Het een na het ander... - Ben ik de enige? - Flaironline

1. Geplaatst door nanda1987 | 11-05-2009, 20:44 | 434x gelezen | 2 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 11 berichten

   ---

   Alsof het nooit meer ophoudt...

   Zo voelt het voor mij, alsof er nooit een einde aan komt. En dan ben ik pas 21!
   Het begon in oktober 2007 toen ik ernstig ziek bleek. In eerste instantie viel ik flauw en leek er weinig aan de hand. Maar bloedonderzoek wees uit dat er een en ander aan mij mankeerde. Ik was net een maand in dienst bij mijn werkgever en baalde stevig. Zeker toen ik de vraag kreeg of ik dit niet had zien aankomen. Natuurlijk niet, hier had ik niet op gerekend toen ik vol goede moed was begonnen!
   Na talloze onderrzoeken door een internist en een doorverwijzing naar een uroloog, kwam in december 2007 eindelijk de uitslag. Door een vernauwing in de urineleider, tussen nier en blaas, werden de afvalstoffen niet langer afgevoerd en bleven achter in de nieren. Hierdoor zijn mijn nieren ernstig beschadigd geraakt. Mijn nieren faalden en werkten nauwelijks, 1 van de 2 werkte zelfs helemaal niet meer. Mijn wereld stortte in, maar ik liet weinig merken, ik moest door om te overleven. 2 maanden later flauwgevallen en het had te laat kunnen zijn...
   Daar zit je dan, 20 jaar en een twijfelachtige toekomst. De uroloog wilde zsm opereren en dat gebeurde ook. In januari 2008 ging ik voor het eerst onder het mes, in mei voor de laatste keer. In de tussenliggende tijd had ik 4 ingrepen gehad. De vernauwingen bij mn nieren zijn weggehaald en ik was de eigenaresse van 8 littekentjes. Een doorn in mijn oog omdat ik altijd zo trots was op mijn strakke bruine buik!
   Het herstel ging moeizaam. Gelukkig was mijn werkgever heel flexibel. Ik kon zelf een rooster maken om op te starten. Van juni tot september heb ik erover gedaan om weer helemaal terug te komen. Maar ik was er, energieker, sterker en gezonder dan ooit! Het had zelfs als resultaat dat mijn jaarcontract werd verlengd met nog een extra jaar zodat ik mezelf alsnog kon bewijzen.
   Dit was mijn kans, er was me een vast contract beloofd als ik de eerste maanden gewoon mijn werk zou doen en zou laten zien wat ik waard was. Die kans zou ik met beide handen pakken! Ik deed mijn werk met enthausiasme en vol overgave. Ik nam diensten over van zieke collega's, stond ze bij waar ik kon, alles voor dat contract. Geen negatief geluid van mijn baas of collega's... tot twee maanden geleden!
   Of ik even bij mijn manager wilde komen. Ik was blij, had net de laatste controle gehad in het ziekenhuis en ik was 100% beter verklaard! Maar mijn manager had slecht nieuws, er moest waarschijnlijk bezuinigd gaan worden op personeel. Ze zou er de volgende dag overleg over hebben en niets was zeker, ook mijn baan niet. Ik moest er rekening mee houden dat ik naar een andere functie moest of misschien wel helemaal ontslag zou krijgen! Daar kon ik het mee doen, ze zou het zo snel mogelijk laten weten.
   Na 4 weken had ik nog geen reactie dus ging ik zelf verhaal halen, ik wilde weten waar ik aan toe was. De geruchten die binnen het bedrijf gingen waren niet mis! De volgende dag had ze tijd en hoe toevallig... ze wilde mij ook net spreken!
   Met lood in mijn schoenen ging ik de dag erna naar haar kantoor. Haar assistenten die daar zaten durfden me nauwelijks aan te kijken, ik wist genoeg! Tijdens het gesprek werd inderdaad duidelijk dat ik niet langer inzetbaar was, ik kon niet naar een andere functie, niet part-time gaan werken of wat dan ook, ik kreeg ontslag. Per eind augustus is het afgelopen!
   Mijn vriend was er voor me ondanks zijn eigen sores. Dat was mijn enige houvast nog, een goede relatie met mijn ouders, mijn lief en mijn vriendinnen. Verder was alles ineens onzeker! Tot ik vanmiddag mijn vriend op bezoek kreeg en hij me vertelde dat hij niet langer met mij verder wil. Zijn gevoelens zijn veranderd en hij vindt het niet fair om me aan het lijntje te houden.
   Of ik dit had zien aankomen? Een beetje wel ja, als ik zei dat ik van hem hield kreeg ik de laatste weken geen reactie behalve een glimlach. Niks ik hou ook van jou! Maar als je verliefd bent en van iemand houd wil je de waarheid niet altijd zien... Maar sinds vanmiddag is het voorbij, over en uit! Ik ben weer single, maar geen happy single. We hebben in goed overleg besloten om wel vrienden te blijven, we hebben nooit ruzie gehad en konden het echt heel goed vinden. Als er iets is kan hij gewoon bij me terecht en ik bij hem. Tijdens het gesprek hield ik me goed, het was zelfs nog even gezellig ook! Maar sinds hij hier de deur uitliep is het klaar met mijn kracht, ik ben ingestort!
   Ik voel alleen maar verdriet en pijn. Verdriet omdat ik alles kwijt lijk te raken dat me gelukkig maakt en pijn omdat ik hem mis, nu al! Ik heb hem een mail gestuurd om hem te bedanken voor alle mooie momenten die we gehad hebben en voor alles wat hij me geleerd heeft. Dat is voor nu even het laatste dat hij van mij hoort, ik wil rust en tijd om alles te verwerken. Alleen, met mijn ouders en met hulp van een psycholoog.
   Maar er is een vraag die al die tijd al aan me knaagt: Houdt dit ooit nog op??

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

2 reacties op blog

1. NaTannie schreef | 12-05-2009, 16:53

   ---

   

   • Profiel
   • 325 berichten

   ---

   Beste Nanda
   
   Ik ben je volgens mij bij een andere club ook al tegen gekomen, wat een verhaal joh!
   
   Niemand kan je natuurlijk antwoord geven op deze vraag, natuurlijk hoopt niemand dat er nog meer op je pad komt wat jou zoveel verdriet moet doen. En erg goed dat je er over kunt praten met je ouders en een psycholoog want dan kun je het gaan verwerken. Ik heb niet zoveel tegenslagen bij elkaar gehad, wel wat dingen maar die gebeuren allemaal met tussenposen en niet achter elkaar. Maar ik heb wel gemerkt dat je er sterker uit komt wanneer je het allemaal hebt verwerkt en dan ga je nog een hele goede tijd tegemoed.
   
   Alsje nog wat kwijt moet dan kom ik het hier lezen en zal ook reactie geven zodat je weet dat er naar je geluisterd wordt en niet in het luchtledige zit te schrijven.

   ---

   

   ---

2. love_stoned schreef | 12-05-2009, 17:08

   ---

   

   • Profiel
   • 593 berichten

   ---

   He...Je verhaal heeft me goed geraakt.
   Toen ik het las, dacht ik bij mezelf van Ik moet niet zeuren!!
   MAarja voor mij helpt het om gewoon me gedachten op te schrijven en
   even kwijt te kunnen aan iedereen die niet bevooroordeeld naar me kijken.
   Zoals hier dus!
   Mocht je nog meer blogs schrijven, zal ik het zeker volgen.
   Heb geen antwoorden, heb geen vragen....
   Alleen begrip, want ik weet ook dat alles soms vreselijk KLOTE kan zijn.
   
   Liefs, Lovestoned

   ---

   ---