Wanneer valt de beslissing? - Borstkanker en gendraagsters - Flaironline

1. Geplaatst door bianca3007 | 01-10-2009, 14:21 | 2078x gelezen | 3 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   

   Mijn moeder is gestorven aan borstkanker met uitzaaiing naar de eierstokken. Er gaat van alles door je heen; ben ik ook draagster? Ga ik ook deze lijdensweg doormaken of kan er iets gedaan worden?

   Wat kan er gedaan worden? En de grote vraag WIL ik weten of ik draagster ben?
   
   Ik had al een keuze gemaakt ik wilde het niet weten, maar mijn zus wel. Daardoor verkeerde ik in dubio. Uiteindelijk dan toch maar samen door de mallemolen. Op naar het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis om bloed af te laten nemen en de familie geschiedenis in te duiken: wie heeft er kanker gehad en van welke tak van de familie.
   
   Het duurde een half jaar voor de uitslag bekend was. Tussendoor werden we gebeld door de psycholoog hoe het ging en wat dit te weeg bracht. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik draagster was en heb tegen de psycholoog gezegd: "Heb ik het niet, valt het mee. Zo ja, heb ik het wel, het zij zo!"
   
   Mijn uitslag was helaas positief. Mijn zus daarentegen is geen gendraagster. Op het moment dat ik het hoorde was ik bijna negen maanden zwanger van mijn zoontje. Toch moest ik het slechte nieuws aan mijn ouders vertellen. Dat was het zwaarste moment: hoe vertel je je moeder dat jij hetzelfde gen hebt en wat gaat er door haar heen? Mijn moeder zat met een enorm schuildgevoel. We hebben veel folders meegekregen van het AVL ziekenhuis en daar bleef het voor mij bij.
   
   Daarna heb ik een tijd niks gedaan met de uitslag, want drie dagen later kreeg ik een wolk van een zoon. Een half jaar na de geboorte van mijn zoon, verloor mijn moeder, na een zwaar gevecht, toch de strijd van de ziekte.
   
   Dit heeft mij aan het denken gezet. Toen ik in oktober voor het eerst het boek van Pink Ribbon kocht en de verhalen las van hele sterke vrouwen, die de strijd met borstkanker aan gingen maar ook de strijd hadden verloren, stond mijn besluit vast: ik belde het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis om een afspraak te maken om mijn borsten preventief te laten verwijderen. Die lijdensweg die mijn moeder doormaakte, wilde ik niet. Nu had ik nog een keus!
   
   Eerst moest ik langs de plastische chirurg, daarn awas het wachten geblazen op een telefoontje voor de operatie. Al met al duurde het een paar maanden, voordat hét verlossende telefoontje kwam.
   
   Wat gebeurt er tijdens de operatie: ze halen eerst je tepels weg. Je kunt dan kiezen om ze in je lies te inplanteren (tepelbanking) of gewoon te laten verwijderen en daarna te tattoeëren. Het weefsel in de borst wordt verwijderd. Daarvoor in de plaats komt een siliconen borst. Allemaal in één operatie. Zelf vond ik dat de siliconen erg zwaar in dat stukje vel hingen. Nu heb ik dan ook niet de kleinste borsten, dus ook geen kleine siliconen!
   
   Dus ik ging voor een tweede operatie: een deep. Een deep wil zeggen dat ze van je buikvet nieuwe borsten maken. Voor mij twee vliegen in één klap: vet weg en eigen borsten die natuurlijker aanvoelen.
   
   Het was een zware ingreep. Om acht uur s'ochtends de ok in en om elf uur s'avonds was het gedaan. Volgens de gyneagoloog is het echt weeg werk, want je wilt twee gelijke borsten maken. Ik heb een litteken over mijn hele buik van links naar rechts, maar wie let daarop?
   
   Nu heb ik een paar echte borsten. En ik heb het voor een goede zaak gedaan: ik wil mijn kinderen oud zien worden zonder al die kop zorgen: "Zal ik het hebben of niet!"
   
   Nu alleen mijn eierstokken nog, maar dat is weer een ander verhaal. Ik ben pas zesendertig en wil nog niet in de overgang. In ieder geval moet ik elk jaar naar de gyneacoloog voor een controle. Eerst maar weer een belangrijk besluit nemen...
   
   Groetjes,
   Bianca
   
   © CC foto: Yankee November

   Reageer op blog

   ---

   bianca

   • Print deze pagina

   ---

3 reacties op blog

1. mirij schreef | 08-10-2009, 18:27

   ---

   

   • Profiel
   • 10 berichten

   ---

   Hi Bianca - mooie blog en fijn dat je zo tevreden bent! De keuze is niet makkelijk weet ik ook zelf, maar uiteindelijk weet je waar je het voor doet! Marije

   ---

   ---

2. Ilonag schreef | 19-02-2010, 22:44

   ---

   

   • Profiel
   • 56 berichten

   ---

   Hoi Bianca,
   
   Wat een bewondering heb ik voor je verhaal zeg! Mijn vader is bij ons in de familie drager en ik wordt nu preventief 2x per jaar gecontroleerd. Bij mij begint het wel steeds vaker te kriebelen om mijn DNA te laten testen, maar aan de andere kant vind ik ook dat de maatschappij moeilijk doet als ik daagster blijk te zijn.
   Ik vind het super knap van jou dat je snel de keuze hebt gemaakt voor het preventief laten verwijderen van je borst. Dat er direct een borstreconstructie plaats kan vinden, wist ik niet. Misschien ga ik, na het lezen van jou verhaal, de volgende keer in het ziekenhuis toch eens praten over de mogelijkheden die er zijn om te testen en wat er daarna gebeurt...
   
   Dank je wel dat je jouw verhaal hebt verteld, dat we dit allemaal mogen lezen... Ik wordt er ook echt door aan het denken gezet...
   
   Ilona

   ---

   ---

3. nicolientje1 schreef | 16-09-2010, 03:16

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   Hoi Bianca,
   
   Ik herken je verhaal een beetje vooral het eerste stuk om je te laten testen of je die gen bij je heb. Mijn zus wou het ook graag weten en ik had zoiets van ja.... en als je drager ben... nou ik wou het niet weten. Toch me eigen over laten halen door me zus en met iemand gaan praten die dan bepalen of je de test moet doen ja of nee. Maar we hadden zoveel info nodig over de familie van mijn moeder ( die wij niet hadden) dat ze de testen niet konden doen. Zelf ben ik wel blij dat ik die test nooit heb gedaan. ik zou er niet aan moeten denken..........
   Ik vind het wel knap van je dat je preventief je borsten heb laten verwijderen, en dat je toen die tijd wel die onderzoek heb gedaan.
   
   Nicolien

   ---

   ---