Zwanger worden na een miskraam... - Zwanger worden na miskraam - Flaironline

1. Geplaatst door fieps | 09-08-2009, 16:22 | 224875x gelezen | 4902 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 239 berichten

   ---

   Ik was 9 weken zwanger, maar helaas is het na 6 weken misgegaan, zo bleek op de laatste echo. Met medicijnen is het opgewekt en komende week moet ik op controle of alles 'schoon' is. En dan? Dan maar weer met frisse moed verder. Zijn er anderen die in hetzelfde schuitje zitten?

   Reageer op onderwerp

   ---

   

   • Print deze pagina

   ---

4902 reacties op onderwerp

Pagina's:

Vorige 1 2 3 4 5 …195 196 197 Laatste Volgende

1. leintje1976 schreef | 16-09-2009, 07:30

   ---

   

   • Profiel
   • 19 berichten

   ---

   Hoi meiden,
   
   Ik ben dus gisteren naar de gyn geweest, gelukkig een arts die ik al eerder ontmoet heb. Gelukkig is zij wel tactisch en heel begripvol.
   Goed nieuws: mijn cyste is geslonken van 3 cm. naar 1 cm. Zij zei dat dat ook niet zo groot is, maar ja, zo ding kan ook groeien ipv krimpen. Wel heeft ze een vleesboom(pje) gevonden, echt heel klein. Ook niets om me zorgen om te maken.
   Ik heb gisteren nog een ovulatietest gedaan en ben op dit moment volop in mijn vruchtbare periode.
   Spannend.....
   Fieps: ik heb het nog ff nagevraagd aan de gyn wanneer een vrouw voor het eerst ongesteld kan worden na een miskraam. Dat is volgens haar niet te bepalen, de ene vrouw wordt na twee weken ongesteld, de ander precies vier weken daarna, maar het kan ook gerust acht weken na de miskraam zijn. Sterkte joh.
   Wanneer je weer ongesteld wordt gaan we het "vieren" op dit forum.
   
   Liefs, Marjolein.

   ---

   ---

2. angelique79 schreef | 16-09-2009, 13:12

   ---

   

   • Profiel
   • 515 berichten

   ---

   Hoi Marjolein,
   
   Dat klinkt allemaal wel spannend. Moet je nu nog onder behandeling blijven bij de gyn? Ik begrijp dat je wel gewoon kunt en mag gaan proberen. Spannend. Ik duim in ieder geval voor je!
   Trouwens ook lief dat jij even aan de gyn hebt gevraagd hoe het zit met ongesteld worden. Dat zal Fieps vast fijn vinden.
   
   Groeten, Angelique

   ---

   

   ---

3. leintje1976 schreef | 16-09-2009, 16:24

   ---

   

   • Profiel
   • 19 berichten

   ---

   Hoi meiden,
   
   Bedankt voor je laatste reactie Angelique. Spannend is het zeker en ben helemaal vrolijk en in mijn nopjes...., wie weet....
   Gelukkig hoef ik niet meer onder behandeling bij de gyn. Als ik bloedverlies krijg of schreeuwende buikpijn, moet ik weer aan de bel trekken.
   Tja het is wat he, als je cyclus zo laat op gang komt. Heel je hormoonhuishouding is naar de knoppe....en als je graag een kindje wil net als ons dames...., dan zit je wel te wachten op je eerste ongesteldheid.
   Ik hoop dat het met ons allemaal snel goedkomt. Bij Cascada is het ook allemaal goedgekomen.

   ---

   ---

4. fieps schreef | 16-09-2009, 20:22

   ---

   

   • Profiel
   • 239 berichten

   ---

   Bedankt voor het navragen Leintje! Ik heb het gisteren aan een bevriend gyn gevraagd en volgens diegene moet het met 6 weken toch echt wel 'onmeetbaar' zijn voor een thuistest. Ben benieuwd wat dat ding morgen weer aangeeft
   
   Ik had tijdens mijn zwangerschap ook een cyste, maar deze is verdwenen na mijn miskraam. Ik hoop dat dat bij jou ook gebeurt!! En spannend hoor, deze periode...ik kan me voorstellen dat je alleen al blij wordt van het feit dat alles weer 'werkt'. Succes met eeh...het klussen

   ---

   

   ---

5. toetie schreef | 16-09-2009, 22:30

   ---

   

   • Profiel
   • 18 berichten

   ---

   hallo,
   ik ben toetie en zal me gauw even komen voorstellen
   ik ben blij dat ik deze site heb gevonden om zo mijn ervaring te delen en te bespreken maar ik ga nu lekker naar me bedje ik heb namelijk eergisteren een miskraam gekregen na bijna 6 weken
   morgen kom ik weer terug
   liefs toetie

   ---

   ---

6. toetie schreef | 17-09-2009, 06:35

   ---

   

   • Profiel
   • 18 berichten

   ---

   daar ben ik weer
   na een menstruatie was ik al snel zwanger voelde me anders als anders ik heb namelijk al 2 gezonde kinderen joey van bijna 9 en romano van 6
   ik zei al tegen mijn man voel me zo anders was al bang dat het fout zou gaan
   ik een test doen en die gaf een licht streepje ik naar de huisarts en die deed ook een test op mijn aandringen wilde het gewoon van haar bevestigd hebben en die vertelde mij nou deze test is negatief had weer een licht en donker streepje en ik dacht ben ik nou gek
   om het zeker te weten stuurde ze me naar het ziekenhuis om bloed te prikken
   ik midden in de nacht nog een test gedaan omdat je urine dan beter geconcentreerd zou zijn en weer 2 streepje een lichte en een donkere
   ik kon natuurlijk niet meer slapen en belde meteen naar de huisarts voor de uitslag en ik was hartstikke zwanger
   was zo blij maar tegelijk had ik zoiets van voel me zo anders het voelde eigenlijk al niet goed alles wat ik zag dacht nee niet kopen en deed dat ook niet op een mutsje en nog iets na
   ik bleef er maar naar kijken zo van ik moet het beseffen kon het gewoon niet geloven
   maandag avond was ik op een verjaardag geweest en voelde me de hele dag al niet goed ik kon niet eten was heel erg geirriteerd op alles
   bij thuiskomst ik rennen naar de wc en daar was het al begonnen ik bloede wij naar het ziekenhuis en die konden ook niks doen omdat ik te kort zwanger zou zijn de huisarts liet mij ook geen echo maken
   ik vidn dat ik toch recht hebt om te weten wat er zich in mijn lichaam afspeelt
   gisteren weer de huisarts gebeld en die belde net op het moment dat ik de kinderen was halen en vertelde ze me op het antwoordapparaat nu wacht ik wel weer tot jij belt het is eigenlijk te gek voor woorden dat ze je zo laten zitten
   ik heb natuurlijk na dit een andere huisarts gevraagd want ik was al niet tevreden en dus dacht ik gisteren weet je wat heb nog een test liggen ga die gewoon doen en de test was negatief dus ik ben niet meer zwanger
   vind het jammer zou deze week 6 weken zijn maar ben wel heel realistisch liever nu dan dat ik veel verder zou zijn
   het vloeien is bijna afgelopen en ga er weer met volle moed tegenaan
   sommige mensen zeggen waarom ben je zo koud
   ja wat moet ik dan me gezinnetje draait gewoon door en ik vind het wel jammer maar ga er niet bij de pakken neer zitten
   ik heb zoeiets van weg is weg
   ik voelde me ook meteen weer beter en had meteen weer honger het was gewoon niet goed helaas
   ik vidn het wel fijn om er bij jullie over te praten je ervaringen te delen
   want ik blijf positief het komt altijd weer goed ook al word ik 37 heb nog even tijd en natuurlijk ben ik blij als het straks wel goed zit heb gelezen dat je zo weer zwanger kan zijn en daar gaan we voor
   vind het fijn me verhaal te mogen vertellen en ik hou jullie op de hoogte
   liefs toetie

   ---

   ---

7. moencash schreef | 17-09-2009, 14:33

   ---

   

   • Profiel
   • 506 berichten

   ---

   hai meiden
   
   ook wij zitten in hetzelfde schuitje men vriend en ik
   ik ben er 22 juni achter gekomen dat ik zwanger was helemaal dolgelukkig natuurlijk.
   maar na 9 weken heb ik een echo gehad omdat ik het gevoel had dat het niet goed zat. nu werd er voor ons ook een leeg vruchtzakje op het beeldscherm zichtbaar vreselijk wat een hel dan nu ook nog met momenten
   bij mij is het ook niet zelf afgekomen en ik ben dan ook gecurreteerd op 12 augustus nu 5 weken later ben ik ongesteld alleen ben het nu 2 dagen geweest en nu is het weer klaar maar ja.
   wij gaan ook de ovulatie testen weer voor de dag halen want we hopen dat we snel weer mogen zeggen dat het gelukt is. en dat ga ik voor iedereen hopen hier natuurlijk wat fijn zeg voor cascada dat het al gelukt is !!! super!! nou ik ben blij dat ik dit onderwerp heb gevonden om hier over te kunnen praten met mensen die in het zelfde schuitje zitten
   
   liefs moencash

   ---

   mk 22-07-09 curretatie 12-08-09 1e keer ongi na 35 dagen. cyclus: 31 - 28 - 29- 34 - 30-zwanger!!!

   ---

8. leintje1976 schreef | 17-09-2009, 17:48

   ---

   

   • Profiel
   • 19 berichten

   ---

   Hoi meiden,
   
   Toetie en Moencash, "welkom" op dit forum en sterkte !
   
   Gr. Marjolein.

   ---

   ---

9. An81 schreef | 17-09-2009, 20:54

   ---

   • Profiel
   • 88 berichten

   ---

   Hallo meiden,
   
   Via Google kwam ik op dit forum. Ik heb net dit topic vanaf het begin gelezen en herken zoveel in jullie verhalen.
   
   Ik ben Annelie, 28 jaar en kwam en eind juli bleek ik zwanger. Helemaal verbaasd dat het al snel was gelukt (eind mei met de pil gestopt, 1 cyclus afgewacht en in de eerste ronde raak) en eigenlijk vanaf dag 1 al best bezorgd of het wel goed zou gaan. Helaas ging het dus niet goed en na aandringen bij de verloskundige kreeg ik 31 augustus een echo. Daarop was slechts een klein leeg vruchtzakje op te zien, terwijl ik 9 weken zwanger dacht te zijn. Een missed abortion dus. Gelijk de dag erop heb ik een curettage gehad, want de boel afwachten zag ik echt niet zitten; ik liep immers al weken rond met een levenloze zwangerschap.
   
   Nu ruim 2 weken na de curettage zit ik echt de dagen uit te zitten, wachtend op een menstruatie. Ik kan alleen maar hopen dat dat niet zo lang duurt als bij jou, Fieps! Lijkt me echt een enorme test voor je geduld.
   
   Ik ben nog veel met mijn miskraam bezig; zie overal zwangere vrouwen! Vandaag ging er nog weer 1 stralend tegenover me zitten in de trein op weg naar mijn werk. Das dan wel weer slikken op een bepaalde manier. Een zwangere schoonzus zoals bij jou, Cascada (jij was het toch?) zou ik waarschijnlijk helemaal niet trekken!
   
   Hopelijk kunnen we elkaar hier wat steunen. Ik heb zelfs gelachen in dit topic, over de navelindicator en het ontzwangeren van een vetrichel! Jullie lijken me leuke, intelligente meiden die zich goed kunnen uitdrukken op papier en dat vind ik heel prettig. Want op veel fora voel ik me echt niet zo thuis!

   ---

   

   ---

10. toetie schreef | 17-09-2009, 21:57

    ---

    

    • Profiel
    • 18 berichten

    ---

    dank je wel marjolein hallo meiden
    ik heb vandaag voor het eerst zoiets van wat deed ik er luchtig over maar vandaag heb ik zoiets van het is toch eigenlijk allemaal niet niks vandaar dat ik het zo fijn vind jullie gevonden te hebben want voor mij is het net 3 dagen geleden dat het bij mij begon en alle verhalen die ik hier lees komen overeen het was al niet zo een fijne tijd
    eerst liep ik al 5 maanden met problemen met me voet vervolgens tot me knie in het gips toen de griep erover heen die nog steeds niet over is toen zwanger en was zo blij en nu een miskraam het is allemaal een beetje teveel en wat ik helemaal slecht vind
    ik krijg maar geen echo dus ja dat vind ik niet netjes van de huisarts
    ik ben blij als ik weer kan klussen want zou het ook erg fijn vinden als het wel lukt
    ik was dus ook na 1 menstuatie al zwanger ook heel snel
    maar ik wil ook graag me vruchbare dagen goed benutten omdat ik alweer bijna 37 ben ik lees dan ook he meiden bij jullie dat je dus na een miskraam heel erg vruchbaar bent
    nou ik ga me best doen
    en ik zal het zeker laten weten
    em wens iedereen heel veel sterkte toe en geluk met het klussen
    liefs toetie

    ---

    ---

11. moencash schreef | 18-09-2009, 08:30

    ---

    

    • Profiel
    • 506 berichten

    ---

    An81 schreef op 17 september 2009 @ 20:54

    ---

    mk 22-07-09 curretatie 12-08-09 1e keer ongi na 35 dagen. cyclus: 31 - 28 - 29- 34 - 30-zwanger!!!

    ---

12. leintje1976 schreef | 18-09-2009, 08:55

    ---

    

    • Profiel
    • 19 berichten

    ---

    Hoi meiden,
    
    Het is me wat he Toetie, als je wat hebt, dan komt ook alles tegelijk.
    Annelie, jij ook sterkte toegewenst, dat je afscheid heb moeten nemen van je zwangerschap.
    
    Ik heb eigenlijk nooit echt mijn verhaal gedaan op dit forum van mijn miskraam, hier bij deze:
    Wat was ik blij dat ik zwanger was, eindelijk. Was in oktober 2008 gestopt met de pil en ik wist wel dat het zou kunnen dat je een jaar moet gaan ontpillen, maar iedere maand weer een teleurstelling dat het niet gelukt was. Volgende keer beter, dacht ik.
    Ik studeer ook nog en twee studiegenootjes van me, waren allebei tegelijk zwanger en vertelde na zes weken dat ze zwanger waren. Natuurlijk was ik hartstikke blij voor ze. Drie maanden later werd ik zwanger. Toen ik een maand zwanger was, belde mijn zwager mij op, dat mijn aangetrouwde schoonzus voor de tweede keer een kind verwacht en ze was een maand verder dan ik.
    Nou heb ik met mijn schoonfamilie niet zo'n hele close band hoor, maar ik was wel heel gelukkig. Zij zwanger en ik ook zwanger en mijn kind zou een maand later geboren zijn dan die van haar. Ik zag het al helemaal voor me, onze kinderen later samen in het zwembadje, zandbak, samen lezen, samen spelen, samen naar de kinderboerderij, samen naar de speeltuin, noem maar op.
    Maar had helaas niet zo mogen zijn.
    17 Juni 2009 heb ik mijn miskraam op laten wekken met medicijnen. Ik was toen 9 wkn zwanger.
    Twee of misschien drie weken daarvoor begon ik bruin bloed te verliezen en kreeg ik ook steken in mijn onderbuik. Google is mijn vriend, dus ik meteen opzoeken, wat dat zou kunnen zijn. De steken zou kunnen zijn dat je baarmoeder aan het groeien is en het bruine bloed dat je oud bloed aan het verliezen bent. Phoe, ik was helemaal blij en opgelucht. Totdat ik rood bloed begon te verliezen.....
    Ik belde de huisarts en vertelde mijn verhaal, aan de assistente. Die verwees mij door naar de verloskundige en een dag later kreeg ik een echo. Een leeg vruchtzakje....., maar zij wilde niet meteen zeggen of dit een miskraam zou kunnen zijn of niet. De verloskundige had voor mij gehoopt dat ik misgerekend had en dat de zwangerschap misschien wel jonger zou kunnen zijn dan ik dacht. Ik moest volgende week maar terug komen zei ze. Een rotweek ging ik tegemoet en ik hield het niet meer. Donderdag toch maar contact opgenomen met de huisarts, omdat ik zijn mening wilde horen. Een dag later werd ik door hem onderzocht. Ook hij kon me helaas niets zeggen, omdat er bloed voor de baarmoedermond was. Hou er maar rekening mee, dat dit een miskraam gaat worden, maar met zekerheid zeggen durf ik niet, vertelde de huisarts mij. Wel ging de huisarts voor mij een afspraak maken met de gynacologe om te kijken of mijn zwangerschap nog intact was of niet. Woensdag kon ik terecht in het ziekenhuis bij de gynacologe. Maar zo lang kon ik niet wachten en ging de dinsdag toen ik voor de tweede keer een afspraak had met de verloskundige er toch maar weer naar toe.
    Dat zag er niet goed uit. Mijn vruchtzakje was gekrompen en het was zeker dat ik een miskraam had gehad. Ik was helemaal alleen naar de verloskundige geweest op de fiets en ging naar huis fietsen, jankend. Bijna thuis gekomen had ik door al die emoties gekost op het fietspad. Wat ellendig voelde ik me. Een dag later ging ik naar het ziekenhuis, begeleid door mijn schoonmoeder, mijn vriend kon niet met me mee, want die had besprekingen op het werk.
    Ondertussen was het me wel duidelijk, dat dit geen goede zwangerschap was en de gynacologe bevestigde het nog maar een keer en er moest een behandelplan opgesteld worden.
    Ik had de keuze uit: op een natuurlijke manier een miskraam krijgen, opwekken met medicijnen of een curretage. Voor de medicijnen heb ik gekozen. Ik vond een curretage zo drastisch en was bang dat dat mijn baarmoeder ging beschadigen en op een natuurlijke manier...., hoe lang moest ik dan nog wachten........
    Thuis aangekomen, liet ik mijn schoonmoeder lekker lezen in de tuin en heb ik mijn fiets gepakt en ben nog even naar de markt geweest om me te ontladen. Daarna hup naar de apotheek, wat gegeten thuis en daarna die pillen ingebracht. Ik kon een beetje buikpijn krijgen een beetje bloedverlies, zoals een ongesteldheid. Hmmmm, na een half uur voelde ik nog niets, een uur later niet......Tja, je hoefde geen pijn te krijgen, het kon, en ik was een van die vrouwen die nergens last van had. Mooi dacht ik, ik pak een romannetje en ga lekker in de tuin een boekje lezen. Totdat.......weer een uur later......., ik ga even naar bed zij ik tegen mijn schoonmoeder, ik krijg een beetje buikpijn en kom straks weer terug.
    Toen begon het, de weeen, het was echt een mini-bevalling. Het deed PIJN ! PIJN! PIJN! Ik had twee uur lang last van weeen en veel bloedverlies, heel veel bloedverlies....., als ik dit had geweten, had ik een kraam matras gekocht. Wat had ik afgezien. Mijn vriend die ondertussen thuis was gekomen, liep in de weer met washandjes, een hete pittenzak.............Toen mijn schoonmoeder door mijn schoonvader werd opgehaald, was het een half uur later voorbij.......
    Ik heb pijn gehad, veel pijn gehad en ik heb er niets voor terug gekregen, dat was het einde van mijn zwangerschap.
    Precies een maand na mijn miskraam ben ik weer ongesteld geworden, mij werd wel verteld dat je beter een cyclus af kan wachten, totdat je weer kan klussen, maar ik wilde gewoon weer zwanger worden en klusde erop los. Kort daarna dacht ik ook echt weer zwanger te zijn, ik was tijdens onze vakantie moe, misselijk en noem maar op. Mijn menstruatie bleef uit...., maar na 31 dagen na mijn eerste menstruatie werd ik toch weer ongesteld. Eerst bruin bloed en twee dagen daarna rood bloed.
    En ik was wat verloren dacht ik, het leek zoveel op een vruchtje en had het bewaard in een medicijndoosje. Ik heb weer een miskraam gekregen dacht ik. Na mijn vakantie ging ik naar de verloskundige om het "vruchtje" waarvan ik dacht dat het een vruchtje was, om het te laten zien.
    Het leek er echt op dat het een kopje had, een staartje en armpjes........
    Ze heeft het uit het medicijndoosje gehaald en bekeken. Maar dit is geen menselijk weefsel zij ze tegen mij. Dit is een papiertje.......Ahum, ahum, ahum....., maar ik hoefde me absoluut niet te schamen zij de verloskundige, dit gebeurt weleens vaker bij vrouwen die een miskraam hebben gehad zij ze. Je voelt van alles en je denkt van alles..... Ik was wel heel blij dat ik niet zwanger was en al helemaal dat ik niet weer een miskraam heb gekregen. Dus dat ging ik wel vieren bij de MC Donalds.
    Een maand later kreeg ik mijn derde cyclus......, voelde me KUT en verdrietig. Nog steeds niet zwanger en alles om mij heen is zwanger. Ik woon in een nieuwbouwwijk en zie niets anders dan kinderwagens, kleine kinderen die met elkaar spelen, roze en blauwe slingers en dan is mijn schoonzus ook nog eens zwanger en een vriendin van mij, die helaas ook drie keer een miskraam heeft gekregen. Dus ik ben onwijs blij voor haar.
    Mijn derde vruchtbare dagen begon te komen, maar kon niet klussen omdat mijn vriend naar Lowlands ging met een paar vrienden van hem. Dat jaarlijkse uitje gun ik hem onwijs, maar was wel verdrietig, weer een maand dat het niet zou lukken.
    Ik was bij mijn moeder en we gingen op visite bij een tante bij mij. Van hun heb ik dit weekend veel steun gehad. Ook mijn neef kwam met zijn vrouw en kind en bij hun kon ik ook mijn verhaal kwijt en vonden het ook heel erg voor mij, vooral omdat het mijn eerste zwangerschap was. Ze waren zich kapot geschrokken toen ze het een aantal maanden daarvoor gehoord hadden. Ik vertelde hun ook dat ik in mijn vruchtbare dagen zat en dat....... Ze hadden het echt met me te doen.
    De vrouw van mijn neef durfde bijna niet te zeggen dat ze nu bijna drie maanden zwanger was van haar derde kind, totdat mijn moeder zei, Wenda heeft goed nieuws....., ik wist toen al meteen dat ze wilde zeggen dat ze zwanger is en natuurlijk ben ik ook hartstikke blij voor haar, voor hun.
    Toen we weer op gingen stappen zijn mijn moeder en ik nog naar de Griek geweest, lekker ff ontspannen dacht mijn moeder, ik zet ff mijn dochter in de watten. Toen het eten uitgeserveerd werd en wij gingen eten, begon ik toch te huilen, er kwam geen eind aan. Dikke tranen op het terras van de Griek. Het kon me niets schelen en het kon me al helemaal niets schelen wat die mensen ervan denken. Ik ben mijn kind verloren en ik heb er onwijs veel verdriet over. Je moet allemaal zo blij zijn voor een ander, terwijl ik mijn verdriet nog aan het verwerken ben.
    Mijn moeder snapte het helemaal en zei ook tegen mij, meid, gooi het er maar uit.
    Na dat weekend heb ik me ook geisoleerd en wilde ik met rust en alleen gelaten worden. Ik wil ook gewoon alleen zijn met mijn verdriet en rouwen, gewoon lekker rouwen omdat ik twee maanden geleden mijn kind verloren ben, mijn eerste kind, ons eerste kind.
    Ik had geen zin in afspraken, had even geen zin om blij te zijn voor andere mensen...............................
    Ook de afspraak die wij hadden staan met mijn schoonouders heb ik afgezegd en mijn schoonvader begreep mij helemaal. Behalve mijn schoonmoeder, die de dag daarop belde om te vragen wat er met ons was. Met ons is er helemaal niet, maar ik ben absoluut niet lekker in mijn vel en vertelde mijn verhaal aan haar.
    Ze reageerde daarop echt of ik helemaal niet wijs was en het was zo'n korte zwangerschap, als ik een half jaar ver was en ik moest mijn zwangerschap onderbreken dan snapte ze het nog wel. Maar ik moest door gaan met mijn leven. Mijn gezicht wassen, leuke kleren aantrekken, kettinkje aan, parfum opdoen....., alsof daarmee alles oplost. Ze vroeg zich af of ik de volgende keer ook zo zou doen als ik een miskraam zou krijgen en misschien kon ik volgens haar wel helemaal geen kinderen krijgen, of ik dan de rest van mijn leven zo zou doen. Ik moest afleiding zoeken en leuke dingen doen met andere kinderen en kreeg nog meer pijnlijke dingen naar mijn kop geslingerd. Echt van die pijnlijke woorden, waar je absoluut niet op zit te wachten, als je in de rouw bent. Zij die zelf drie miskramen heeft gekregen, na de geboorte van mijn vriend..............
    Wat een kutwijf zeg !
    Zoals ik al eerder zei, ik had al geen close band met mijn schoonfamilie, maar dit slaat echt alles en ze is nogal met me meegegaan naar de gyn. Ik had echt wel meer steun verwacht.
    Na de miskraam ging ik me alleen maar focussen dat ik lichamelijk weer een beetje op orde kwam en daarna kwam de klap en ben ik gaan rouwen. Dat is toch niet gek ?!?!?!? Veel mensen vinden dat in ieder geval niet en feliciteren me zelfs dat ik intens in mijn verdriet ga, dat ik een plek ga geven.
    Ik ben echt iets meer dan twee weken in diepe, diepe rouw geweest. Ik zag er niet uit.
    Een vriendin van mij die drie miskramen heeft gehad heeft de vruchtjes begraven. Ik had niets om te begraven en misschien wilde ik dat ook niet, maar misschien ook wel.
    Ik zie mijn zwangerschap toch wel als een levendje die in mijn buik gegroeid heeft en is helaas overleden. Van heel veel mensen die wel op de aarde geleefd hebben, zijn er nog foto's van, herinneringen, tastbare dingen, noem maar op. Maar van een ongeboren kindje een miskraam...........
    Na twee weken diepe rouw, had ik besloten om het een plaatsje te geven, ik heb er veel verdriet om gehad en zal er nog weleens aan denken, maar ik moet verder en wil zwanger worden van onze tweede zwangerschap, dus ik moet hier mee leren omgaan en het een plaatsje te geven.
    Ik had besloten om een beeldje te kopen, als aandenken aan mijn zwangerschap, zo van je had van mij geboren mogen worden, maar het heeft niet zo mogen zijn.
    Ik heb een houten boedha gekocht, de yogiman.
    Een week later ging het al een stuk beter met me en heb een massage geboekt bij een schoonheidsspecialiste, om mezelf eens lekker te verwennen en een consult met een kaartenlegster bij een spiritueel winkeltje.
    Diezelfde avond ben ik ongesteld geworden en wie weet...........................
    
    Bedankt voor het lezen.

    ---

    ---

13. toetie schreef | 18-09-2009, 10:53

    ---

    

    • Profiel
    • 18 berichten

    ---

    hai leintje
    wat een verhaal joh ik zat er bijna van te huilen
    ik hoop echt van harte dat het iedereen gaat lukken
    het is ook allemaal niet niks
    dus meiden klussen klussen en nog eens klussen
    mijn man vidn het een beetje eng en dat snap ik ook wel
    maar ik ben er weer klaar voor en ga alleen maar klussen
    hou jullie weer op de hoogte
    liefs toetie

    ---

    ---

14. leintje1976 schreef | 18-09-2009, 11:26

    ---

    

    • Profiel
    • 19 berichten

    ---

    Hoi lieverd,
    
    Toetie: mannen vinden dit altijd eng. Gelukkig was hij er wel voor me, met heel dit gebeuren, maar merk ook wel dat hij er liever niet over praat dan wel.
    Voor, tijdens en na het klussen hebben we het er ook nooit over en dat we hopen dat het gaat lukken. Ik ben dan ook bang dat de romantiek weggaat tijdens het uh, klussen en dat het dan helemaal niet gaat lukken.
    Tijdens het klussen er ook lekker van gaan genieten en dan hopen........
    
    Groetjes, Marjolein

    ---

    ---

15. leintje1976 schreef | 18-09-2009, 11:34

    ---

    

    • Profiel
    • 19 berichten

    ---

    Hoi Bertina,
    
    Ik was net je verhaal aan het lezen. Toen ik vanmorgen mijn verhaal schreef, was jij waarschijnlijk ook jouw verhaal aan het doen, vandaar dat ik er toen niet op gereageerd had, omdat het waarschijnlijk nog niet geplaatst was.
    Jeetje, joh ! Dat is echt klote van die opmerkingen. Juist van diegene die een gezond kind op de wereld hebben gezet, zou je toch iets meer inlevingsvermogen verwachten, dat had hun ook kunnen gebeuren. Zoals ik al eerder in mijn verhaal vertelde heb ik echt onwijs veel steun gehad. Ook van de huisarts, verloskundige en gyn. Behalve mijn schoonmoeder reageerde heel bot, terwijl zij ook na de geboorte van mijn vriend drie miskramen gehad heeft. Tja, dat zij het verdriet niet wilde verwerken en wilde verbloemen met parfum en een kettinkje. Ze is niet echt de makkelijkste, maar dat ze dit zou zeggen. Dat slaat echt alles !
    Ook zij heeft tegen mij gezegd, je bent jong, je kan in ieder geval zwanger raken, bla, bla, bla.
    Dus ik weet precies wat er nu in je hoofd omgaat en het is onwijs oneerlijk en dat was er maar eentje die dat tegen mij zij.
    Meid en andere meiden, wij gaat ooit een prachtig kind krijgen !

    ---

    ---

16. moencash schreef | 18-09-2009, 12:12

    ---

    

    • Profiel
    • 506 berichten

    ---

    leintje1976 schreef op 18 september 2009 @ 11:34

    ---

    mk 22-07-09 curretatie 12-08-09 1e keer ongi na 35 dagen. cyclus: 31 - 28 - 29- 34 - 30-zwanger!!!

    ---

17. fieps schreef | 18-09-2009, 19:37

    ---

    

    • Profiel
    • 239 berichten

    ---

    Aan alle nieuwe dames; welkom. Jammer dat jullie hier terecht moesten komen, maar fijn dat jullie er zijn...ik hoop dat jullie er iets aan hebben!
    
    En om maar even met het lichtpuntje van de dag in huis te vallen; ik ben ongesteld geworden! Nooit gedacht dat ik ooit blij zou zijn met een kop vol pukkels, een zere buik en een opgeblazen gevoel als een ballon, maar toch is het zo. Gisteravond had ik, eigenlijk voor het eerst in 6 weken, het ikbenzozieligenlelijkenbijmijkannooitietsnormaalgaanennugebeurtmijditookalweer- enikbenzozieligbOEHOEOEOEOEOEOOOEEEEOOOEEE huilmoment. En prompt....werd ik wakker met buikpijn. Ik heb dat hormoon er gewoon uitgejankt, als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. Ha!
    
    Ik zal ook maar even met de billen bloot (na zoveel inwendige echo's doe ik daar immers niet moeilijk meer over). Ik ontdekte ergens in Juni dat ik zwanger was, maar aangezien ik een bloednieuwsgierige Google-adapt ben ontdekte ik ook al snel wat er wel allemaal niet mis kan gaan tijdens zo’n zwangerschap. Binnen een week had ik tenminste 3 mola-zwangerschappen, vier buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, twee windeieren, zware bekkeninstabiliteit en wat-al-niet meer doorgemaakt en dus heb ik de verloskundige maar even gevraagd of het misschien ook mogelijk was wat eerder te gluren. Gewoon, voor de geruststelling. Afijn, dat wilde ze wel. Ik bleek korter zwanger dan gedacht, ze zag wel een zwangerschap, maar nog geen vruchtje. Ik moest over 2 weken maar weer terugkomen. Fijn. Heel fijn. Heel geruststellend ook. Maar ja, niets aan te doen. Na een weekje kreeg ik echter wat vaag bloedverlies en ik vertrouwde het niet helemaal. Ik werd doorverwezen naar de gyn die ook even keek en een vruchtje zag. Met een hartje. Heel mooi, een soort tuinboon met een flikkerend vlekje. Volgens haar zag het er goed uit, ze zag wel wat vaags erachter, maar wat dat kon ze niet zo goed zien. En ik had een cyste, dus ik moest na 2 weken weer terugkomen. Na een weekje mocht ik ook (de 2 weken wachttijd waren om), weer terugkomen bij de VK. En omdat Meneer Fieps het ook wel wilde zien ging ik lekker voor de derde echo. De verloskundige concludeerde al snel dat het er twee waren. En dat we over een week maar even terug moesten komen om te zien of het hartje het dan zou doen, want het was nog iets te vroeg. Toen wist ik het. Het was niet goed. Hartjes zijn geen keukenapparaten die je naar eigen blieven aan en uit kan zetten, die doen het of ze doen het niet. En het hartje deed het niet meer. En die van nummer 2 had het waarschijnlijk nooit gedaan; die linkmiechels waren er gewoon met 6 weken tussenuit gepiept. Ik heb nog een week gewacht of het vanzelf op gang zou komen, maar er gebeurde helemaal niets. Toen is het met medicatie opgewekt. Ik was aanvankelijk heel rationeel en nuchter en merk eigenlijk nu pas, nu alles weer doorgaat en de hele wereld behalve ik zo vruchtbaar als een olifant lijkt, dat het me veel verdriet doet.
    
    Ik moet wel zeggen dat mijn ongesteldheid weer een hoop frisse moed geeft, nu kan ik in ieder geval weer vooruit kijken, in plaats van achterom. Ik begon al te vrezen dat ik Sinterklaas een cyclus moest gaan vragen dit jaar, maar gelukkig is het meegevallen.
    
    En ja, die goedbedoelde opmerkingen, ik heb er ook legio gehad. Ik probeer mezelf maar voor te houden dat je het mensen niet mag kwalijk nemen omdat iedereen er op zijn eigen manier op reageert, maar man-man-man...ik ken eencellige wezens met een groter inlevingsvermogen.
    
    Nou goed. Life goes on. En ik moet me dit weekend natuurlijk wel een stuk uit de kraag zuipen, dat zullen jullie begrijpen. Voordat ik vanaf maandag weer fris en fruitig mijn eieren ga koesteren met gezonde fruitjes, Foliumzuur en andere gezonde toestanden.
    
    Groetjes van Fieps!

    ---

    

    ---

18. Cascada schreef | 19-09-2009, 16:09

    ---

    

    • Profiel
    • 35 berichten

    ---

    Hallo meiden, daar ben ik weer eens... De laptop was kapot (althans het scherm) dus even weggebracht naar iemand die er wél verstand van heeft, we hadden dus even een weekje geen internet. Nu blijkt het scherm niet kapot, maar de videokaart op het moederbord dus we zijn nu aan het kijken voor een nieuwe, dat is in verhouding goedkoper dan het laten maken.
    
    Maar goed over mij, het gaat eigenlijk niet zo goed... Ik zal bij het begin beginnen.
    Vorige week zaterdag hadden we vrijgezellendag van mijn vriendin, heb niet meegedaan met de activiteit maar wel met bbq-en en stappen (uiteraard zonder drank). Was wel misselijk maar goed dat hoort erbij. Vreselijk moe was ik zondag, ik heb dan ook bijna de hele zondag geslapen. Maandag ook uitgeslapen en ik kon niet op of neer; zooo vreselijk misselijk en ziek, 's middags kreeg ik ineens heel erge buikpijn. Zo erg dat we het ziekenhuis gebeld hebben en ik mocht direct langskomen voor een echo. Die was gelukkig wel oké (denk ik) je zag eigenlijk nog niets alleen een vruchtzakje (ik was toen 5w3d) en het zat op de goede plek, dus niet in de eileider. Waar de pijn vandaan kwam was een raadsel...
    Nu heb ik de vorige keer een miskraam gehad met 5w6d en alsof je het over de duivel had... ik stond die dag op met pijn in mijn buik en bloed........ Dat is inmiddels weer gestopt en misselijk ben ik nog wel, maar ik heb er geen goed gevoel over. A.s donderdag een echo, nog 5 dagen in spanning zitten, maar ik heb mezelf al voorbereid dat het weer mis is. Ik vloei nog steeds, oud bloed dat wel, maar ja dat was de vorige keer ook zo. Toen had ik zelfs geen pijn alleen een beetje oud bloed...
    Afwachten dus, bah!
    
    Alle nieuwe meiden: van harte welkom! Wat 'fijn' dat we nu met zoveel zijn en onze verhalen kunnen delen, is toch wel prettig... Ik heb nog niet al jullie verhalen gelezen dat doe ik morgen denk ik wel even, heb er nu geen tijd voor...
    
    Fieps: Wat goed dat je ongesteld bent geworden! Dat is een van de weinige dingen die ik wel even snel snel heb gelezen...

    ---

    

    ---

19. angelique79 schreef | 19-09-2009, 16:12

    ---

    

    • Profiel
    • 515 berichten

    ---

    Hallo allemaal,
    
    Welkom aan alle nieuwe meiden, helaas hebben jullie je ook aan gemeld bij dit forum. De reden is niet prettig, maar het is wel heel fijn om er met elkaar over te schrijven en alle verhalen te lezen. Ik vind het in ieder geval heel prettig en merk dat ik er steun voor mijzelf uit kan halen.
    
    Ik weet niet meer of ik mijn verhaal al uitgebreid gedaan heb, maar zal het nogmaals opschrijven. Ik ben Angelique, 30 jaar oud en heb ik december 2008 mijn eerste miskraam gekregen. Na ons trouwen in oktober ben ik met de pil gestopt en was direct zwanger. Alleen de testen gaven niet aan dat ik zwanger was. Uiteindelijk ben ik door de huisarts doorgestuurd voor een bloedtest. Daarin kunnen ze gelijk zien of je zwanger bent. Zo'n test pas vanaf 500 eenheden. Deze test bleek positief, maar dat hoorde ik pas achteraf. Ik heb 18 december een test gedaan, nog net in ons oude huis. Ik bleek zwanger. Die week alles geregeld en bloed laten prikken, echo en verloskundige. Omdat het Kerst was en ik bij mijn schoonouiders inwoonde hebben we het de zeer naaste familie verteld. Eigenlijk niet de bedoeling, maar door de omstandigheden toch maar gedaan.
    Een paar dagen later gingen we op wintersport. Onderweg heb ik het eerste bloedverlies gehad en uiteindelijk zijn wij doorgereden naar Oostenrijk. Daar aangekomen ben ik direct door gegaan naar het ziekenhuis, omdat ik een hevige bloeding had. Ik ben daar op zich prima opgevangen. Al was het voor mijn man en ouders heel hard om mij daar zo verdrietig en alleen achter te laten. Deze gyn vond het wel raar dat ik zo verdrietig was. Zondags na verschillende bloedonderzoeken mocht ik naar huis. Ze waren bang voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Gelukkig bleek dit niet het geval en daalde het HCG goed.
    Ik mocht zondags naar huis, maar moest terugkomen als er weer een bloeding zou optreden. Dit gebeurde prompt op maandagochtend. Ik moest terug naar het ziekenhuis en werd weer opgenomen. Nu een andere gyn, maar wel een meneer met naar mijn idee meer gevoel en kennis. Hij heeft mij bedrust voorgeschreven en dat heeft wel geholpen. Dinsdag heb ik nog een derde echo gehad en daaruit bleek dat alles goed ging. In Nederland moest ik nog wel voor controle. Een heel gedoe omdat ik het buitenland in het ziekenhuis was geweest. In een aparte kamer met een gyn die helemaal ingepakt was, omdat ik mogelijk MRSA (ziekenhuisbacterie) zou hebben. Ook dit bleek gelukkig niet zo te zijn. Vanuit Oostenrijk moest het HCG gevolgd worden en dat is gebeurd tot een eenheid van 2. Dat was vier weken na de miskraam.
    Ik was na de eerste miskraam zo moe dat ik een week thuis ben gebleven van mijn werk. Waar het overigens niet lekker ging. Daar was weinig begrip voor, waardoor ik besloot toch weer te gaan werken. Achteraf stom.
    De periode daarna is zwaar geweest. Ik was lichamelijk zeer vermoeid (ijzertekort) en woonde bij mijn schoonouders in, wat ondanks dat het goede mensen zijn toch wrijving oplevert. In april konden we in ons nieuwbouwhuis en zijn we met een tweede poging begonnen. Ik was weer direct zwanger. En alles voelde anders aan.
    De test was direct positief en ik was ontzettend misselijk. Dat was de eerste keer niet zo. Maar na 8 weken kreeg ik weer een miskraam. Nu heb ik er ook meer last van gehad dan de eerste keer. Veel pij in mijn rug en toch het gevoel van een soort weeen. Ookal weet ik niet hoe dat voelt.
    Omdat het verhaal zo identiek was en het tegenwoordig mag, zijn er allemaal onderzoeken gestart. Ik ben nu bij 1 gyn onder behandeling. Wat een verschil met julie verhalen. De resultaten die binnen zijn zijn goed, zoals jullie op het forum hebben kunnen lezen en wij wachten met smart op de laatstse resultaten. Ik voel me nu bijna drie maande later een stuk beter. Ik ben veel energieker dan daarvoor en begonnen met sporten. Het afvallen dat eigenlijk zou moeten gaat alleen nog niet helemaal goed. Ik ben iets te zwaar. Niet dramatisch hoor, maar de 5 a 7 kilo die er door de 2 zwangerschappen bij zijn gekomen ben ik nu weer te zwaar. Di emoeten er wer af, als dat lukt.
    Emotioneel gezien vind ik vooral de periode net na de miskraam heel zwaar. Je hele toekomstplanning gaat weer door de war en je komt allerlei mensen tegen die je toch dingen gaat vertellen. Zeker na deze 2e keer, wilden wij alle rare verhalen en insinuaties voorkomen. Bij rondleidingen door het neiuwe huis wil dje niet steeds de vraag horen en waarneer komt er een kindje. Ook op mijn niuewe werk weten ze dat ik 2 miskramen achter de rug heb. Iedereen reageert daar heel lief en heeft alle begrip voor onze situatie. Dat geeft wel veel steun. Ik kom in mijn omgeving wekl mensen tegen die zwnager zijn, maar ik kan heel goed blij voor hen zijn. Al ben ik ook regelmatig heel jaloers als ik door de wijk rijd of iemnd vertelt dat ze zwanger zijn. Ook kan ik er hier in de buurt met mensen over praten die het zelfde heben meegemaakt.Dat schept toch een band.
    Dit was mijn verhaal. Voor iedereen die even niet op het forum is geweest sterkte met al het lezen.
    
    groeten, Angeique

    ---

    

    ---

20. fieps schreef | 20-09-2009, 22:35

    ---

    

    • Profiel
    • 239 berichten

    ---

    He getver Cascada, wat zul jij in vreselijke onzekerheid zitten! Ik ga heel hard voor je duimen dat het iets anders is... Hoe voel je je nu?

    ---

    

    ---

21. angelique79 schreef | 21-09-2009, 12:57

    ---

    

    • Profiel
    • 515 berichten

    ---

    Cascada,
    
    Heel erg veel sterkte de komende week. Ik hoop dat het allemaal toch goed is.
    
    Ik herken het gevoel heel goed van mijn tweede miskraam. Ik had ook op hetzelfde moment als de eerste miskraam er geen goed gevoel over. Bij mij kwam de miskraam toen direct op gang. Veel heftiger dan de eerste keer.
    
    Tot donderdag afwachten en als je eerder behoefte hebt, gewoon weer bellen. Daar zijn zij ook voor hoor. Ik moest toen een avond en nacht wachten en dat duurt dan zo ontzettend lang. Je wilt toch zekerheid hebben. Het klinkt gek, maar juist ook als het niet goed is, want dan kan je het proces in gaan van verwerken.
    
    Ik hoop echt dat alles donderdag goed blijkt te zijn.
    
    Liefs, Angelique

    ---

    

    ---

22. leintje1976 schreef | 21-09-2009, 13:23

    ---

    

    • Profiel
    • 19 berichten

    ---

    Hoi Cascada en andere meiden,
    
    Jeetje joh, ik was net zo blij voor je. Ook ik ga voor je duimen dat het goed komt.
    Fieps, gefeliciteerd dat je ongesteld bent geworden.
    
    Liefs, Marjolein

    ---

    ---

23. Cascada schreef | 21-09-2009, 20:14

    ---

    

    • Profiel
    • 35 berichten

    ---

    Bedankt voor jullie lieve reacties, ik verlies nog steeds oud bloed. Maar af en toe ben ik nog een beetje misselijk en dat geeft toch wel hoop (al is die misselijkheid nu weer verdwenen)... Ik kan haast niet wachten tot donderdag, wat duren de dagen lang zeg... Nog 3 te gaan...

    ---

    

    ---

24. fieps schreef | 21-09-2009, 20:29

    ---

    

    • Profiel
    • 239 berichten

    ---

    He bah zeg... Kun je echt niet eerder komen als je belt?? Ik heb rond mijn MK meerdere keren het ziekenhuis gebeld of de VK omdat ik het niet vertrouwde... iedere keer kon ik direct of binnen 2 dagen langskomen voor een echo. Ik kan me goed voorstellen dat dit zenuwslopend is zo!
    
    
    Oh. En de laatste update van het Fiepsfront... Ik ben zo ongesteld als een ui...maar die test blijft heeeeeel vaag positief. Om moe van te worden.

    ---

    

    ---

25. Cascada schreef | 21-09-2009, 21:41

    ---

    

    • Profiel
    • 35 berichten

    ---

    Dat zou denk ik wel kunnen Fieps, maar ik wil eigenlijk niet eerder. Omdat (stel dat het gewoon wel goed zit) je des te meer op de echo kunt zien. Ik ben donderdag tenslotte nog maar 6 weken en 6 dagen, mits mijn eigen berekeningen kloppen. En wat valt er dan al te zien op een echo? Dus zo lang ik het nog vol hou en bij vlagen misselijk ben laat ik de afspraak op donderdag staan snap je?

    ---

    

    ---

Pagina's:

Vorige 1 2 3 4 5 …195 196 197 Laatste Volgende