- Ach1988 roept“"http://www.thesistools.com/web/?id=267140 Zouden jullie aub de enquête willen invullen? Het kost echt maar 2min van je tijd en jullie zouden mij zó enorm helpen! Super mega bedankt alvast!"” | 24-04-2012 | 17:42
- massielle52 roept“Ja, ik herken dit wel, maaar je hebt gelukkig nog wel een beetje tijd toch? Ik werd, nadat ik me er eigenlijk toch al bij neergelegd had, op mijn 38ste moeder, met vaste partner, en dat is wel zo fijn, toch?” | 01-03-2012 | 17:40
- Shiri7 roept“Ik herken het ! Ik ben nu 29, bijna 30 en heb altijd een kinderwens gehad, maar altijd zag ik dit als iets voor later. Heb hard aan mijn studie, hobbies, vrienden, carriere gewerkt,” | 27-10-2011 | 14:42
- marbes80 roept“Hoi Allemaal,
Ik ben een single vrouw met een vurige kinderwens.
Helaas heb ik mijn man nog niet gevonden en dus kan mijn kinderwens nog niet in vervulling gaan.
Bij tijd en wijle ben ik hier erg verdrietig over.
Herkend iemand dit? x” | 03-04-2011 | 10:59
Babywens
Club van meiden die rond september zwanger willen worden.
- Beheerder: Wensje
- Thema's en emoties: mamas kinderen, gelukkig
Met...
- 90 volgers
- 24 blogs
- 11 onderwerpen
- 2 foto's
Dit onderwerp heeft 17 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 22-02-2012 00:01. \t\t
Zooo niet het juiste moment...
- Ik lees hier vanalles over dames die zwanger willen worden en het ana het proberen zijn, maar mijn situatie ligt even helemaal anders..
Ik heb een vriend, woon thuis, ga weer beginnen met een opleiding.. en wat daar dus echt niet tussen past is een baby.. Maar ik kan nergens anders mee aan denken!
Ik voel me soms echt een psycho als ik weer eens opzoek ben naar babynamen, de hema in loop en het eerste waar mijn blik heen gaat zijn de baby kleertjes, als ik WEER eens droom dat ik zwanger ben of al een kind heb... en het verschrikkelijk want ik ben helemaal niet op het punt in mijn leven om aan een kind te beginnen!
Ik heb het er weleens met mijn vriend over als ik weer een baby-droom heb gehad en hij wil ook graag kinderen, maar geeft aan dat ik eerst mijn opleiding af moet gaan maken etc.
En narrtuurlijk heeft hij daar helemaal gelijk in en ik zit daar helemaal mee op 1 lijn.. maar toch,...
Ik krijg het idee van een kindje maar niet uit mijn hoofd..
Terwijl bijn biologische klok al lekker aan het tikken is vraag ik me af of ik de enige ben,,,?
Of zijn er meer vrouwen als ik die dezelfde gevoelens hebben..?
- Print deze pagina
17 reacties op blog
- hoiii Sizzlin,
ik weet prezies hoe je je voeld..
ik ben 18 jaar en woon sinds 4 dec bij me vriend omdat k ruzie had met mijn moeder en stiefvader en ik nergens anders kon wonen.
maar ook daarvoor al had ik een vrige kinderwens.
ik zit nu niet meer op school omdat ik mijn schoonouders moet betalen voor eten en sinds januari me verzekering enzo moet betalen dus moet ik werken.
maar ja met 100 euro pw word alles erg lastig.
helemaal met een kindje erbij.
maar mijn vriend en ik hebben wel besloten (nou eigenlijk ging het meer vanzelf tijden de sex) dat we het niet meer veilig doen.
ik ben gestopt met de pil even voor ik hier kwam wonen en condooms hebben we nog nooit gebruikt.
ook verdere anticonseptie middelen gebruiken we niet.
wij willen alles gewoon puur natuur en laten het komen.
als ik zwanger word prima.
zo neit dan komt het later wel.
alleen het probleem bij mij is nu dat ik 28 jan. voor laatste ongesteld ben geweest.
k ben al bij de dokter geweest en heb al meerdere testen gedaan, allemaal negatief.
nu heeft de dokter me doorgestuurd naar een gyn. maar daar kan ik 20 mei pas terecht.
vandaag ga ik weer mijn ha belle en zeg dat ik echt een afspraak eerder wil.
ik ben zo moe steeds en heb ook vaak buikpijn, ook ben k af en toe misselijk en doen mijn tepels pijn.
maar het gekke is dat ik binnen in mijn vagina een bult heb zitten en weet niet wat het is.
vooral daarom maak ik mij ongerust, straks word/ben ik onvruchtbaar of zoiets.
maar ja iniedergeval heb ik hetzelfde als jij, overal babykleertjes willen kijken, kijken voor namen, en leuke speeltjes, en wat het nog iets moeilijker maakt is dat mijn zus en stiefzus ook allebij zwanger zijn nu.
pffff ben zooo jaloersss..
maar goed iniedergeval wens ik je suc6 met hoe je het gaat doen. maar die beslissingen kan niemand anders voor jullie maken.
mensen kunnne alleen hun mening geven of het verstandig is of niet ;)
laat je niet te veel beinvloeden door andere maar leef je eigen leven.
groetjes wayra - heee
je bent echt niet de enige!!
eindelijk iemand die de zelfde gevoelens heeft als mij..
ik ben 19 en woon samen met mijn vriend.
we hebben allebei een heeeele grote kinderwens..
alleen ik heb ook het probleem met school.. ik ben onlangs wel gestopt met mijn opleiding en denk er nu over om komend jaar te gaan werken ipv een nieuwe opleiding..
ik weet wel dat het heel belangrijk is maar ik kan mijn gedachte echt nergens anders meer op focussen.. zit ook altijd naar babynamen, babykleertjes, kindirwagens, boxen etc te kijken... slik ook niet de pil meer maar foliumzuur...
graag zou ik met je/ jullie in contact komen als dat mogelijk is
xxxx - Hoi allemaal!
Nee, we zijn blijkbaar niet de enige.
Ik ben 21 en heb al 7 jaar dezelfde vriend. Ik woon al 5 jaar met hem samen. Toen ik 15 was werd ik per ongeluk zwanger van hem en werd door mn ouders gedwongen een abortus te laten plegen. Sindsdien heb ik al een sterke kinderwens, maar de laatste 2 jaar is het alleen maar erger. Het is niet zo dat ik babykleertjes kijk of zo, maar ik droom er de hele tijd over, voel erg vaak aan mn buik, hoop dat ik ondanks de prikpil toch zwanger word en bij het minste gewicht wat ik aankom doe ik een zwangerschapstest. Mn vriend wil ook graag een kind, we hopenn dat als het zover is we een meisje krijgen, maar mn situatie is er nu niet naar... Ik doe een studie, hij is pas geleden werkloos geworden en we wonen in een woning van 32 vierkante meter... niet ideaal dus!
Ik weet dat het er ooit wel van komt, maar ik kan echt niet wachten tot ik een klein wezentje in mn buikje voel trappelen!
Succes allemaal!
Groetjes - Aaaah ik ben zwanger! We zijn echt de gelukkiste mensen ter wereld!
Advies aan iedereen: je hart volgen!! - Gefeliciteerd Noalove!
Dit is zo herkenbaar.... ook ik heb al een hele tijd een vurige kinderwens. Mijn vorige vriend waar ik een relatie mee had wilde nog geen kinderen. En terwijl ik constant babynamen aan het bedenken was en allerlei dingen over baby's en zwangerschappen aan het bekijken was besloot hij om er een punt achter te zetten. Ik heb nu sinds 3 maanden een nieuwe vriend maar mijn babywens is nog steeds zo sterk alleen is dit wel het juiste moment.....
Ik ben op zoek naar werk, ga beginnen aan een 1 jarige opleiding, we wonen niet samen en zijn ook pas 3 maanden bij elkaar. In tegenstelling tot mijn ex wilt mijn vriend nu ook al wel beginnen aan kinderen aangezien hij 8 jaar ouder is dan mij (ik ben 24). Het is zo lastig want mijn hart wilt zo graag maar mijn hoofd zegt dat ik moet wachtenJe kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken - Bloempje,
Ik zou zeggen; doe zoals Noalove zegt, volg je hart!
Wil je aan het eind van je leven zeggen; had ik nou maar dit of had ik nou maar dat...
Bedenk je alleen wel goed of hij de man is met wie je echt kinderen wilt, en of hij een goede vader zou zijn, jullie op een lijn zitten etc...
Samenwonen is niet zo moeilijk, je hoofd zoekt alleen maar obstakels, terwijl je hart iets anders wilt!
Veel succes ermee!
Lilly - Hoi Lilly,
We zijn nog maar een korte tijd samen maar het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Hij is zeker de man die ik als vader van mijn kinderen wil. Het samenwonen is inderdaad niet zo'n obstakel want ik zou zo bij hem kunnen intrekken. Heb het vandaag weer met mijn vriend erover gehad en ik denk dat het misschien toch beter is om een jaartje te wachten. Dan ben ik hopelijk klaar met moijn opleiding, kan ik gaan werken en ondertussen op zoek naar een grotere woning. Alleen een jaar duurt zooooo lang (a)Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken - Even een korte reactie, kan het toch niet laten :P
Ik ben op mijn 20ste getrouwd, had daarvoor al een vurige kinderwens, maar heb besloten om mijn verstand te laten gelden en eerst mijn studie af te maken, ik zat met mijn trouwen pas net in mijn 2e jaar van de universiteit. Vorig jaar zomer gestopt met de pil nadat ik netjes was afgestudeerd en een goede baan had gevonden! In februari bleek ik eindelijk zwanger! Ik ben blij dat ik heb gewacht, we kunnen ons kindje nu een goede basis geven en we hebben de afgelopen jaren leuk kunnen sparen. Want bedenk wel dat een kind bakken met geld kost!!!
- Ik herken het gevoel ook wel.. Niet dat ik nu perse zwanger wil worden! Ik ben ook net weer begonnen aan een opleiding en mijn vriend (waarmee ik al jaren een relatie heb) ziet het liever NOG NIET gebeuren.. Toen er in mijn omgeving zwangerschappen kwamen ging ik ook babykleertjes kijken en denken, wat als?
Die gevoelens gaan ook weer over.. Het zit denk ik ook een beetje in je vrouw zijn haha.. Wil je geen kinderen dan denk ik dat dit gevoel dat juist verduidelijkt.. Voor andere geeft het juist bevestiging..
Maak je opleiding af maar als het op je pad komt, zal het zo moeten zijn! - Dit klinkt voor mij allemaal zo bekend. (en ik ben zo blij dat ik niet de enige ben)
Ik ben getrouwd, bijna een jaar, en ik heb echt een onbedwingbare kinderwens.
Terwijl dat in onze situatie nu gewoon niet logisch is, ik ben nog niet klaar met mijn opleiding en mijn man zit ook nog in een opleidingstraject. We wonen in een klein huis zonder verwarming en onze financiele situatie laat een kind krijgen op dit moment gewoon niet toe. Toch zijn mijn gevoelens zo sterk dat ik er dagen lang depressief van kan lopen. Ik weet best dat het niet kan, maar ik kan het niet tegenhouden dat ik me zo voel. Het feit dat ik elke avond een anti-conceptie pil moet nemen maakt me soms letterlijk misselijk. Er met mijn man over praten loopt meestal uit op een drama omdat hij me dan weer teleur moet stellen en ik niet durf te zeggen wat ik eigenlijk wil zeggen omdat ik geen druk op hem uit wil oefenen. Daarnaast is het ook nog eens een keer zo dat vanaf mijn huwelijk iedereen dingen tegen me zegt als "daar zou ik nog maar niet aan beginnen" of "daar heb je nog tijd genoeg voor"... goed bedoeld, maar oh zo pijnlijk!
En dan werk ik ook nog eens een keer met kinderen, handig is het niet die gevoelens. Maar goed, het zal er wel bij horen... vrouw zijn is soms zo ingewikkeld! - Hoi Linda,
Even een snelle tip over die pil en zo; Overleg met je huisarts dat je de prikpil wilt, dan hoef je maar 1 keer in de 3 maanden een prik te halen en word je in ieder geval niet elke avond ermee geconfronteerd. Dat helpt in ieder geval wel bij mij.
Groetjes,
Lilly 
Dit bericht is op verzoek van de gebruiker verwijderd door de redactie.- hallo
Ik ben 25 en heb een zoontje van 1 jaar ik ( heb) had ook zo'n kinderwens en ik had het idee qua geld ach dat komt wel goed maar geloof me wij zitten dan nog gemiddeld qua inkomen maar als je niet genoeg inkomen hebt zou ik echt even het verstand gebruiken. Want het is niet allemaal maar leuk een kindje er zitten ook minder leuke kanten aan, begrijp me niet verkeerd ik ben super blij met mijn mannetje maar ik heb het soms echt wel zwaar en nu mijn vriend door een ongeluk niet kan lopen en het allemaal op mij aankomt is het haast niet te doen. Ik snap je maar probeer het voor je uit te schuiven..
groetjes ManonJe kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken - Hallo..
Ben Nadine 22 jaar en ben 2 weken geleden bevallen van een prachtige dochter.. Nja het is ook belangrijk een opleiding te beginnen en ook af te maken maar het is ook wel te combineren hoor! Ik ben ook bezig met een opleiding en heb goede steun van mam en schoonmoeder. Mijn vriend en ik wonen wel samen en hij heeft wel een vaste baan dat scheelt. Maar mocht je droom zo groot zijn en ook werkelijkheid. En is je financiele plaatje ook in orde bedoel wat houdt je tegen dan?
LIefs - Hallo,
Ik las dit ook even, en wil jullie graag mijn verhaal vertellen;
Ik was 18 toen ik onverwacht zwanger raakte van mijn huidige vriend.Hier kwamen we achter toen ik al 19 weken zwanger was !!! Ik zou net beginnen aan het tweede jaar van mijn studie, en mijn vriend werkte net na zijn studie, en zat nog te wachten op zijn vaste contract. Mijn vriend was 21, en ik 18.
Het zou moeilijk worden, dat wisten we, maar we gingen ervoor! Van de hele zwangerschap heb ik weinig bewust meegemaakt, wat ik nu achteraf erg spijtig vind. Wij waren 7 maanden bijelkaar toen wij gingen samenwonen; mijn vriend had een huis gekocht. Helemaal super! Ik had het erg druk; ik moest 5 dagen naar school, was ineens zwanger voor mijn gevoel, was ineens huisvrouw, en... ik had het gewoon zo druk, ook emtioneel, dan ik van mijn zwangerschao weinig echt bewust beleefd heb. Zo heb ik er niet eens bij stilgestaan om een babykamertje aan te schaffen; wij hadden een familiewieg, en meer stond er niet in het kamertje. Waarom ??? Ik liep mezelf voorbij en heb er nooit aan gedacht gewoon, heel simpel.
Toen op 1 december 2006 is onze zoon geboren! Een prachtig gezond kereltje! En wat een liefde voelden wij... Ik was vast van plan mijn opleiding door te zetten, ook al betekende dat dat ik 5 dagen per week, dus fulltime!, aan de slag moest, en daarnaast thuis nog huiswerk maken, én huisvrouw zijn... Zo gemakkelijk was dat niet!!! Ik ben dus heel veel weggeweest, en als ik er nu op terugkijk, heb ik daar erge spijt van op zich...
Ik haalde mijn diploma, en heb daarna nog een verkorte opleiding er versnel achteraan gedaan, zodat ik MBO niveau 4 had. Ook daarvan heb ik mijn diploma gehaald. Ik ben supertrots op mezelf dat dat mij, ondanks alle hobbels en bobbels in de weg, toch gelukt is!
Kort nadat ik klaar was met mijn opleiding, ging ik aan het werk op mijn voormalige stage- adres. Tegen die tijd was ik zwanger van de tweede (en deze zwangerschap was wél de bedoeling). Toen een fusie op mijn werk in het vooruitzicht kwam, wist ik al dat ik niet kon blijven, Ik was ook maar aangenomen voor een project, dus zeer tijdelijk.
In november 2009 is toen onze tweede zoon geboren! Prachtig ! wat waren wij gelukkig.
Als ik er nu op terugkijk, en dan vooral naar mijn eerste zwangerschap, en die heftige tijd met mijn opleiding... Man!!! Wat ben ik blij en trots dat ik het gedaan heb, maar ik doe het voor geen goud weer !!!!!!!
Onze jongste zoon word nu bijna 2, en de oudste word bijna 5. Hele kereltjes alweer. Ik ben bewust thuisblijfmama geworden nadat #2 geboren is. Als ik het vergelijk; onze tweede zoon is veel relaxter nu, als onze oudste was; hij moest heen en weer gesleept van oppas naar oppas...
Maar er is ook veel verandert; toen wij net aan ons 'kinderavontuur' begonnen, waren we 18 en 21, en beiden nooit een cent gespaard. Gelukkig kon mijn vriend een huis kopen, dus dat scheelt. Nu heeft hij een héle goede baan, we hebben 2 auto's, hij heeft een eigen bedrijf ernaast, en we kunnen onze mannekes alles geven wat ze nodig hebben...
En kinderen zijn echt duur, écht duur. Zo moest ik vorige week om kinderschoenen voor beide mannekes. Ze hebben beide brede voeten en een hoge wreef, Geen scapino voor ons dus hoor...
Beide mannekes een paar nette kinderschoenen. Bedrag te betalen; 239,- Voor 2 paar schoenen he? Gelukkig kunnen we dat betalen!
Wat ik er eigenlijk mee bedoel; je red je heus! Dat hebben wij ook gedaan! Maar denk ook na, want dat heb ik ook gedaan, alleen achteraf pas natuurlijk, omdat onze 1e zwangerschap onverwacht was. Er zijn veel dingen die ik anders had willen doen achteraf... dus denk wel na... De tweede zwangerschap was voor mij veel relaxter, bewuster, zorgelozer!
In ieder geval; succes!
Liefs...
- Hallo allemaal,
ik lees hier allemaal geweldige dingen over mensen die kinderen hebben, en dat zorgt er voor mij alleen nog maar meer voor dat ik zelf ook ontzettend graag een kind wil. Ik heb nogal een apart verhaal achter de rug. In het kort: mijn ex dumpte me, liet me niet meer gewenst voelen in een groep mensen die ik eerder als mijn vrienden beschouwde en ik ben zonder dat mijn ouders het doorhadden ingestort. Thuis was er alleen maar ruzie (ik woonde toen nog bij mijn ouders) en ik besloot te vertrekken. Ondertussen ging ik gewoon nog elke dag naar school toe en ik probeerde alles nog bij te houden. Later bleek ik niet op mijn plek te zitten.
Ik ontmoette mijn huidige vriend en trok zo goed als meteen bij hem in. Hij vond het prima en we wonen nog steeds bij elkaar. Binnenkort hopen we een ander huisje te vinden (een studentenkamer is ECHT heel klein, maar we houden het nog vol). In de tussentijd hebben we het al vaker gehad over het krijgen van kinderen.
Mijn vriend en ik zijn het er allebei over eens dat ik eerst een studie gedaan moet hebben voordat ik zwanger kan worden. Ondanks dat kijk ik altijd stiekem helemaal vertederd naar baby's, kinderen die meelopen met hun ouders en baby- en kinderkleertjes. Ik schrik altijd weer even als ik mezelf erop betrap.
Ik droom ook vaak dat ik zwanger ben (gelukkig dat ik hier las dat ik niet de enige ben!) en dit vertel ik ook open aan mijn vriend. We hebben het er regelmatig over en we beseffen ons allebei dat het nu gewoon écht niet kan, hoe graag we het ook zouden willen.
Anderhalve maand geleden hadden we in een opwelling onbeschermde seks gehad en ik voelde me de dag erna heel raar. Eerder de vorige avond had mijn vriend al gezegd dat we een MAP zouden halen. Dat hebben we gedaan.
Een paar weken later moest ik ongesteld worden en het gebeurde maar niet. Ik rekende een week bij mijn normale tijd op, aangezien ik een MAP had geslikt. Ik vertrouwde het toch niet en vertelde het aan mijn vriend. We hebben meteen een test gehaald en het er de hele dag over gehad. Ondanks dat het niet echt helpt om ermee te wachten: ik nam de test pas aan het einde van de dag. Negatief, ik was niet zwanger. Toen ik met dat nieuws terugkwam, voelde ik me heel sip. Niet dat het geen goed nieuws was dat we nog even lekker met z'n tweeën zijn, maar meer dat het niet gelukt was. Het klinkt vast heel dubbel en ik hoop dat er mensen zijn die het snappen. Ik kan het gewoon niet anders uitleggen.
De laatste paar weken heb ik de hele tijd het gevoel dat ik zwanger ben, terwijl ik weet dat het niet zo is. Ik heb al een paar keer tests gehaald en ze zijn altijd allemaal negatief. Desondanks denk ik dat het gewoon een idee in mijn hoofd is. Ik wil gewoon heel graag zwanger worden.
Aan de ANDERE kant: ik wil ook HEEL graag studeren. De kunstacademie is niet niks en een kind erbij kan gewoon écht niet.
Onderhand ben ik alweer helemaal sip. Hebben mensen hier tips om ermee om te gaan?
groetjesWhen you have someone you love, you should let them have their dreams and be proud when you are part of it. - Hallo Dames.
Ik las jullie verhalen en wil ook graag mijn verhaal kwijt.
In de zomer 2011 kwam ik een man tegen .En ik was hals over de kop verliefd op die man.Zo verliefd dat hij binnen enkele weken na onze ontmoeting al bij mij sliep.
Binnen 3 maanden na onze ontmoeting dacht ik dat ik zwanger was,want ik had alle symptonen en ik was zo blij maar mijn vriend dacht er anders over.
Hij was opgelucht dat het loos alarm was.
Maar ik wil zo graag een baby van die man.Dat ik soms zomaar om niks begin te huilen en als ik buiten baby`s zie ik tranen voel branden.
Maar doordat hij bij zijn ex al twee kinderen heeft en zij heeft hem bedonderd.
Heb ik het gevoel dat ik daardoor word gestraft.
Hij mag die kinderen 1 keer in de week bezoeken en ik push hem ook wel om die kids te bezoeken want het zijn,zijn kinderen?ook.(ik twijfel toch wel omdat ze hem bedroog terwijl hij aan het werk was).Maar dat is mijn mening.
Ik ben blij dat hij zo gek op die 2 kinderen is,maar dat neemt mijn gevoelens niet weg dat ik graag een baby wil met die man en mijn klok tikt ook door.
Ik zit hier echt mee en ik weet niet aan wie ik het anders kwijt kan.
Heeft iemand tips hoe ik hier mee om kan gaan?
Alvast bedankt.
Groetjes.
Dit onderwerp heeft 17 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 22-02-2012 00:01. \t\t
Zooo niet het juiste moment...
Club Chat
Openbare berichten
- | 24-04-2012 | 17:42
- | 01-03-2012 | 17:40
- | 27-10-2011 | 14:42
- | 03-04-2011 | 10:59
Wie doet wat
- merel heeft gereageerd op een blog in Babywens21-05-2012 | 21:32
- Sandra_34 heeft een blog geschreven in Babywens16-05-2012 | 16:13
- priscilla89 heeft een forum onderwerp geplaatst in Babywens14-05-2012 | 18:23
- Leitje heeft gereageerd op een blog in Babywens10-05-2012 | 18:28
- AngeliqueS heeft gereageerd op een blog in Babywens01-05-2012 | 18:38
- Leitje heeft gereageerd op een blog in Babywens01-05-2012 | 17:53
- wensouders heeft een forum onderwerp geplaatst in Babywens01-05-2012 | 09:57
- sil74 heeft een forum onderwerp geplaatst in Babywens30-04-2012 | 16:23
- Janne80 heeft gereageerd op een blog in Babywens28-04-2012 | 10:01
- Ach1988 heeft een forum onderwerp geplaatst in Babywens24-04-2012 | 17:15
Wie hier?
Er is niemand online!