna is er nooit meer zo'n hechte vriendschap geweest. Nou bijna wel, maar die is op een of andere duistere reden verwaterd. Hoe nu verder.....???????
Ik heb vanmorgen trouwens heerlijk staan huilen tijdens het strijken. Ik had de lievelings cd van mijn moeder opgezet en toen ik bij nummer 8 kwam begonnen de tranen te rollen en te rollen. Ik heb dat nummer wel 10x achter elkaar gedraaid en ik bleef maar huilen. Mijn zoontjes liepen toen ook beneden en die vonden het helemaal niet raar/vreemd of stom. Ik kon mezelf gewoon heerlijk laten gaan en dat luchtte zeker wel op. Maar het gemis om alles tegen iemand te kunnen zeggen is verschrikkelijk.
Mirjam - Hoi Mirjam
Ik heb je verhaal gelezen en moet helaas zeggen ik weet wat je voelt.
Mijn moeder is ook nog maar pas 6 weken geleden overleden dus het is ook nog erg vers allemaal, het wil er nog niet in dat ze er niet meer is schuif het weg.
Daar komt nog bij dat we het huis van haar ook leeg moesten halen want mijn vader is ook al overleden.
Het was het huis waar ze 40 jaar in heeft gewoont we zijn er in opgegroeid en we moesten alles gaan uit zoeken wat wil je nog bewaren en wat kan er weg.
Als ik je verhaal zo lees herken ik de gevoelens die je hebt die onrust, die heb ik ook heel erg je moet bezig blijven, dingen gaan opruimen enzo.
Het gevoel dat het leven zo maar op kan houden is een beangstigende gedachte je gaat echt anders over het leven denken.
Groetjes en sterkte toegewenst.Een leven zonder liefde is geen leven.
Het is enkel een bestaan. - In je hart wonen mensen
die daar helemaal thuis zijn
en die daar blijven wonen
ook als ze er niet meer zijn!
///////////////////////////////
heel veel sterkte gewenst!
- Hoi hoi
Het va;t zeker niet mee om 'gewoon' door te gaan met het normale leven. In het 'normale' leven hoorde mijn moeder ook. En nu is ze er gewoon niet meer... Het gemis is enorm, ondanks de goede en mooie herinneringen die ik heb. Ik ben nog steeds bezig om een mooie foto van haar te zoeken maar wat blijkt nu, ze staat er echt zelden op. Ze wist de camera altijd heel goed te ontwijken.
Gelukkig is het weer goed zodat je naar buiten kunt gaan. Anders was het volgens mij helemaal somber geweest. Niet te min, het boeit me weinig dat het zo lekker is buiten. Écht genieten lukt me gewoonweg nog niet.
Gisteren moest ik met mijn oudste zoon naar de zwemles. Hij zei van tevoren al dat hij aan oma ging denken tijdens het zwemmen om te kijken of hij dan beter zou gaan zwemmen. Die woorden waren natuurlijk al héél lief, alleen toen hij na de les met zijn vlag kwam had ik het te kwaad..... Hij mag nu 12 mei diploma gaan zwemmen!!!!!!! Tranen rolden over mijn wangen, van blijdschap en van verdriet..... Zijn eerste officiële diploma en oma is er niet..... Mijn zoontje zei meteen: oma is er wel hoor!!!! En hij heeft natuurlijk ook gelijk, maar lichamelijk is ze er niet en dat doet zo'n pijn!!!!!!!!!!!! Normaal zou ik meteen naar mijn moeder gaan om het te vertellen....... Nu gingen we naar opa. Opa was natuurlijk ook heel trots!!! We keken elkaar aan en we wisten even genoeg....er hoefde niks gezegd te worden............. Nu is er alleen een probleempje... Het afzwemmen is net op de dag dat mijn vader een afspraak heeft staan om te gaan fietsen met vrienden. Die afspraak stond er al toen mijn moeder nog leefde. Ik vind dat hij gewoon moet gaan, als hij dat zelf wilt. Mijn vader voelt zich nu schuldig dat hij er niet bij kan zijn. En ik zou me schuldig voelen als hij niet zou gaan fietsen..... Hij heeft toch ook recht om verder te gaan met zijn leven????
Mirjam - Hallo Mirjam, Het was niet moeilijk om de link te leggen toen ik vandaag op het forum aan het neuzen was en deze titel met jouw nickname zag. Op de rouwkaart had ik natuurlijk gelezen dat het overlijden van je moeder plotseling was. Hier op het forum heb ik kunnen lezen hoe plotseling. Wat een verschrikkelijk nieuws blijft het toch. Ik weet wat voor een band je met je moeder had en wat ze voor je betekende. Voor je mannen zal het ook niet makkelijk zijn. Ik denk wel dat Thomas zijn oma goed zal herinneren. Thijs zal zich misschien niet zoveel herinneren, maar hem kan je zeker al die mooie verhalen vertellen. Want ze hadden inderdaad een fantastische oma!!! Zoals je al schrijft, geven Bert en de kids je wel steun, maar blijft het te onwerkelijk. Via deze weg wil ik je nogmaals heel veel sterkte wensen.
Liefs Kaatje[URL= - Speciaal even voor kaatje79, Dank je wel voor je lieve woorden. Het doet me goed dat te lezen.
Mirjam - De eerste dag met regen sinds mijn moeder is overleden. De wereld ziet er meteen een stuk somberder uit... Ik ga mijn moeder steeds meer en meer missen. Toen ik laatst bij mijn vader was merkte ik dat hij anders was dan anders. Ik denk dat bij hem het besef is gekomen dat hij er nu alleen voorstaat. Of hij had natuurlijk een 'slechte' dag. Hij keek erg verdrietig en zelfs de kinderen konden geen glimlach op zijn gezicht krijgen. Ik vond het erg rot om te zien. Ik wil er zo graag voor hem zijn, maar soms heb ik het idee dat ik niet bij hem door kan dringen.
Mijn broer heeft zich weer in zijn drukke leventje gestort. Sporten, salsa dansen en werken. Hij maakte op mij een erg goede indruk. Ik wil stilletjes aan ook weer bepaalde dingen oppakken alleen vind ik dat zelf erg moeilijk. Ik durf gewoon nog niet te genieten, terwijl ik weet dat mijn moeder dat wél zou willen. Ik voel me er nog niet echt goed bij.......
Mirjam xxx - ik weet hoe je je voelt heb mijn moeder vorig jaar september verloren ook heel plotseling ze is 64 jaar geworden
ook al was ze niet mijn echte moeder zo heb ik haar wel altijd gezien ik was pas 9 toen ze in ons gezin kwam en trouwde met mijn vader nu ben ik bijna 28 en heb ik mijn moeder verloren.
sommige dagen gaan heel goed maar nu met die moederdag en de bijbehorende reclame van merci word het moeilijk.
maar ze blijft voor altijd in mijn hart en zal haar nooit vergeten.
het enigste wat ik jouw kan wensen is dat je de kracht vind om door te gaan ik wens je heel veel sterkte
liefs - Hoi Mirjam,Ik wil je ongeloofelijk veel sterkte wensen met het verlies van je moeder!!!Helaas weet ik precies hoe je je voelt op het moment. Nét als mijn vriend zich op dit moment voelt...Mijn schoonmoeder is vandaag precies 2 weken geleden namelijk ook onverwachts op veels te jonge leeftijd overleden.Ze had nog geen 2 maanden voor haar overlijden te horen gekregen dat ze een kwaadaardige, onbehandelbare vorm van kanker had, en voordat ze uberhaubt aan het idee heeft kunnen wennen is ze al overleden.Mijn vriend is er natuurlijk kapot van, zeker ook omdat hij in een tijdsbestek van 1 maand ook nog zijn beide oma's is verloren, 3 dubbelop dus...Gelukkig merkte ik vandaag aan mijn vriend dat het wel weer wat beter met hem gaat. Hij begint langzamerhand weer zichzelf te worden gelukkig en pakt het normale leventje weer stukje bij beetje op. Dat gaat jou vast ook wel lukken! Nogmaals sterkte en groetjes
- Wat kunnen sommige mensen toch kortzichtig zijn.... Je mag soms niet langer rouwen dan 3 weken lijkt het wel. Ik kreeg vandaag te horen van een kennis, meer is het eigenlijk niet..., dat ik nu lang genoeg somber ben geweest. Het is toch al een maand geleden..... Ik dacht echt dat de wereld onder mijn voeten verging... Wat een opmerking.
Het gemis is onwijs groot, het verdriet is superrrrrr veel, en de leegte is onbeschrijfbaar. Hoe kan een mens hier mee omgaan. Ik heb geen idee. Ik probeer de goede herinneringen naar boven te halen, maar telkens als ik dat probeer krijg ik meteen de gedachte " dit gebeurt nu nooit meer"
Mijn vader is vandaag meegegaan naar de zwemles van mijn zoontje. Hij gaat namelijk niet mee naar het diplomazwemmen want hij gaat fietsen met zijn oude vriendenclub. (gelijk heeft hij!!!) Maar je zag hoe moelijk die man het had. Ik voelde me slecht, intens slecht. Doordat ik hem had meegenomen voelde hij zich nu ongemakkelijk.
Mirjam - Hoi Mirjam....ik heb mijn moeder ook verloeren...binnenkort is dat al weer 9 jaar geleden....kan je vertellen dathet verdriet slijt...maar het gemis blijft.
Ik heb de eerste maanden nog vreselijk kunnen huilen....vooral de verjaardagen van kids waren vreselijk.
Maar weet wel dat ik op een geven moment zo iets had van....jeetje ik ben zelf moeder...ik zou niet willen dat mijn kind zo lang verdriet om me zou hebben....als moeder wil je toch altijd dat je kind gelukkig is.....dat heeft me heel erg gesterkt!!
succes!! - Hoi Mirjam,
Heel veel sterkte met dit verlies... Toen ik je verhaal las kwam er bij mij ook heel veel weer boven. Mijn vader is 2 jaar geleden verongelukt. Hij mocht ook maar 53 jaar oud worden....
Linda - Beste Mirjam,
Ik wil je heel veel sterkte wensen voor nu en de tijd die komen gaat. Mijn moeder is ruim twee jaar geleden overleden, ik was toen net 9 wkn zwanger.
Het verlies is zwaar en het gemis gigantisch groot. Graag zou ik je willen zeggen dat het op den duur allemaal beter wordt. Maar om eerlijk te zijn, ik merk het niet altijd hoor. De eerste periode had ik alleen maar verdriet en voelde ik mij heel moedeloos. Het is allemaal zo oneerlijk. Daarna gaat langzaamaan beetje bij beetje beter. Maar nu nog heb ik zeer regelmatig downs. Juist in de gewone, dagelijkse dingen mis ik haar.
Ik probeer het een plekje te geven en tegen mijzelf te zeggen dat het bij het leven hoort. Maar om eerlijk te zijn: Ik had haar liever nog heeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel jaren bij mij gehad en dan had ik dit verdriet niet nu al hoeven te doorstaan. Want het doet pijn, heel veel pijn. ook na twee jaar.
De volgende twee gedichten stonden op de site van mijn zoontje bij haar jaargedachtenis. Ik vind ze heel mooi om dat ze precies verwoorden hoe ik (en waarschijnlijk een ieder die een verlies heeft) zich voelt....
Jaargedachtenis 1 jaar:
Jaargedachtenis 2 jaar:quote:quote:quote:De pijn is iets minder scherp
En het doet misschien iets minder zeer
Maar het missen wordt niet minder
Het wordt steeds een beetje meerquote:quote:quote:De leegte zonder u
is met geen pen te beschrijven.
De leegte zonder u
zal altijd bij mij blijven.
Ik mis het kletsen en lachen,
het was altijd zo gezellig en fijn.
Ik zou zo graag willen
dat u weer bij ons kon zijn.
Ik ga verder,
maar U vergeten kan ik niet.
Iedere dag weer
leef ik met stil verdriet.
De vele fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
maar voor altijd in mijn hart.
Groetjes,
HenriPluk de dag...
- Dank je wel Henri voor de mooie woorden. Ook de gedichtjes zijn idd heel toepasselijk. Ik weet dat ik door moet gaan, maar jemig het is zo ontzettend k u t.... Ik wil zo graag iemand hebben waar ik mijn hart bij kan luchten. Bij mijn man lukt dat niet op de manier zoals ik het zou willen. Het klinkt misschien vreemd dat dat niet lukt maar helaas is het wel zo.
En dan ook nog morgen het afzwemmen van mijn zoon en zondag moederdag..... ppfffffff
mirjam - Wat een dag.... wat een ongelofelijke Kwalitieve Uitermate Teleurstellende dag.......
Niet veel vaker heb ik me zo ontzettend rot gevoeld. Ik had al geen oog dicht gedaan vannacht, maar ik ben bij mijn kids gaan zitten.... Ze mochten van ons samen op zolder slapen en daar heb ik zo'n kleine 3 uur bij gezeten. Vanmorgen was ik natuurlijk én moe én wakker.... Toen mijn kids buiten aan het spelen waren (oké het was pas 7.45uur) hoorde ik de buurman ineens bij ons in de tuin met de vraag of mijn kinderen het rustiger aan wilde doen... Zo druk waren ze naar mijn idee niet eens en het was gewoon geschater..... Mochten ze niet eens lachen.... Ik ben toen naar mijn buurman gegaan en hij vond het abnormaal....PPfffff moest deze toch al k..... dag nu zó beginnen..... Gelukkig troostte mijn zoontje me meteen al.. Hij had een heel lief versje en een potje met drop met de tekst: een dropje van je mopje... LIEF TOCH!!!!! Toen mijn andere zoon zijn knutselwerk liet zijn was ik week... Een theepot van papier die ingeschilderd was met twee theezakjes eraan. Ik vond het waanzinnig lief!! Toen kwam mijn zoon met een 'echt' cadeautje.... Toen we het samen openmaakte schoten de tranen in mijn ogen... De lievelings cd van mijn moeder.... Man ów man wat moest ik janken...... Daarna zijn we naar paps gegaan. Hij zag er goed uit. Hij had leuke verhalen van zijn fietstocht van gisteren. Ik ben blij voor hem dat het hem een beetje goed gedaan heeft.
Tevens kreeg ik een brief te lezen... wat we willen gaan doen met de as van mama..... Tjakka, weer een steek door mijn lichaam. De hele dag voelde ik me gewoon leeg, op, verdrietig, k.., noem maar op. En nu...... waardeloos........
Mirjam - Hoi Mirjam
Misschien een wat "late" reactie, maar ik wil je even laten weten dat ik net met een brok in mijn keel jouw verhalen heb zitten lezen. Zo vreselijk veel herkenning ...............Ook hoe je over je vader praat............. Zelf zit ik ook in die fase, mijn moeder is vorig jaar augustus zeer plotseling ( binnen een week van uitslag tot overlijden) overleden aan leverkanker. Dat is voor mij zo'n vreselijk dubbele periode geweest qua gevoel en emoties want ik was net 13 dagen ervoor bevallen van een prachtig mooi meisje! Zo gelukkig!!!!! maar ook zo intens verdriet en hartepijn hebben dat kan je in woorden niet uitleggen. Zo'n groot gemis en dat voel ik nu ruim 9 maanden later nog precies zo hoor. Mijn vader heeft 8 weken na het overlijden van mijn ma een ernstig herseninfarct gekregen en woont nu in een verpleeghuis, ook bij hem is het de afgelopen 3 maanden een keer of 3 kantje boord geweest door bijkomende ziekteverschijnselen. Ik wil dan wel roepen en gillen dat het nu toch wel eens een keertje klaar is voor ons, dat wij onze portie wel even gehad hebben maar goed....... Hoeveel kan een mens hebben denk ik wel eens. Nou voor mij is dit echt genoeg geweest en probeer weer wat van mijn leventje te maken met onze kleine hummel waar het trouwens heel goed mee gaat hoor. Gelukkig!!
Ik ben nu bezig om een levensverhaal van mijn moeder te maken voor mijn dochtertje en haar nichtje van bijna 3. Soms kan ik zo hele verhalen opschrijven maar de laatste paar weken kom ik er niet toe. Op een of andere manier heeft dat de tijd nodig. Komt wel weer. Ik wil zo graag dat zij nog een klein stukje van Oma "mee krijgen"als ze straks groter zijn. Mijn moeder heeft har nooit in haar eigen bedje zien liggen en haar nooit de fles kunnen geven. Ik ben bevallen dmv de keizersnede, dus ik mocht niet naar mijn moeder toe toen de uitslagen bekend waren. Dat kon mijn lichaam niet aan, je hebt toch een grote buikwond. Maar ik wou zoooooo graag met haar praten en haar vasthouden en haar onze mooie meid laten zien dat we toch naar haar toe mochten gaan, ma heeft haar 3 keer mogen zien en aanraken. Oh wat doet me dat me nu eigenlijk nog goed...... Ze wist toen dat met mij en met onze kleine alles goed was. tWas ook net, zei later mijn broer, dat ma gewacht heeft op de geboorte van ons meisje en toen mocht gaan.................. Mijn man heeft de laatste keer dat we bij haar waren een foto gemaakt van ons drietjes ( Mijn moeder, ik en de kleine)Tis een moeilijke foto om te zien maar wat koester ik het toch!!!!!!!!!
Iemand zei in de dagen erna voor de begrafenis; "Er is een moeder gestorven en een moeder geboren" en daar denk ik vaak aan. Mijn kleine meisje heeft een klein beetje de plek van ma opgevuld.................
We zullen de tijd echt nodig hebben om dit alles een goed plekje te geven.
Er zijn goede dagen hoor, dat je denkt; Ik geniet weer een beetje, maar ook dagen die je zult vervloeken.
Heel veel sterkt en het zal ons echt lukken toch?????
Groetjes! - Dank je wel voor je reactie Snuutie. Het maakt niet uit of het laat is of niet. Het doet me heel wat om je verhaal zo te lezen!!! Je moet je wel heel erg k.. hebben gevoeld en nog steeds voelen. Wat een verhaal.......
Het gemis van mijn moeder is ook nog steeds bijna ondragelijk. Ik probeer wel een beetje te genieten van mijn mannen en mijn honden maar toch zit er vaak een bittere nasmaak aanvast. Juist die kleine dingen die ik met mama deelde mis ik. Enkel haar stem horen kon vaak al genoeg zijn. En dan heb je aan de andere kant idd de geboortes. Een vriendin van me is onlangs bevallen. Ik wil zó blij voor haar zijn maar ik ben juist bang dat ik het niet kan... Ook zijn er nu nog twee kennissen die beide nog maar 10 dagen moeten voor de officiele uitgerekende dag... Het lukt me gewoon niet om hun te laten blijken dat ik hun echt heel veel geuk wil wensen. Dan voel ik rot, en schaam ik me zo dat het me niet lukt...
Gelukkig zijn mijn kinderen een enorme drijfveer om verder te gaan. Net of ze soms weten hoe ze moeten reageren als ik me op dat moment klote voel. Maar ook bij hun lukt het me niet om 'gewoon' door te gaan. Mijn oudste zoon had afgelopen weekeind zijn eerste tandje eruit. Ik moest echt meteen spontaan huilen. Alweer zo'n moment die ik niet met mama kan delen. En ik weet, er komen er nog vele, vele meerdere.
Ik vind het erg fijn dat je gereageerd hebt, je komt meteen over als een oprecht en eerlijk persoon. Zou je het leuk vinden om contact te blijven houden of denk je van dat hoeft voor mij niet. Gewoon eerlijk zijn hoor, als je het niks lijkt even goede vrienden.
Liefs Mirjam - Meiden, wat een vreselijke verhalen!! Lijkt wel een enge film, alleen is dit helaas werkelijkheid!
Mirjam, degene die tegen je zei dat er ook een moeder geboren was, bedoelde daarmee jou denk ik! Jij hebt nu de rol van moeder voor jouw kleine meisje, net zoals jouw moeder bij jou! Ik hoop dat jij met je dochter ook zo'n innige band mag opbouwen, als die jij met je moeder leek te hebben!!
Allebei: Heel veel sterkte gewenst!! Koester jullie mooie herrinneringen aan jullie lieve moeders maar!! Ik hoop dat dat jullie houvast mag geven!! En jullie kindjes natuurlijk ook!
Liefs RainBow - Hoi Mirjam, Fijn dat je (nog) reageerde.. Ja, het zijn heel vaak, bij mij ook die kleine momenten dat het gemis van ma zo groot is. Effies snel de telefoon willen pakken en zeggen; Ach ma hoor eens.......... Onze hummel kan sinds afgelopen week kruipen, zo vreselijk mooi om te zien en wat zou ma daarvan genoten hebben. Net wat jij zei zullen er nog zoveel momenten komen dat we dit gemis sterk zullen voelen en ik denk soms ook dat dat goed mag zijn hoor. Het geeft ook aan dat de band met je moeder goed is geweest en nog eigenlijk. Beetje vaag misschien maar ik heb nog steeds wel het gevoel dat ze stiekumpjes "meekijkt" in hoe ik dit alles doe. Ik ben niet een zweverig tiepje hoor maar dit is toch wat ik al vanaf het moment dat ze niet meer aanspreekbaar was voelde..... Ik heb ruim 2 maanden terug ook eventjes voor mezelf op de rem getrapt hoor. Het liefst wou ik dat mijn leventje weer zo snel mogelijk als "vanouds" liep. Maar dat lukte echt niet. Klein bebietje, huishouden, werk, contacten blijven houden met familie/vrienden. Een ernstig zieke vader die bezocht en ondersteund moest worden. Zoveel!!!!!!!!!!!!! (Ik hoefde dat niet alleen te doen hoor, gelukkig samen met broer/zus en verdere familie) Maar toch...Ik kwam niet aan het verwerken toe. Ik was in mijn hoofd en lijf zo moe!!!!!!!!!!!!!! Nu heb ik een tijd je in alles een stapje terug gedaan en ik krijg hele goede begeleiding van mijn huisarts hierin. ook dat vond ik best een moeilijk moment hoor om naar de huisarts te stappen. Maar mijn man gaf dit aan. Ik kon/kan prima bij mijn man terecht met dit alles maar soms werkt het heel verhelderend als iemand van buitenaf eens naar je luistert.Ik heb deze tijd besteed aan heel veel leuke dingen proberen te doen, genieten van mijn meisje, effies een weekendje weg of een avondje met man uit. Proberen om uit die nare spiraal van rotgevoelens te kruipen. Ik wil zoooo graag deze tijd waarin mijn kleine meid zoveel meemaakt, niet alleen te herinneren als een zwarte periode maar misschien als een tijd waarin ik heel veel heb meegemaakt maar waarin ik ook heel veel heb geleerd. Ik vind het nu bijv. heel belangrijk dat ik mezelf goed voel dat ik onze kleine meid goed kan verzorgen/knuffelen/spelen. Dat het thuis lekker loopt en alles wat daarbuiten afspeelt nu op een lager pitje staat. Dat komt allemaal wel weer's. Echt de tijd hiervoor nemen. Nu kom ik aan nadenken toe. nu komt het echte verwerken pas om de hoek kijken en merk ik dat ik in een rouwproces zit. Hele verdrietige momenten maar ook momenten waarin ik toch weer erg genieten kan. Heel vaak denk ik dan; Als ma dit zien kan dan weet ik dat ze zou zeggen; "meid je kan het en je doet het erg goed zo zonder mij. De houvast die ik altijd bij haar vond zoek ik nu in mijn dochtertje en man om verder te kunnen en blijven gaan.
Ik weet haar naam niet meer die voor mij een berichtje stuurde maar ik voel het ook steeds meer, dat ik haar moederrol in dit leven heb overgenomen. Dat zou ooit eens gaan gebeuren, jammergenoeg wat aan de vroege kant........
Misschien tot gauw!
Liefs van mij, kop op maar verdrietig zijn mag!!!!!! - upppppppppppp
- Hoi hoi,
Hier ben ik dan eindelijk weer. Het is veel later dan dat eigenlijk de bedoeling was. Deze week is een beetje heftig allemaal. We zijn op zoek gegaan naar een foto van mama. En je zult natuurlijk net zien, er is geen foto van mama waarbij ze recht in de camera kijkt. Papa en ik hebben over gezocht en navraag gedaan om te kijken of er ergens misschien wel een mooie foto van mama was.Uiteindelijk is er gekozen voor een foto van 8 Jaar geleden.....Simpelweg om de reden dat er dus geen vooraanzichtsfoto was van mama. Bij het zien van die foto voel ik mijn ogen weer prikken.... Wordt dat nou echt nooit beter.... Ga ik haar elke dag een beetje meer missen? Zou ze stiekem toch vanaf boven meekijken?
Hoe gaat het nu met jou snuuutie? Mag ik trouwens vragen of jouw moeder begraven of gecremeerd is? En hebben jullie iets met het as gedaan ( bij crematie)
Nu ga ik stilletjes aan naar bed, morgen wordt het een drukke dag. Eerst werken en daarna op naar Lauwersoog, om daar de boot te pakken naar Schiermonnikoog. Lekker eventjes uitwaaien.
Dus wees niet boos als jullie geen berichtje van me zien.... Maandag ga ik het proberen. Kijken of het lukt.... Fijn weekeind,
Groetjes Mirjam - Hallo,
Ik hoop dat je een fijn weekend hebt!!! Dat soort dingen moet je echt gaan doen, dat doet vaak erg goed. Wij hebben dat ook 2 keer gedaan. Je moet eventjes je gedachten verzetten en je daar ook helemaal niet schuldig over voelen hoor!!!
Ik denk altijd maar zo; Wat zou ma ervan gevonden hebben en bijna altijd weet ik dat het goed is zoals je het doet.
Mijn moeder is begraven, dus we hebben niet hoeven nadenken over wat we met haar as wilden gaan doen. Wel natuurlijk over wat we op het grafmonument wilden hebben staan, dit hebben we pas een half jaar later kunnen doen samen met mijn vader. Hij was er toen zelf ook weer een beetje bovenop en wou graag mee denken hierin. Een paar dagen na Ma's verjaardag ( wat we Oma dag hebben genoemd, voor mijn meisje en voor mijn nichtje van bijna 3) is de steen geplaatst bij haar graf. Nou dat is een heel definitief iets om te zien dan....... Zo zichtbaar......
Ben er ook nog maar 1 keertje geweest. Maar goed de ene persoon gaat elke week en een ander niet. Op mijn manier denk ik heel veel aan haar en praat ook veel over haar. Dat kan ik nu ook zonder een traan, maar dat heeft wel even geduurd..... en dat vond ik ook niet erg hoor, hoort allemaal bij de rouwverwerking, vind ik.
Dus dat komt ook echt wel al denk je vlak na het overlijden dat je nooit meer stoppen kan met huilen als je over haar praat of denkt ,toch?
Het missen is heel groot, misschien net wat je zegt dat het steeds meer wordt...... dat moet je gewoon tijd geven. Niemand kan zeggen dat het met 3 maanden wel eens klaar moet zijn daarmee. Nee hoor, ik mis haar vreselijk!! Mijn meisje ging gister met haar beide handjes helemaal omhoog toen we oefenden; Hiep hiep "HOERA!!!! Zo ontroerend en ook zo'n moment weer dat ik wou dat ma dit had kunnen zien. Mijn vader kon er vanmiddag smakelijk om lachen en was helemaal vertederd........
Hij zal ons vanaf komende woensdag 2 weken moeten missen wat we gaan op vakantie, dus ik ben ook hier effies voor een poosje afwezig maar ik kom zeker terug hoor. Tis fijn om zo eens te kletsen..... Misschien lukt het nog voor die tijd om nog een berichtje te sturen.
Groetjes!!!
Dit onderwerp heeft 406 reacties, en bestaat uit 17 pagina's. U bent momenteel op pagina 2 van 17.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 08-01-2009 09:30. \t\t
in memorium, mijn fantastische moeder 14-04-2007
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje23-05-2012 | 12:24
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje23-05-2012 | 10:50
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje22-05-2012 | 11:41
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje22-05-2012 | 08:29
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje21-05-2012 | 11:10
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje21-05-2012 | 10:21
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje20-05-2012 | 11:27
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje20-05-2012 | 10:37
- seeke_2 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje19-05-2012 | 11:33
- Jumpertje73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Brand een kaarsje19-05-2012 | 11:30
Wie hier?
Er is niemand online!