Soms zou je willen dat je geen John Frieda Go Blonder gebruikte...
Ongeduldig en bij gebrek aan een schaar, peuter ik met een pen het pakketje, met daarin mijn nieuwste gadget, open. Na het bubbeltjesplastic te hebben weerstaan glanst vanuit de kartonnen duisternis mijn nieuwe iPod mij tegemoet. Het plastic doosje er om heen geeft hem net dat beetje extra waardoor ik hem toch niet meteen uitpak, maar hem veilig wegstop, diep in mijn tas. Vanavond gaan we spelen.
Alleen… Werken is nu wel het laatste wat ik wil. Diep vanuit mijn sporttas hoor ik de echo's van mijn roepende iPod: Pak mij uit! Zet mij aan! Laad mij op!
Hem opladen is nog niet zo'n slecht idee, want een opgeladen iPod betekend vanavond al mijn hele cd collectie erop gooien!
Voorzichtig trek ik aan het plastic doosje. Er gebeurt niets. Ik wrik wat van links naar rechts met deksel. Nog steeds niets. Ik peuter, ik piel, ik trek, ik duw.
Het doosje blijft dicht. Claustrofobisch kijkt mijn iPod mij aan. Voorzichtig kijk ik om, de afdeling op, of iemand mijn gestuntel door heeft.
De paar mannen die hier zitten hebben godzijdank niets door en dat wil ik ook graag zo houden.
Dit vraagt om zwijgzame hulplijnen! Via de chat vraag ik Collega M. (mede iPod eigenaresse) om raad. Als zij hem open heeft gekregen, dan ik ook!
Of ik de doorzichtige sticker aan de zijkant er wel heb afgehaald.
Even voel ik mij heel dom, inspecteer het doosje, draai het alle kanten op en chat dan terug dat er écht geen stickers op zitten.
Met koeienletters verschijnt: DOORZICHTIGE sticker…
En terwijl ik de stickers eraf trek met het schaamrood op mijn kaken springt het doosje spontaan open. Hoera!
Voorzichtig pak ik de iPod uit de verpakk...? Voorzichtig wrik ik de iPod... Ik duw, ik wrik, ik trek maar de iPod geeft niet mee. Met een diepe zucht stop ik hem weer in mijn sporttas. Op mijn scherm meld Collega M. nog even "heb je de kleine letters niet gelezen? Verpakking is alleen toegestaan voor vrouwen die niet van nature blond zijn". Dat verklaart het, iBlond…very Blond…
