"Spaart u ook nog zegeltjes?"
Geduldig sta ik met volle handen in de rij bij de Albert Hein. Voor mij een kassameisje dat in haar pauze boodschappen doet bij haar werkgever. “En?” vraagt het kassameisje dat wel aan het werk is, “hoe is het?”. “Tsja” zegt de met pauze zijnde AH-miep “het is zo moeilijk, niet in de pauzes dan heb ik er geen last van. Maar in de
ochtenden en avonden wel…”.
Plots recht zij haar rug en meld verschrikt “ik moet nog kauwgom hebben”. Ze wringt zich langs mij en begint een langdurende zoektocht naar kauwgum, terwijl haar collega haar boodschappen scant. Net op tijd kwakt ze de kauwgum op de lopende band, grist
nog een pakje “Biggetjes” uit het snoeprek en hervat het gesprek weer. “Het is gewoon zo heftig allemaal, sinds het niet meer in mijn leven is mis ik het zo”. Onweerlegbare logica.
Terwijl ze de bon aanneemt lijkt er iets te ontbreken, ze draait hem alle kanten op en kijkt naar haar collega “waar zijn mijn zegeltjes?!”. Nog even ben ik bang dat ze over “
Ricardo” gaat beginnen, maar gelukkig blaten ze vrolijk verder.
Terwijl eindelijk mijn boodschappen de rollercoaster, die lopende band heet,
opmogen snap ik waar het gesprek over gaat. De pauze-miep is gestopt met roken.
Al een week en zij probeert het écht vol te houden.
Terwijl haar collega medelevend met haar meepraat en knikt, hangt mijn vinger al een volle minuut boven de “ok” knop van het pinapparaat. Na 3 minuten gekakel opper ik
dat ze misschien een knopje is vergeten in te drukken op haar kassa. Geïrriteerd
duwt ze op de knop, kapt haar gesprek af en verontschuldigt zich tegen mij “Ja
sorry, zul je altijd zien. Zit je te kletsen komen er ineens klanten”… Medelevend
knik en praat ik mee. “Tjsa, ik heb mij ook altijd afgevraagd hoe dat zit. Misschien
omdat het een SUPERMARKT is? Fijne dag hoor, houdoe.”
