Mijn moeder is op 30 juni 2009 overleden aan borstkanker.
Ze was pas 59 jaar oud. ik 21.
Mijn moeder had al 14 jaar een spierziekte en stukje bij beetje ging het slechter met haar. Een paar krukken, een looprekje, spalken, een rolstoel, een verpleegtehuis. Steeds ging ze iets verder achteruit. Alsof dit nog niet genoeg was kreeg ze borstkanker. Na een krachtige strijd overwon ze dit. Maar helaas werden er 2 jaar geleden uitzaaiingen gevonden in haar longen....en niet te genezen.
Dit laatste jaar dat we samen nog hadden, heeft ze intens genoten.
Ze was gelukkig! Mijn zus is op 11 september getrouwd en helaas heeft ze dit niet meer mogen meemaken. Mam is op een dinsdag overleden en zaterdag zou m'n zus haar de jurk laten zien. Het was erg moeilijk voor haar.
En nu is ze er niet meer.
Vreemdgenoeg kon ik snel de draad weer oppakken. Ik voelde weinig emotie.
Natuurlijk miste ik haar en had ik verdriet, maar in vergelijking met mijn zus had ik het niet zo zwaar. Hierdoor ben ik gaan twijfelen aan mezelf. Hoe kan het nou?? Ik zou toch verscheurd moeten zijn van verdriet? In boeken die ik leende in de bibliotheek met verhalen over dochters zonder moeder, stonden verhalen vol verdriet en gemis.
Maar dit kende ik niet.
Nu we bijna een jaar verder zijn ga ik haar steeds meer missen. Misschien dat het nu pas echt doordringt, Het is nu zo definitief. Niet meer even bellen over hoe het gaat, tips hoe ik dingen in huis moet doen, foto's laten zien van wat ik allemaal heb gemaakt, haar stem, haar geur, haar lach....het is er niet.
Soms voelt het fout van mezelf om zomaar door te gaan. Snap je hoe ik dat bedoel?
Ik moet momenten oproepen om me er even weer bewust van te zijn dat ze er niet is.
Ik moet het van mezelf soms voelen. Dan zet ik muziek op en pak haar foto om maar gewoon even te huilen. Maar dit zijn momenten.....het is niet constant.
Ik mis haar wel!, maar ik ben er niet 24 uur mee bezig. is dat raar?
hoe ervaren jullie dit?
