All rights reserved Mon, 13 Feb 2012 00:05:12 GMT Mon, 13 Feb 2012 00:05:12 GMT http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss Flaironline - page http://www.flaironline.nl/site/page/club_topics/1318 Flaironline - Activiteit binnen club: 'Elle van Rijn' React, www.react.nl http://www.react.nl/ powered by react http://www.parse.nl/react.png webredactie@flaironline.nl webredactie@flaironline.nl search the Flaironline forum Enter your search terms data[q] http://www.flaironline.nl/site/find Roze wolk http://www.flaironline.nl/site/list_message/767213?data%5Bsource%5D=rss#m767213 dummy@example.com (AukjevD) Last poster: Julie at 23-11-2009 09:11
Topic is Community-Blog
Mooi, liefdevol, realistisch stukje schrijf van mijn lijf. Hoe herkenbaar die typisch Indische controle van de blauwe birthmark. Mijn moesje deed dat ook en ik moest haar eigengemaakte zwangerschapsbuikherstellendeband dragen. Mooie herinneringen. Geniet van elkaar Ellen.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Roze_wolk/list_messages/29363 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Roze_wolk/list_messages/29363 Mon, 23 Nov 2009 08:11:46 GMT Katelijne Alexandra Elle Wolffers http://www.flaironline.nl/site/list_message/762521?data%5Bsource%5D=rss#m762521 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 09-11-2009 09:53
Topic is Community-Blog
Voor de laatste keer verplaats ik alle schilderijen in huis, verzet ik kastjes en vervang ik lampen. We doorlopen nog één laatste keer de checklist. Ik ben dolblij als Elle op de bank ploft en eindelijk zegt: “Volgens mij zijn we nu helemaal klaar…” Daarmee is aan enkele maanden van IKEA-kastjes in elkaar schroeven, adressen verzamelen en andere nestdrangerigheden een einde gekomen. Eindelijk tijd voor de bevalling...

Dinsdagochtend 6 oktober gaat om kwart over vijf de wekker. Loes, de oppas, neemt vandaag de ochtendroutine met de kinderen over. Wij vertrekken naar het ziekenhuis. Elles koffer staat al ingepakt klaar. Dit heeft het spannende gevoel van een weekendje weg zonder de kinderen. Inchecken in een groot gebouw met vriendelijke mensen, die een taal spreken die je niet goed kent. De gelijkenis met een weekendje weg verdwijnt als de vriendelijke, in wit geklede dames niet binnenkomen met witte wijn en tapas, maar met een infuus en bloeddrukmeters.

Samen met de vriendelijkste zuster mag ik het bed met Elle erin naar de OK duwen. We arriveren bij een kruising, waarna het bed van Elle een schuifdeursluis in wordt gereden en ik naar een kleedkamer word gebracht, waar ik mijn operatiepak aan kan trekken.
Terwijl ik in mijn blauwe pak zit te wachten, komt chirurg na chirurg de kleedkamer binnen. Tot mijn grote zorg blijken ze niet te praten over patiënten en interessante cases, maar gewoon over de tv-avond van gisteren.

Na tien heel lange minuten word ik opgehaald. Elle bevindt zich inmiddels in een zaal waar zo’n elf mensen in hetzelfde blauw rondrennen. Ik twijfel of ik een rondje moet maken om me netjes aan iedereen voor te stellen. Maar gelukkig word ik al snel naar een stoel naast Elle gedirigeerd. Eindelijk herenigd met mijn lieve vrouw!
Er wordt een groot laken tussen Elle en de wond opgehangen. Ik vraag me af of ik er overheen mag kijken. Elle is ondanks haar verdoving en gespannenheid daadkrachtiger dan ik en zegt: “Mijn man wil eigenlijk wel over het laken heen kijken, mag dat?” Als ik me opricht, is het me opeens duidelijk dat de operatie al een tijdje bezig is. Daar tussen de tangen, scalpels en de operatiehemden komt opeens een klein blauwig wezentje tevoorschijn. Eerst een beentje, dan een hoofdje en ineens een heleboel gegil. Ik kijk Elle aan. Zij lacht naar mij. Katelijne, onze lieve kleine Katelijne is geboren!

Ze is lief, knap en verandert nu nog ieder uur van uiterlijk. Dan lijkt ze weer op mij en dan weer op Elle en dan weer op helemaal niemand. Kinderen krijgen is het leukste wat er is, als ze er eenmaal zijn.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Katelijne_Alexandra_Elle_Wolffers/list_messages/29278 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Katelijne_Alexandra_Elle_Wolffers/list_messages/29278 Mon, 09 Nov 2009 08:53:41 GMT Tattoo’s http://www.flaironline.nl/site/list_message/760130?data%5Bsource%5D=rss#m760130 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 02-11-2009 12:04
Topic is Community-Blog
Ik heb jarenlang getwijfeld. Zal ik wel of niet? Is het stoer of juist ordinair? Ik zag vriendinnen één voor één voor de bijl - of in dit geval - voor de naald gaan. Ze lieten samen met hun nieuwe liefde hetzelfde hart tatoeëren. Of elkaars namen, als teken van eeuwige trouw.

Dan had je mijn single vriendinnen, die een schattig elfje of bloempje lieten zetten. De meer spirituele types kozen voor een sterrenbeeld of een of andere mystieke afbeelding. De nette jongens die ondanks hun kakkineuze ‘r’ een anker of adelaar plaatsten. En de artistieke jongens die hun hele lijf lieten bewerken.

Ondertussen, we spreken over zo’n tien jaar geleden, zat ik maar te dubben. Wel, niet. Wel, niet. Als ik op dat moment een vriendje had gehad die met mij samen iets moois wilde laten zetten, had ik het gedaan. Dat weet ik zeker.

Maar er was toen niemand in mijn leven die daar de romantiek van inzag. Dus bleef ik kaal. Even schoot het door mijn hoofd om, bij wijze van alternatief, mijn wenkbrauwen te accentueren met vette strepen en mijn lippen te laten omlijsten met een donker randje. Maar ach, dat zou ik later wel doen. Ben ik even blij dat het daar nooit van is gekomen…

Toen ontmoette ik Kaja. Hij bleek een enorme Chinese draak op zijn arm te hebben. “Heb je die nog uit de tijd dat je op de grote vaart zat?”, vroeg ik hem. Hij moest lachen. “Meestal krijg ik hele andere reacties. Zo van: coole tattoo.” Ik haalde mijn schouders op. “Dat zeggen ze alleen maar om te slijmen.” “Hoezo, vind je ’m niet mooi dan?” “Ach, beetje passé.”

Later vertelde hij me dat er een ex-vriendinnetje van hem rondloopt met zijn naam op haar lichaam. Vanaf dat moment greep ik elke gelegenheid aan om te verkondigen dat tattoos zó gedateerd, zó lelijk zijn.

Kaja bleef dat natuurlijk ontkennen. Maar toen we laatst in de sauna waren, en de tijgers op de bovenarmen, de bloemetjes boven de bilnaad en de permanente enkelbandjes eerder een regel waren dan een uitzondering, moest hij wel toegeven: “Het is niet echt origineel meer, nee.”

Inmiddels hou ik van de draak op zijn arm. Ik hou ervan om mijn hoofd er tegenaan te leggen en hem te kussen. Ik kan hem beter bekijken dan Kaja zelf, dus ik heb ook het gevoel dat ik een betere relatie heb met het vuurspugende beest. Wij zijn zielsverwanten. Allebei gehecht aan dezelfde persoon.

Mochten Kaja en ik ooit uit elkaar gaan, dan weet ik wat ik mee wil nemen uit de inboedel. Dat stukje arm met die draak. En dan kan ik eindelijk heel stoer zeggen: “Ja, ik heb een tattoo.”]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Tattoos/list_messages/29174 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Tattoos/list_messages/29174 Mon, 02 Nov 2009 11:04:52 GMT Afspraken http://www.flaironline.nl/site/list_message/757629?data%5Bsource%5D=rss#m757629 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 26-10-2009 14:07
Topic is Community-Blog
Je maakt ze omdat ze spontaan bijna nooit lukken. Omdat iedereen - niet alleen ik - een druk leven heeft. En zo’n afspraak wordt dan vaak niet over een paar dagen gepland, nee pas over weken en soms zelfs maanden.

Maar dan, als puntje bij paaltje komt, heb ik soms helemaal geen tijd of zin. Vroeger bedacht ik dan een smoesje. Tja, het verdient geen schoonheidsprijs, maar met het argument ‘geen zin’, kun je eigenlijk niet aankomen. Dus een leugentje om bestwil is beter dan de bikkelharde waarheid, zo redeneerde ik.

Tegenwoordig doe ik daar niet meer aan. Vriendinnen verdienen het niet om afgescheept te worden met een smoes. Dus ik doe heel veel moeite om de afspraak toch door te laten gaan. Of ik deel ze in mijn probleem. “Luister, ik ben doodop, vind je het erg om het te verzetten?” Dit werkt meestal aardig.

Maar laatst had ik een vriendin, of eigenlijk meer een kennis, aan de telefoon die meteen begon te huilen toen ik zei dat ik te moe was. Stomverbaasd vroeg ik wat er aan de hand was. Snikkend zei ze dat dit al de derde keer was.

Ik begon koortsachtig na te denken. Ze zei dat er altijd wel iets was waardoor ik niet kon. Ik schrok, was dat werkelijk zo? Dat ik haar blijkbaar niet belangrijk genoeg vond. Ik stotterde dat dat echt niet zo was. “Kom dan gewoon vanavond, zoals afgesproken.” “Oké, sorry.” Dus ik ging. Terwijl we in het café zaten, ontsnapte er een klein gaapje aan mijn mond. Waarop de kennis beledigd aankondigde te willen afrekenen.

De volgende dag zou ik gaan lunchen met een vriendin die ik al in geen half jaar had gezien. Slecht geslapen omdat die vorige avond zo was afgelopen, belde ik haar om te vragen of het een paar dagen kon worden uitgesteld. Hierop reageerde ze met: “Tuurlijk, we kunnen het ook helemaal afzeggen, hoor.” “Hoe bedoel je?” “Nou, er is altijd wel wat.” Weer helemaal in de war zei ik: “Nee, laat het dan maar doorgaan.”

Thuis begon Feline dat ik nóóit tijd had om met haar te knutselen of een spelletje te doen. “Dan moet je het in mama’s boek schrijven”, zei Helena terwijl ze mijn agenda opensloeg. Tot mijn grote schrik zag ik dat ik gepland had om die avond met iemand naar de film te gaan…

Ineens wist ik wat ik fout deed. Bij gebrek aan tijd, plan ik alles maar zo’n beetje in de toekomst, in de hoop dat er dan wel tijd is. Dat werkt niet. Vanaf nu blijft mijn agenda leeg. Ik doe alleen nog maar dingen spontaan. Dingen die er echt toe doen. Met mensen die er echt toe doen. En als iemand daar geen begrip voor heeft: jammer dan.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Afspraken/list_messages/29091 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Afspraken/list_messages/29091 Mon, 26 Oct 2009 13:07:52 GMT Mijn fiets http://www.flaironline.nl/site/list_message/755756?data%5Bsource%5D=rss#m755756 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: mama_d at 21-10-2009 11:11
Topic is Community-Blog
Jemig, wat lullig zeg! En dan nog wel uit je schuur..
Ik hoop dat de dader berouw krijgt.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Mijn_fiets/list_messages/28809 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Mijn_fiets/list_messages/28809 Wed, 21 Oct 2009 09:11:52 GMT Help! http://www.flaironline.nl/site/list_message/754916?data%5Bsource%5D=rss#m754916 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 19-10-2009 12:21
Topic is Community-Blog
Ik kán niet meer. Ik ben inmiddels breder dan ik lang ben. Voor het aantrekken van mijn schoenen moet ik hulptroepen inschakelen. En zelfs hen lukt het niet. Mijn voeten zijn zó gezwollen dat elke vorm eruit is verdwenen. Twee dikke worsten die alleen nog maar in slippers passen. Mijn handen idem dito.

Kaja vraagt waarom ik mijn trouwring heb afgedaan. Geschrokken kijk ik naar ringvinger. Leeg. Ben ik hem verloren? Een ‘bad omen’. Als ik goed kijk, ontdek ik hem in de plooi van mijn gezwollen vlees.

Bukken is godsonmogelijk geworden. Dus raap ik niks meer van de vloer. Hierdoor is mijn hele huis, tot mijn knieën bezaaid met rotzooi. En dat terwijl ik alles net zo goed op orde had. Mijn benen kan ik niet meer scheren. Mijn bikinilijn is onvindbaar. Soms vergeet ik of ik nou wel of geen onderbroek heb aangedaan. Zien kan ik het niet meer.

Mijn armen kunnen nergens meer bij door mijn omvangrijke buik. Jeuk is een ware marteling geworden, daar ik onmogelijk kan krabben. In ontspannen positie staan mijn armen aan weerszijde van mijn lichaam af, als een trekpop zonder trekkoord. Mijn navel is een buikje op zich geworden. Corrigeer: een berg op zich. Die elk moment kan openbarsten en zich kan ontpoppen tot een vulkaan.

Mijn huid heeft zich zo opgerekt dat elke rimpel uit mijn gezicht verdwenen is. Een voordeel? Nee. Tenzij je valt op Laven. Je weet wel, die wezens uit de Efteling. Het lichaamsvocht heeft zich niet alleen beperkt tot mijn ledematen en romp. Mijn gezwollen hoofd is bijna niet meer te tillen.

Het hersenvocht zorgt voor korstsluiting. Ik kan niet meer denken. Niet meer formuleren. Niet meer handelen. Als een zombie sleep ik mij voort. Hopend op een spoedige verlossing.

Een vaag gevoel van hoe het ooit was, doet me mijn laatste krachten verzamelen. Ik ben hier eerder geweest op dit punt. Dit eindeloze moment dat niet voorbij lijkt te gaan, is voorbij gegaan. Ik overleefde. En niet alleen. Ik bracht iets mee. Een trofee van warm, roze, huid, haar.

Een baby. Daar was het toch allemaal om te doen? Ik heb ze eerder gebaard en ga dit opnieuw volbrengen. Liever vandaag dan morgen. En tot die tijd. Die week. Of twee… zal ik in stilte lijden. Ik zal mijn lot ondergaan als een moedige, strijdvaardige vrouw.

En niet klagen, want dat is voor watjes. Ik ben geen watje. Ik ben een reuze waterballon, die maar niet wil openspatten. Mijn huid is te taai, mijn ongeboren kind te weerbarstig. Zij heeft het prima in mij en dat is goed. Dus ik houd mijn mond. Verbijt me bij elk ongemak. En zucht heel diep. Net zolang tot de weeën zich aandienen.

Adem in. Adem uit.

Maar om eerlijk te zijn: ik kán niet meer.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Help/list_messages/28950 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Help/list_messages/28950 Mon, 19 Oct 2009 10:21:49 GMT Elle is bevallen http://www.flaironline.nl/site/list_message/754803?data%5Bsource%5D=rss#m754803 dummy@example.com (MaudL) Last poster: Elmo-girl at 19-10-2009 09:27
Topic is Community-Blog
Gefeliciteerd met jullie dochter en zusje!
Geniet er maar van!!]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Elle_is_bevallen/list_messages/28714 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Elle_is_bevallen/list_messages/28714 Mon, 19 Oct 2009 07:27:12 GMT Doktertje spelen http://www.flaironline.nl/site/list_message/749669?data%5Bsource%5D=rss#m749669 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 05-10-2009 11:07
Topic is Community-Blog
Helena is er dol op. Ze bombardeert iedereen tot haar patiënt. “Papa, ga maar liggen, want je bent niet lekker.” Ze duwt Kaja achterover op de bank en stopt een thermometer in zijn mond. “ De dokter gaat je beter maken. Je krijgt zo een vies drankje.”

Als Kaja weer beter is, ben ik de pineut. “Mam, je bent héél ziek. Ik denk dat ik een pil in je billen moet stoppen.” “Nee hoor, dat hoeft niet. Ik voel me al een stuk beter.” Ze kijkt me aan vanachter haar roze doktersbril. “Jawel hoor. Doe je broek naar beneden.” Ze begint te sjorren aan mijn legging.

“Helena, ik vind het goed als je naar mijn hart luistert of zachtjes mijn buik voelt, maar ik wil geen pilletje in mijn billen.” “Dat doet opa Ivan ook altijd bij mij en dat is een echte dokter.” Daar heeft ze gelijk in. “Maar dat is alleen als je koorts hebt en dat heb ik niet”, zeg ik in een poging haar te slim af te zijn. Ze loopt beledigd weg. “Nou, dan ga je maar lekker dood”, is haar laatste commentaar.

Vroeger speelde ik ook graag doktertje. Tot op vrij late leeftijd, moet ik bekennen. De laatste keer was ik twaalf en leek het meer op een vroegtijdig seksueel experiment dan op het feitelijke doktersvak. Dat is natuurlijk ook het taboe, als het gaat om doktertje spelen. Terecht dat ouders daar heel alert op zijn.

Een nichtje van mij kwam eens thuis met de mededeling: “In mijn muisje (iedere familie heeft daar zo zijn eigen woord voor) zitten allemaal ijscostokjes.” “Wat?”, riep mijn tante geschokt uit. “Die moeten daar van de dokter blijven zitten tot ik beter ben.” “Welke dokter?” “Bennie natuurlijk.” Pas toen wist mijn tante dat ze samen met een vriendje doktertje had gespeeld. Maar die ijscostokjes zaten er wel degelijk in.

Zover is het in mijn dokterspel nooit gegaan. Ik heb er later ook nooit last van gehad. In de zin van: wat heb ik nou toch gedaan? Of: wat hebben ze me aangedaan? Toch is de scheidingslijn vaag. Waar houdt de onschuld op en begint het kwalijk te worden? Als het leeftijdverschil groot is tussen de kinderen, of als er sprake is van dwang. Als de kinderen niet meer reageren vanuit zichzelf, maar dingen nadoen die ze op televisie hebben gezien. Of in het echt.

“Mama, als Anne morgen komt spelen gaan we doktertje doen”, zegt mijn dochter. “Maar je moet geen pilletje bij Anne in haar billen doen hoor”, zeg ik snel. Ze haalt haar schouders op. “Alleen als ze koorts heeft.” “Nee Helena, dat mogen alleen de papa, mama of de echte dokters doen.” Plotseling begint ze te lachen. “We doen toch altijd nep. Ik geef haar toch ook geen echte prik.” Ik zucht opgelucht.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Doktertje_spelen/list_messages/28701 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Doktertje_spelen/list_messages/28701 Mon, 05 Oct 2009 09:07:29 GMT Stijlicoon http://www.flaironline.nl/site/list_message/747222?data%5Bsource%5D=rss#m747222 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 28-09-2009 14:32
Topic is Community-Blog
Het aantal deugden en ondeugden waarmee ik in de media ben bestempeld, is niet gering. Van truttig tot stoer. Van supermoeder tot ontrouwe vrouw. Van dom blondje tot geraffineerde bitch. Van duizendpoot tot overambitieus. Enzovoort.

Maar een stijlicoon ben ik nog nooit genoemd. Dat is op zich niet vreemd, omdat ik dat sec genomen ook niet ben. Maar veel benamingen waarmee ik wél bestempeld word, kloppen ook niet. Daarom heb ik besloten niet langer te wachten totdat iemand het oppikt. Ik benoem mezelf gewoon tot stijlicoon.

Het zijn van een stijlicoon heeft een heleboel voordelen. Ik kan nu eindelijk de strijd aangaan met de ex van mijn man, een stijlicoon in hart en nieren. Ik hoef me niet meer schuldig te voelen over de mega bedragen die ik uitgeef aan kleding. Want hoe pijnlijk is het om zo veel geld uit te geven en er nooit de credits voor te krijgen?

Oké, ik krijg weleens een zes of een zeven voor mijn galaoutfit in de roddelbladen, maar als ze eenmaal doorhebben dat ik een stijlicoon ben, zullen die cijfers omhoog schieten. Dan ben ik ineens een te volgen trend. Verschillende dure kledingfabrikanten zullen in de rij staan om mij hun nieuwste collecties - gratis - aan te bieden. Want ja, wat ik aanheb, dat wil iedereen wel.

En, last but not least, een stijlicoon is onberekenbaar. Dus hoe ik me ook gedraag, chagrijnig, boos, ongeduldig, labiel, hyper, het maakt allemaal niet meer uit. Het is onderdeel van mijn stijlicoon-zijn. Grillig en moody.

Als ik kritisch naar mezelf kijk, is er een aantal kenmerken dat voldoet aan mijn nieuwe imago. Ik heb een jongere man en een tweede ‘leg’ kinderen. Dat is hip. Zwanger zijn is heel tof nu half bekend Nederland zwanger is. Ik schrijf romans, ook heel trendy… Maar dan houdt het toch wel een beetje op.

Mijn haren zijn al jaren lang en blond. Daar moet ik iets aan veranderen. De ene week rood, de andere week zwart. Krullen. Mijn kleren zijn te weinig spraakmakend. Misschien moet ik ze verbouwen en er emotionele strepen op zetten. Ik moet meer lef hebben en me niets meer aantrekken van wat anderen zeggen.

Ik moet naar tweedehandsmarkten en designeroutlets. Ik moet niet meer vijf items kopen voor honderd euro, maar één uniek stuk voor vijfhonderd euro. Ik moet mijn glimlach verruilen voor een norse blik. Zo een van: ik heb een heel interessant en diepzinnig leven, dus stoor me niet! Tot slot moet ik me nooit meer laten beperken door mijn lichamelijke minpunten.

Dus broeken die mijn beentjes nog korter doen lijken: aandoen! Fletse kleuren die me bleek en ziekelijk maken: aandoen! Korte, strakke T-shirts die mijn niet meer strakke buik tonen: aandoen! Want de trend, dat ben ik.

Ik zie er toch maar vanaf…]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Stijlicoon/list_messages/28634 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Stijlicoon/list_messages/28634 Mon, 28 Sep 2009 12:32:28 GMT Nestdrang http://www.flaironline.nl/site/list_message/744985?data%5Bsource%5D=rss#m744985 dummy@example.com (Elle_van_Rijn) Last poster: Elle_van_Rijn at 21-09-2009 13:56
Topic is Community-Blog
Nog een maandje en dan heb ik, als alles goed gaat, een lief klein kindje. Een meisjesbaby, met zachte donshaartjes en een piepklein neusje. Beentjes die zich ongecontroleerd strekken en buigen. Armpjes die zoekend naar houvast om zich heen zwaaien. Oogjes die slechts sporadisch opengaan en dan snel weer sluiten om zich te beschermen tegen het felle licht van het leven.

Maar tot het zover is, is het afzien, bikkelen en zwoegen voor de ganse familie. Waar ik een paar maanden geleden nog een koddig waggelend eitje was, heb ik mij nu ontpopt tot een onuitstaanbaar monster. Een heuse tiran waar niet meer mee valt te lachen of te spotten. Ik dirigeer en commandeer de hele dag door. Niets of niemand kan nog ontsnappen aan mijn schelle stem, mijn scherpe blik, mijn feilloze reukvermogen. Ik regeer.

Het begon bij de babykamer. Waar zou haar wiegje komen staan? Kaja: “Ze kan in jouw werkkamer.” Helena: “Mag ze bij mij op de kamer? Please?” David: “Ze kan wel bij mijn vader wonen, die heeft nog een kamer over.” Feline: “In Helena’s kamer. Dan kan Helena op mijn kamer, ik in David’s kamer en David in de schuur!” Nee, het enige goede idee kwam van mijzelf: “We offeren de walk-in-closet op.” En zo geschiedde.

Dit levert echter wel wat consequenties op voor de slaapkamer, werkkamer, de huiskamer, de keuken en de zolder. Als een razende ben ik spullen aan het versjouwen door het hele huis. Waar mijn lichaam daar niet meer toe in staat is, draag ik anderen op om dingen te tillen en te schuiven.

Ik laat ze meubelstukken uit elkaar halen en naar de vuilnisbelt brengen. Kaja moet voor mij naar Ikea - een van zijn meest gehate bezigheden - voor extra kasten en opbergsystemen. Nog dezelfde avond moeten de bouwpakketten in elkaar worden geschroefd. “Inruimen kan ik zelf wel”, roep ik hard.

Zo hard dat het ervan in mijn rug schiet en hij het alsnog moet doen. Wat hij natuurlijk verkeerd doet. En dus kan hij weer helemaal opnieuw beginnen met uitruimen en inruimen, onder streng toezicht van mij. Zijn ooit zo lieftallige echtgenote.

De kinderen krijgen opdrachten als: “Al je oude speelgoed verzamelen. Wat stuk is weggooien.” Met als extra dreigement: “Als je morgen niet klaar bent, zal ík er wel eens even doorheen gaan.”
De spullenhulp komt met een vrachtwagentje voorrijden om drie keer zo veel mee te nemen als aangekondigd. Kaja kan ze nog net een doos met zijn kinderfoto’s uit de handen trekken. (Ik dacht dat het oude folders waren).

Plankjes moeten geboord, bedjes in elkaar geschroefd, muren gewit. En dan, als iedereen zuchtend denkt dat-ie klaar is, verzin ik weer een nieuwe actie. Een nieuw plan om mijn huis perfect nestklaar te maken voor ons lieve, lieve kleine baby’tje.]]> Elle van Rijn http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Nestdrang/list_messages/28565 http://www.flaironline.nl/site/Elle_van_Rijn/Nestdrang/list_messages/28565 Mon, 21 Sep 2009 11:56:47 GMT