Hartewens: 3e Kindje! Maar man wil niet meer - Babywens - Flaironline

1. Geplaatst door puravida80 | 26-01-2012, 21:13 | 1375x gelezen | 11 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 37 berichten

   ---

   Ik heb twee zoontjes. De oudste is 5 en de jongste zit net op de kleuterschool. Al zeker 2,5 jaar verlang ik naar een 3e kindje.

   Mijn man vindt twee zoontjes prima. Alle argumenten, lekker uit de luiers, weer wat meer tijd samen e.d. wegen voor mij niet op tegen de wens voor een derde.
   Mijn man verwijt mij dat ik stiekem gewoon nog een meisje wil en dat ik hoop dat deze derde dus een meisje is. Hoewel dit me super lijkt weet ik dat een baby'tje , ongeacht welk geslacht, welkom is.
   We hebben er steeds vaker woorden over en mijn man wordt het echt een beetje zat. Ik probeer hem dan uit te leggen dat het niet zomaar iets is wat bij je opkomt en weer zomaar weggaat. Je besluit niet dat je van merk koffie wilt veranderen ofzo en daar krijg je onenigheid over. Nee, je wilt graag nog een mooi schepseltje om van te houden daar stap je niet zomaar overheen.Met de tijd zal het verdriet best slijten. Raar dat je al van iets kan gaan houden zonder dat het er is. Gewoon de gedachte is al genoeg om van te houden en doet verdriet om afscheid van te nemen...Dit kan een ander die dit niet ervaart niet begrijpen. Het is ook niet dat je niet van je gezin houdt, zielsveel zelfs en ik ben enorm dankbaar. Het staat er los van.

   Reageer op blog

   ---

   Iedereen neemt me zoals ik ben. Nu ik nog!!

   • Print deze pagina

   ---

11 reacties op blog

1. nadiene schreef | 29-01-2012, 20:53

   ---

   

   • Profiel
   • 132 berichten

   ---

   Lieve Puravida,
   
   Oooohhh meid... Wat herken ik veel in wat je schrijft !
   
   Ook ik heb twee zoontjes, van 5 en 2.3 jaar. Tijdens de zwangerschap van de tweede al, en vlak na de bevalling, hebben mijn vriend en ik gezegd dat het 'klaar' was zo. Maar niets was minder waar!
   
   Het begon bij mij vreselijk te kriebelen... En zodra ik het woord 'baby' uitsprak, viel mijn vriend al zowat flauw...! Man, wat heb ik het er moeilijk mee gehad. Ik maakte me, net zoals jou, enorme zorgen of dit gevoel wel zou slijten, of ik later spijt van zou hebben...
   
   Alles wat je zegt... Ik heb het ook beleefd, en gevoeld... Vooral als veel mensen (familie) begonnen te vragen of er ook ooit nog een 3e zou komen, begon ik bijna spontaan te huilen! Zo'n pijn!
   
   Ineens, toen ik voor mezelf had voorgenomen dat ik verder moest, omdat het er niet meer van zou komen, draaide mijn vriend compleet om!!! Let wel: daar zit een jaar tijd tussen hoor! Ineens kwam hij er mee aan, volledig uit zichzelf! Hij wou er voor gaan, zou het erg leuk vinden! Dit moest best even bezinken bij mij hoor... Ik had er geprobeerd afscheid van te nemen, en ineens... Ontplofte die kriebelbom weer...
   
   Zo nu ben ik inmiddels 10 weken zwanger van ons derde kindje...
   
   Mijn vriend dacht eerst ook dat ik 'gewoon een meisje wou'... Ja, dat lijkt me ook supertof! Daar zal ik niet omheen draaien, maar nog liever wou ik een baby!!!
   
   Nu ik dan ook echt zwanger ben; hEt maakt me helemaaaaaaal niks uit!!! Meisje is superleuk nog natuurlijk, maar ook een jongentje weer bij 'de ploeg' vind ik een erg leuk idee!!!
   
   Er is ook zeker veel begrip voor je gevoelens!!!
   
   Vaak zeg je nu; misschien draait hij bij, er is hoop...
   Dat ga ik niet zeggen, want dat weet je nooooooiiittt, maar pas goed op jezelf! Ik weet wat het met je doet!

   ---

   

   ---

2. puravida80 schreef | 29-01-2012, 21:51

   ---

   

   • Profiel
   • 37 berichten

   ---

   Hoi Nadiene, wat ontzettend fijn voor je dat hij uiteindelijk toch uit zichzelf nog een kindje wilde. Gefeliciteerd met je zwangerschap!
   Ik hoop dat het bij ons uiteindelijk ook hetzelfde zal gaan. Ik ben jong begonnen en ben nog jong genoeg om nog een keer moeder te worden. Vriendinnen om me heen beginnen aan de eerste of zijn zwanger van de tweede. Mijn beste vriendin is zwanger van een derde. Kortom een complete babyboom. Mijn man zegt dat dit hem juist bevestigd hoe fijn het is dat wij al die 'rompslomp' alweer achter de rug hebben, nou dan zitten we dus echt niet op één lijn. Ik zie die jonge jaartjes helemaal niet als rompslomp.
   Maar ja, hij mag ook zeggenschap hebben over zijn gezinsleven. Het is alleen jammer dat hier geen middenweg in te vinden is...
   
   Groetjes,
   wendy

   ---

   Iedereen neemt me zoals ik ben. Nu ik nog!!

   ---

3. nadiene schreef | 30-01-2012, 08:00

   ---

   

   • Profiel
   • 132 berichten

   ---

   Hey Goeiemorgen,
   
   Ja, dat vond ik ook. Er is geen middenweg! Vriendlief wou eerst ook echt niet, en het voelde alsof ik geen regisseur meer was van mijn eigen leven. Dit had ik altijd gewild, en door hem zou dat niet gaan gebeuren. Zoals ik het zeg, klinkt het misschien best een beetje crue, maar zo bedoel ik het niet.
   
   Gelukkig zou ik ook nog jaren kunnen wachten, en dat stelde me wel gerust... Alleen dat leeftijdsverschil dan he? Ik ben ook jong begonnen (18), ja dat was wel een beetje echt jong, maar het wat een complete verrassing, maar ook zeer welkom!
   
   Ik was overal de eerste mee: van mijn vriendinnen, van mijn zussen... Niemand was even ver als mij. De tweede kwam toen de eerste bijna 3 was. Nu ben ik 23, en ik zal 24 zijn als de derde geboren word...
   
   Vriendinnen van mij beginnen nu ook aan de eerste... Dan heb je toch weer even wat meer gemeen, en vind het wel erg leuk!
   
   Het deed het meeste pijn, vond ik, als een naast van ons zwanger was... Ook al was ik erg blij voor ze...
   
   Wens je veel kracht...
   
   Liefs

   ---

   

   ---

4. Tientje10 schreef | 12-03-2012, 13:21

   ---

   

   • Profiel
   • 285 berichten

   ---

   Hoi Pura,
   
   Ik weet niet of je nog op dit forum kijkt, maar ik zat in een soortgelijke situatie.
   
   Ik heb 2 dochters van 3,5 en 2,5 jaar (ze chelen 1 jaar en 3 dagen). De eerste 2 jaar van de jongste waren op zijn zachtst gezegd zwaar. Ze sliep heel slecht dus dat heeft invloed op je humeur, geduld en huwelijk. Nu zitten we in rustiger vaarwater gelukkig. De wens voor een derde is er bij mij ook al een tijd. Mijn man wil absoluut niet. En met exact dezelfde argumenten (terug in de tijd/luiers/voedingen/ inleveren van vrijheid financieel etc). Het gekke is dat ik al zijn angsten ook voel, maar daarnaast had ik het gevoel  "het is nog niet compleet", ik wil nog een keer zwanger zijn (de 2e ging zo snel dat ik niet bewust zwanger ben geweest).  Wij hebben een paar keer onbeschermd "geklust" en inmiddels ben ik bijna 12 weken zwanger van de derde. Mijn man kan het nog steeds niet accpeteren, en ik kan er niet echt blij mee zijn. Vraag me ook contstant af of dit wel "verstandig" is. Begrijp me goed, weghalen is geen optie en als ik denk aan zo'n klein hummelte geloog ik er ook wel in dat alles goedkomt hoor. Mijn man is erg lief, geeft mij gelukkig nergens de schuld van en doet nu veel in huishouden en met de meiden, omdat ik me nog erg beroerd voel onder invloed van de hormonen. Hij weet ook dat weghalen geen optie is, maar ziet er erg tegenop, nog steeds. Ik ben bang dat als zijn houding niet verandert, we nog een hele zware tijd gaan krijgen, want alles wordt dannatuurlijk een opgave.......
   De situatie is bij ons zoals ie is. En dit bedoel ik niet ondankbaar, want het is uiteindelijk wat ik zelf wilde....maar we zijn er nog niet.
   
   Misschien wil ik hiermee aangeven dat je er wel samen voor moet gaan.......
   
   Hoe dan ook hoop ik dat je man nog bijdraait en dat jij ook een derde kindje in je armen kan sluiten
   
   P.s. bij mij is de reden van een derde ook niet het andere geslacht hoor ;-)
   
   Sterkte!

   ---

   ---

5. puravida80 schreef | 19-03-2012, 20:51

   ---

   

   • Profiel
   • 37 berichten

   ---

   Hoi Nadiene en Tientje, wat leuk om reacties te krijgen op mijn blog. Het is zo fijn om te lezen dat er meer meiden zijn die met hetzelfde kampten. Dat weet je natuurlijk wel maar als iedereen om je heen óf in blijde verwachting is óf net een klein hummeltje heeft dan lijk je er zo alleen in te staan.
   
   Tientje, bedankt voor je advies in je mail. Je hebt helemaal gelijk dat je het wel allebei moet willen. Ik hoop dan ook dat je man nog bijdraait en straks helemaal geniet van je zwangerschap!! Het is zo zonde als je dit keer weer niet optimaal kunt genieten al zijn het nu andere redenen. Bedenk vooral dat dit, hoogst waarschijnlijk , de allerlaatste keer zal zijn.
   
   Ik merk dat het me alleen maar hoger gaat zitten. Mijn jongens doen het zo lekker op de kleuterschool en ze zijn ook over het algemeen makkelijk en rustig. Mijn man zegt juist, geniet daar lekker van. En voor mij geeft dat juist het gevoel dat dit goede voorwaarden zijn om nog zo'n klein hummeltje te laten komen.....
   
   Nadiene, bedankt voor je lieve wensen om kracht! Ik hoop dat het met jou en je zwangerschap ook allemaal goed gaat!! Al bijna halverwege...voel je de kleine al?
   
   liefs!!

   ---

   Iedereen neemt me zoals ik ben. Nu ik nog!!

   ---

6. Leitje schreef | 21-03-2012, 18:32

   ---

   

   • Profiel
   • 117 berichten

   ---

   Hallo!!
   
   Ik heb 2 jongens. De oudste is bijna 5 en de jongste is 18 maanden. Allebei de kinderen heb ik niet kado gehad. Het zwanger worden ging al niet vanzelf. Bij de 1e duurde het 13 maanden en van de 2e ben ik, na een HSG-onderzoek, na 16 maanden zwnager geraakt. Dus toen ik na de 2e na drie maanden gedeeltelijk stopte met borstvoeding had ik nooit kunnen vermoeden dat ik direct weer zwanger was!!! Wat was dat schrikken. Sowieso hadden we bedacht dat we klaar waren. We hadden 2 mooie zonen en waren gelukkig. Een week lnag konden we niet echt blij zijn. Er was ok een hoop ongeloof. Het was direct raak terwijl we bij de oudste 2 zo lang bezig waren. Na een week gingen we ons erop voorbereiden dat we er nog een kindje bij zouden krijgen. We waren al bezig om te kijken voor een tweeling wandelwagen. Want de 2e zou nog niet kunnen lopen als de derde zou komen. En een bedje moest er bij komen. 
   
   Na 7 weken zou ik een echo krijgen. Ik was namelijk nog steeds onder medische begeleiding. Ik zou ook in het ziekenhuis moeten bevallen omdat ik 2 keer een keizersnee had gehad. 
   
   Bij de echo bleek ik zwanger te zijn van een eeneiige tweeling!! Maar werd me gelijk verteld dat ik er ernstig rekening mee zou moeten houden dat ik ze allebei zou gaan verliezen. Heb het hartje van 1 zien kloppen de andere klopte niet. Na een week bleek dat ze allebei niet meer leefden. 
   
   Om een lang verhaal wat korter te maken. Ik heb na 10 weken zwangerschap een miskraam gehad.
   
   Nu ben ik een jaar verder maar de wens om toch nog een keer zwanger te wijn wel heel erg groot bij mij is. Voor mijn man hoeft dat niet zo nodig. Hij vindt 2 kinderen helemaal goed. Ze zijn gezond en je weet nooit hoe een volgende zwagerschap zal zijn en zal aflopen. Ik ben nu inmiddels 39 en dan is het risico toch wat groter. Maar aan de andere kant dat was ook al zo toen de 2e kwam.
   
   We zijn nu inmiddels al ruim een haf jaar echt bezig om weer zwanger te worden. Ik gebruik al geen anticonceptie meer sinds eind 2008. Maar nu nog zwanger worden.
   
   En dan hebben we een erg drukke tijd voor de boeg. We hebben ons huis verkocht, een ander huis  gekocht, we gaan naar een andere plaats, de oudste gaat naar een nieuwe school en we moeten veel klussen aan ons nieuwe huis.
   
   Tja en misschien als je er niet zo mee bezig bent, ben je ineens zomaar zwanger...
   
   Tuurlijk hoop ik na 2 jongens dat het, als ik zwanger zou worden, dat het een meisje zal zijn, maar nog veel belangrijker is het dat we een gezond kindje zouden krijgen.
   
   Groetjes!!! 

   ---

   Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

   ---

7. Tientje10 schreef | 21-03-2012, 20:02

   ---

   

   • Profiel
   • 285 berichten

   ---

   Pura, fijn dat je er wat aan hebt gehad. Mijn man is nog steeds niet enthousiast, maar ik ga er maar vanuit dat t goed komt. We hebben de 12 weken echo gehad en alles is goed, dus hij zal wel moeten.
   
   Hopelijk lukt het voor jou ook!
   
   Leitje, heb jij ook niet op ander forum geschreven? Was erg benieuwd hoe t was gegaan. Helaas niet goed dus, wat ontzettend klote!!! Ik hoop dat het geluk jullie toelacht en jehet  nog een keer mag meemaken !
   
   Lfs Tientje

   ---

   ---

8. geral73 schreef | 26-03-2012, 10:34

   ---

   

   • Profiel
   • 12 berichten

   ---

   Sneu hoor, ik ben mama van 5 zoontje en geloof me het is heus niet makkelijk altijd financieel en zo, maar toch heb ik steeds de wens gehad in nog een kindje. Dat is bij mij en mijn man nooit geen punt geweest omdat we altijd hetzelfde wilde. Ik hoop voor je dat hij bijdraait, ik zou er zelf niet tegen kunnen denk ik zo.

   ---

   Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

   ---

9. puravida80 schreef | 10-04-2012, 21:24

   ---

   

   • Profiel
   • 37 berichten

   ---

   Inmiddels zijn we nog niets opgeschoten behalve dat hij nog stelliger is in zijn koppigheid en ik het elke maand dat het voortduurt alleen maar moeilijker krijg.
   Ik denk steeds....als ik nu zwanger wordt is het leeftijdsverschil......enfin dat heeft totaal geen zin want je wordt niet zomaar zwanger.
   
   Wat een kwelling en hopeloosheid. En al die zwangere buikjes en kleine ukkies om me heen maken het echt niet beter!
   
   Leitje, ik hoop voor je dat het alsnog lukt!!
   Tientje, fijn dat alles goed was met de echo...!!
   
   Groetjes,
   Wendy

   ---

   Iedereen neemt me zoals ik ben. Nu ik nog!!

   ---

10. nadiene schreef | 17-04-2012, 21:04

    ---

    

    • Profiel
    • 132 berichten

    ---

    Hey dames,
    
    Hier gaat alles goed! Ik ben inmiddels 22 weken zwanger, en ik voel volop leven in mijn buik. Heel mooi weer. En... Onze twee jongens krijgen een zusje!
    
    Puravida; ik snap hoe je je voelt. Je voelt je waarschijnlijk 'opgesloten' tussen wat je voelt en je mogelijkheden. Begrijpt je man je wel een klein beetje? Hij hoeft het natuurlijk niet met je eens te zijn, maar hij kan je gevoelens wel begrijpen. Ik heb avonden op de bank gezeten, uit te leggen hoe ik me voelde. Ik wist dat het niks veranderde, maar wou het tpch kwijt, en dat hij wist wat zijn keuze voor mij inhield.
    
    Achteraf, heeft het wel geholpen...
    
    Sterkte allemaal!

    ---

    

    ---

11. Leitje schreef | 19-04-2012, 13:26

    ---

    

    • Profiel
    • 117 berichten

    ---

    Hallo allemaal,
    
    @Tientje: Ik schrijf idd ook op een ander forum.
    Na mijn miskraam had ik steeds meer het gevoel dat het nog niet klaar is. Ik wil heel graag nog een baby. We zijn inmiddels alweer een jaar bezig en afgelopen maandag ben ik naar de gyn. geweest. Nu wordt de groei van het eitje in de gaten gehouden. Woesdag was het nog steeds 14 mm en nu moet ik morgen weer terug. Het is wel een heel gedoe. Want de oudste gaat normaal gesproken naar school en de jongste moet mee. Nu is de oudste morgen vrij en de komende 2 weken dus ik ben benieuwd hoe het gaat als hij mee gaat. Oppas is geen oplossing. Je kan niet aan de gang blijven om oppas te regelen. Zeker niet als je telkens een draai moet geven aan je verhaal.
    
    Behalve mijn man en een hele goede vriendin weet niemand dat we voor een derde gaan. Mijn vriendin reageerde echt heel positief. Ze vindt het heel leuk voor ons. Ze heeft zelf al 2 kinderen en voor haar is het klaar.
    
    @nadiene: volgens mij ben ik jou ook eerder tegengekomen op een forum. Je bent alweer over de helft zie ik. Wat leuk!! En je krijgt een dochter!!! Wat heerlijk.
    
    Groetjes!!!

    ---

    Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken

    ---