ik wens dat mama beter wordt.... - Borstkanker en gendraagsters - Flaironline

1. Geplaatst door feelwhatsreal | 30-09-2010, 13:35 | 673x gelezen | 0 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   een bijzondere confrontatie die ik heb gehad met mijn moeders ziekte...

   Onderweg naar onze ouders in het vakantiehuisje in Brabant namen zusje en ik de tijd voor een tussenstop die onze lekkere trek zou stillen. Zo’n bezoekje gaat altijd gepaard met welgeteld 3 minuten twijfel, beginnend bij het aansluiten in de rij. Vijf minuten later heb ik mijn buit binnen en maak plaats voor nieuwe besluitelozen. Twee stappen verder, richting uitgang valt al wachtend op mijn zusje mijn oog op een vrolijk bord. Een wensenbord voor de McDonalds kinderen die, blijkens de vele wensen die in het bord gestoken zijn, nogal veel te willen hebben.
    
    ‘Ik zou graag Megamindy willen zijn en over mijn huis kunnen vliegen’ en ‘Ik wens dat ik van papa en mama het nieuwe FIFA spel krijg.’ Glimlachend en al happend in mijn burger concludeer ik dat er niets veranderd is, dat kinderen dezelfde wensen hebben als die ik vroeger had. Verander Mega Mindy in een Troetelbeertje en het had ook mijn wens kunnen zijn. Genietend van de volgende hap en alle kinderlijk onschuldigheid scan ik kaart na kaart tot er één mijn aandacht trekt:
   In kinderlijk handschrift staat in bibberende letters ‘Ik wens dat mama beter wordt…’ op de kaart. Aangevuld met een duidelijk volwassener  ‘dat hoop ik ook.’
    
   In één klap ben ik terug in de keiharde realiteit en voel de paniek met een enorm tempo door mijn bloed stromen.
   Mijn moeder heeft kanker. Kánker verdomme! En niemand die weet of de operatie genoeg is geweest en of de kanker is uitgezaaid of niet, wat onze familie te wachten staat en wat de afloop zal zijn. Een pijnlijke, stekende brok bekruipt mijn keel en dwingt mijn hamburger plaats te maken. Tranen prikkelen in mijn ogen en in een waas zie ik zusje die zichtbaar gelukkig is dat ze haar buit binnenheeft, aan komen lopen. Zonder woorden scannen ook haar ogen naar de kaart. Dat ze de kaart vier keer achter elkaar leest zonder ook maar één keer te knipperen vertelt ook mij zonder woorden dat ze die kanker in haar gedachten heeft. Zij heeft haar burger nog niet eens aangeraakt, ze is echt diep geraakt. ‘‘Ik wens dat mama beter wordt….’’
    
   Ik wil weten wie het kindje is die de wens aan iedereen kenbaar heeft gemaakt hopend dat de heilige mensen van McDonalds de wens zouden vervullen. Ik wil weten hoe de volwassene die haar Happy Meal heeft betaald de tranen heeft weggeslikt en het kaartje voor haar heeft opgehangen, uit alle macht hetzelfde wensend. Ik wil dat het kindje wéét wat ze bij mij heeft losgemaakt en vooral, dat ik het ook wens. Voor haar, voor mij, voor zusje. Ik wil dat zij weet dat als haar mama niet beter wordt dat ook ík dat oneerlijk vind. Oneerlijk omdat zij dan slechts 9 jaar van haar heeft kunnen genieten en ik ‘al’ vijfentwintig.
   Ik hoop dat het meisje ooit te weten komt dat een ieder die vanuit de rij twee passen richting uitgang deed en zijn ogen over haar kaart liet gaan, met haar heeft meegewenst. En ik hoop dat ze het dan niet erg vindt dat ik in van haar wens ook mijn wens heb gemaakt.  
    
   Die van mij kwam uit, de kanker is weg. Het zwaard van Damocles is weer uit beeld en kanker beheerst niet meer ons dagelijks leven. Één ding laat me echter niet meer los en vervult zo nu en dan mijn gedachten. Het kaartje in de McDonalds. Zal ook die wens zijn uitgekomen? Zal het  prille leventje van het meisje niet meer dagelijks bestaan uit de angst dat mama pijn heeft of dat mama er straks niet meer is? Ik hoop het van harte, nee, dat wens ik voor haar…

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op blog